—Η Άρνηση του χρέους από μέρους της Ελλάδας είναι τελείως δαιφορετικό από την αναδιαπραγμάτευσή του ή από την πτώχευση και αυτό ΣΚΟΠΙΜΩΣ αποσιωπείται από την κυρίαρχη άποψη. Αποτελεί εναλλακτική λύση συμφέρουσα για την Ελλάδα και τον κόσμο της Εργασίας σε συνδυασμό με την επανίδρση εθνικού νομίσματος και Εθνικό Δημόσιο Τραπεζικό Πυλώνα.
—-Η υπόθεση της ουσιαστικής δημοκρατίας πρέπει να περάσει από τη μιντιο-κρατεία του καναπέ και τη μαφιο-κρατία της διαπλοκής στα χέρια του Ενεργού Κινήματος των απλών ανθρώπων
—-Δημιουργίες Τοπικών αυτοθεσμίσεων, δικτύων οριζόντιας διακίνησης προϊόντων και υπηρεσιών και δημοκρατικές λήψεις αποφάσεων για τη διάθεση των πόρων με βάση το κοινωνικό και περιβαλλοντικό όφελος. «Αν δεν συμμετέχουμε όλοι, δεν έχουμε πόλη»
Από όλους εμάς θα δημιουργηθεί το Πολιτικό Υποκείμενο που θα προτάξει τα παραπάνω

Στο Ξυλόκαστρο το Σάββατο 29/5/2010 έγινε Λαϊκή Συνέλευση μετά από κάλεσμα της Επιτροπής ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ.
H Λαϊκή Συνέλευση άνοιξε με την προβολή του δεκάλεπτου φιλμ «ΤΟ ΧΡΈΟΣ», μια γνωστή πλέον εισαγωγή στο θέμα που απασχολεί την ελληνική κοινή γνώμη για τουλάχιστο ένα εξάμηνο.
Κατόπιν ξεκίνησαν οι εισηγητές :
Aπό την πλευρά του ο Λεωνίδας Βατικιώτης, οικονομολόγος – αναλυτής τόνισε :
1) τη φύση του ελληνικού Δημόσιου χρέους και το πώς η προσφυγή στο ΔΝΤ και το μηχανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμβάλλει στη διόγκωση του χρέους.
2) Την εξαρχής επιβάρυνση τιυ Δημόσιων Οικονομικών μέσα από την πρόσδεση στην ΟΝΕ και το ευρώ, τη δυσμενή επίπτωση στην ισοροπία εισαγωγών – εξαγωγών και τη ντόπια παραγωγική διαδικασία
3) Την ενθάρυνση και διόγκωσης τα τελευταία χρόνια της ντόπιας παρασιτικής «επιχειρηματικής» δραστηριότητας, κρατικοδίαιτης εν πολλοίς
4) Τη λειτουργία των τραπεζών όχι σαν μοχλό για την παραγωγική ανάπτυξη της ελλάδας αλλά σαν οργανισμούς «σαράφικους» πώλησης τοκογλυφικών δανείων σε νοικοκυριά και μικρο-επιχειρήσεις
5) Τις απώλειες του εθνικού πλούτου , χρήσιμου στα δημοσιονομικά της χώρας αλλά και στην απασχόληση μέσα από τα συνεχή ξεπουλήματα κερδοφόρων οργανισμών

Διευκρινίστηκε η διαφορά μεταξύ αναδιάρθρωσης του Χρέους, Πτώχευσης και ¨Αρνησης Πληρωμής του χρέους από μέρους της Ελλάδας.
Αυτή η τελευταία προτάθηκε σαν η μόνη λύση σε συνδυασμό με την έξοδο από το ευρώ και την επαναδημιουγία εθνικού νομίσματος, πράγμα που θα τόνωνε και την ντόπια παραγωγή και τον τουρισμό. Και το σημαντικότερο μέσα από τη δημιουργία ενός εθνικού Τραπεζικού πόλου, που θα δίνει πρόταγμα στην ανάπτυξη – απασχόληση και όχι στην εξυπηρέτηση τοκογλυφικών δανείων. Και τονίστηκε ότι αυτός ο τραπεζικός πόλος μπορεί να γίνει χωρίς καταβολή αποζημίωσης στα υπάρχοντα τραπεζικά «ιδρύματα» , μιας και αυτά ήδη έχουν κερδοσκοπήσει σε βάρος του ελληνικού δημοσίου και της κοινωνίας, μέσα από το μηχανισμό ενίσχυσης των 28 δις και μέσα από τις συμμετοχή τους στη διεθνή κερσοσκοπία σε βάρος της Ελλάδας.

Η οποιαδήποτε τεχνική-οικονομική λύση πρέπει να γίνει με όρους του Κόσμου της Εργασίας και όχι του Ισχύοντος Συστήματος.

Ο δημοσιογράφος –στοχαστής Γιώργος Σταματόπουλος τόνισε τη γάγγραινα του σημερινού κυρίαρχου Πολιτικού Συστήματος και τη Διαπλοκή του μέσα από αλληδιαδοχούμενες κυβερνήσεις του Δικοματισμού, που η μία κατηγορεί την άλλη για σκάνδαλα, η καθεμιά επαγγέλεται την κάθαρση, αλλά ουσιαστικά εκ του ασφαλούς καθώς μέσα από τη θεσπισμένη ατιμωρησία (άρθρο 86 του Συντάγματος) διαωνίζει την κατάσταση.

Τονίστηκε ότι η υπόθεση της ουσιαστικής δημοκρατίας πρέπει να ξεφύγει από το στάδιο της παθητικής τηλε-δημοκρατίας του καναπέ, της ΜΜΕ κρατίας με τα τηλεπαράθυρα και τις επικοινωνιακές ατάκες και να έρθει στα χέρια του ενεργού κόσμου που εφόσον αποδράσει από τον καναπέ, τότε θα μάθει να συζητά , δρα και συνδιαμορφώνει τις εξελίξεις .

Τη σκυτάλη πήρε ο Νίκος Ιωάννου από την Αντι-Εξουσιαστική Κίνηση της Αθήνας που επισήμανε δομικά χαρακτηριστικά του Καπιταλιστικού Συστήματος, με τις ιδιοσυγκρασίες της εποχής, τη lifestyle αντίληψη, το αδιέξοδο του Καταναλωτικού πρωτύπου των πλασματικών αναγκών που προβάλουν οι λίγοι σε σχέσεις με τις πραγματικές ανάγκες των πολλών που πρέπει όντως να καλυφτούν.
Πώς θα γίνει αυτό ; «Τα κινήματα έχουν δώσει απαντήσεις σε όλα τα ζητήματα» επισήμανε χαρακτηριστικά . Μέσα από τις αυτενέργειες τοπικών αυτοθεσμίσεων , με την δημιουργία οριζόντιων δικτύων μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών για τη διακίνηση προϊόντων και υπηρεσιών, μέσα από ένα άλλο μοντέλο πρωτύπων όπου ο άνθρωπος μέσα στη συλλογικότητα εργάζεται, τρέφεται, παράγει, εφευρίσκει, δημιουργεί, καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες του και συναποφασίζει με την υπόλοιπη συλλογικότητα για το πώς θα διατεθούν οι πόροι πχ μιας τράπεζας ώστε να διατεθούν προς όφελος της κοινωνίας και της φύσης και όχι σε κερδοσκοπικές σκοπιμότητες τοκογλύφων στο αντίκρυ σημείο λ.χ. της γης.

Ακολούθησε ζωντανή συζήτηση με ερωτήσεις και τοποθετήσεις πάνω στα ζητήματα αυτά, ενώ τέθηκαν και άλλες παράμετροι. Μπήκε ο προβληματισμός για περαιτέρω τοπικές πρωτοβουλίες, για την ανάγκη ενός πολιτικού υποκειμένου που θα προτάξει όλα αυτά τα ζητήματα, πέρα από το γεγονός ότι η ανατροπή των μέχρι τώρα εργασιακών σχέσεων και κεκτημένων – που καθόλου ικανοποιητικά δεν ήταν έτσι κι αλλιώς- αποτελεί αντικείμενο αντίδρασης και διαμαρτυρίας και όχι μοιρολατρικής παθητικότητας.

Εντύπωση έκανε το ποιοτικό δείγμα του κόσμου που συμμετείχε στη συνέλευση από ποικίλες προελεύσεις του κόσμου της εργασίας – αγρότες, υπάλληλοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, εργάτες, αυτο-απασχολούμενοι κλπ.

Το αντιπροσωπευτικό αυτό κοινωνικό δείγμα μπορεί και πρέπει να πλατιάσει και ποσοτικά στις επόμενες συνελεύσεις και δράσεις, ώστε να διαμορφωθούν τα δεδομένα με όρους του Κινήματος του Κόσμου της εργασίας (που με την πάροδο του χρόνου συνειδητοποιεί όλο και πιο πολύ τις τρομακτικες κοινωνικές συνέπειες της θεραπείας – σοκ αλλά ελληνικά και αναζητεί διέξοδο και εναλλακτικές λύσεις.

Υπάρχει κι άλλος δρόμος. Τον παλεύουμε. Τον συνδιαμορώνουμε.

«Η συμμετοχή όλων κάνει αυτό που λέμε πόλη» (Πρωταγόρας)

Advertisements