ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΑ


Η Επιτροπή Ενάντια στα μέτρα Κορινθίας καταγγέλλει την ιδιοκτησία της Fulgor για το κλείσιμο του εργοστασίου της στην Κόρινθο. Με πρόσχημα την κρίση η εταιρεία κλείνει το εργοστάσιο, ενώ απειλεί τους εργαζομένους ότι δεν θα τους πληρώσει ούτε τις νόμιμες αποζημιώσεις τους!!!. Αδιαφορεί για το πέταγμα στην ανεργία 330 εργαζομένων. Δεν λέει κουβέντα για τα κέρδη που αποκόμισε τόσα χρόνια – 38 εκ € μόνο για τα χρόνια 2000-2007!!!! Ενώ δουλειά υπάρχει και δεν είναι μυστικό ότι η Fulgor διεκδικεί –και κατ’ άλλους έχει ήδη πάρει- κομμάτι από ένα χρυσό συμβόλαιο των δύο δισ € που αφορά τα υποβρύχια καλώδια υπερυψηλής τάσης με τα οποία θα γίνει η καλωδιακή σύνδεση των Κυκλάδων με την ηπειρωτική Ελλάδα.
Οι απολύσεις αυτές είναι η συνέχεια των απολύσεων που είχαν γίνει στην εταιρεία τα προηγούμενα χρόνια. Έρχονται σε συνέχεια των απολύσεων σε ΚΕΡΑΦΙΝΑ, ΜΟΥΡΙΚΗ και από ότι φαίνεται δεν υπάρχει τέλος.
Παρά τις ψεύτικες υποσχέσεις που δίνονται και θα δοθούν από διάφορους στους εργαζομένους, και στην τριμερή αλλά και μετά, η εμπειρία δείχνει ότι οι εργαζόμενοι μόνο με τον ανυποχώρητο αγώνα τους και την ενεργή συμπαράσταση της κοινωνίας μπορούν να κερδίσουν κάτι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι δηλώσεις των παραγόντων -πολιτικών και συνδικαλιστικών- είναι για την διατήρηση των θέσεων εργασίας (και όχι των εργαζομένων!!!), γεγονός που δείχνει ότι ο σχεδιασμός προβλέπει το εργοστάσιο να ανοίξει και πάλι, αλλά με καθεστώς νέων συνθηκών εργασίας. Αυτό γιατί απαίτηση των «επενδυτών» είναι να παραλάβουν το εργοστάσιο χωρίς το ανθρώπινο δυναμικό καθώς η Fulgor έχει αρκετούς εργαζόμενους «ανελαστικό», με «μεγάλο μισθολογικό κόστος» και «αδικαιολόγητα πολλά δικαιώματα…..»
Η αλληλεγγύη μας στον αγώνα τους είναι δεδομένη. Δε μπορεί να αφήνει κανέναν αδιάφορο το ότι στο μακρύ κατάλογο των ανέργων θα προστεθούν άλλες 330 οικογένειες. Το ζήτημα της FULGOR μας αφορά όλους. Για τον λόγο αυτό πρέπει η υπόθεση αυτή να ξεφύγει από το εργοστάσιο, από τους εργαζόμενους και από τα συνδικαλιστικά γραφεία και να γίνει υπόθεση της Κορινθιακής κοινωνίας. Πρέπει να σταματήσουμε τη μετατροπή του νομού μας σε περιοχή εγκαταλελειμμένων εργοστασίων, ανέργων και φτωχών. Η ανεργία στην Πελοπόννησο έχει φτάσει ήδη στο 10% και τα χειρότερα έπονται…..
Στην άκρη του ματιού υπάρχουν εικόνες, διδάγματα από τους εργαζόμενους άλλων χωρών που μπροστά στην απόγνωση της απόλυσης, αντιπαράθεσαν την ικανότητα τους να διαχειρίζονται το εργοστάσιο μόνοι τους. Η κυβέρνηση του μνημονίου και το υπουργείο Εργασίας οφείλουν να καταλάβουν ότι πέρα από τα spread υπάρχουν και οι ζωές των ανθρώπων. Πέρα από τις ανάγκες των δανειστών υπάρχουν και οι ανάγκες της κοινωνίας. Αν αυτή έχει βαλθεί να υπερασπίσει τις πρώτες εμείς είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπίσουμε τις ανάγκες μας και το δικαίωμα κάθε πολίτη σε αξιοπρεπή, καλά αμειβόμενη εργασία.
Συμμετέχουμε στην Πανκορινθιακή απεργία του εργατικού κέντρου την Τετάρτη 20 του Οκτώβρη

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
https://enantiastametra.wordpress.com
enantiastametrakor@gmail.com
Μπορείτε να βρείτε την επιτροπή επίσης και στα τηλέφωνα:
6977 137090, 6978 690644

Advertisements

http://www.babylonia.gr

Η ιστορία της εργατικής διαχείρισης του συστήματος μεταφορών στη Βαρκελώνη,,στη δεκαετία του 30,κατά τη διάρκεια της επανάστασης και του ισπανικού εμφύλιου είναι η επιβεβαίωση της ικανότητας του κόσμου της εργασίας να διαχειριστεί άμεσα τις βιομηχανίες στις οποίες εργάζεται.

Στα χρόνια που προηγήθηκαν και οδήγησαν στην επανάσταση του 1936 έγιναν δριμύτατοι αγώνες των εργατών – όπως η μεγάλη αλλά ηττημένη απεργία των τραμ το 1935. Ένας αριθμός των αγωνιστών ηγετών της απεργίας είχε μπει στη φυλακή. Με τη νίκη των ελευθεριακών και σοσιαλδημοκρατών στις εθνικές εκλογές του Φεβρουαρίου του 1936, οι φυλακισμένοι συνδικαλιστές απελευθερώθηκαν, και οι εργάτες του συστήματος μεταφορών της Βαρκελώνης άρχισαν να ξαναχτίζουν το σωματείο τους, το οποίο είχε παίξει σημαντικό ρόλο στην πόλη κατά τη διάρκεια των επαναστατικών γεγονότων του ’36.

Το 1936 το κύριο μέρος του μεταφορικού συστήματος της Βαρκελώνης ήταν κομμάτι ενός μεγάλου σιδηρόδρομου τραμ, που λειτουργούσε από την εταιρεία με την επωνυμία “Τραμ Βαρκελώνης” (Tranvias de Barcelona), και ανήκε σε Βέλγους επενδυτές. Η εταιρεία λειτουργούσε 60 γραμμές, που διασταύρωναν διασχίζοντας την πόλη μέχρι και τα κοντινά προάστια. Από τους 7.000 εργάτες της εταιρείας στο ’36, οι 6.500 ανήκαν στο Σωματείο Μεταφορών της Εθνικής Ομοσπονδίας Εργασίας, γνωστής από τα ισπανικά αρχικά CNT. Η CNT ήταν μία ελευθεριακή συνδικαλιστική εργατική οργάνωση. Το Σωματείο Μεταφορών ήταν μία υψηλά δημοκρατική οργάνωση, που λειτουργούσε μέσω των συνελεύσεων των εργατών (γενικές συσκέψεις) και των συμβουλίων των εκλεγμένων εκπροσώπων τους (delegados). Για έναν συνδικαλιστή το σωματείο ήταν μέρος ενός επαναστατικού κοινωνικού κινήματος, που σκόπευε οι εργαζόμενοι να πάρουν άμεσα τη συλλογική διαχείριση των εργοστασίων, αντικαθιστώντας τα αφεντικά και τους καπιταλιστές επενδυτές, για να δημιουργήσουν μία οικονομία βασισμένη στην κοινή ιδιοκτησία της βιομηχανίας από όλη την κοινωνία.

Σε απάντηση των μεγάλων κινητοποιήσεων και απεργιών των Ισπανών εργατών, οι κεφαλές του ισπανικού στρατού, με την άμεση υποστήριξη της καπιταλιστικής ελίτ, προσπάθησαν να ρίξουν την ελευθεριακή κυβέρνηση, που ξεκίνησε τις εργασίες της στις 19 Ιουλίου του 36, για να συντρίψουν το ριζοσπαστικό εργατικό κίνημα της χώρας. Συνδικαλιστικές ομάδες άμυνας με την υποστήριξη της βάσης της αστυνομίας ανταπάντησαν, νικώντας αρχικά τον στρατό στα δύο τρίτα της χώρας. Τα εργατικά σωματεία δημιούργησαν στη συνέχεια το “Λαϊκό στρατό” για να πολεμήσουν τον φασιστικό ισπανικό στρατό. Στις μέρες που ακολούθησαν την ήττα του στρατού τις Βαρκελώνης, τα σωματεία κινήθηκαν προς την απαλλοτρίωση των περισσότερων βιομηχανιών και τη δημιουργία νέων οργανώσεων άμεσης εργατικής διαχείρισης.

Οι εργάτες του Σωματείου Μεταφορών συμμετείχαν στον αγώνα. Κατέλαβαν ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο, που χρησιμοποιούσε η εταιρεία για τη μεταφορά των ναύλων των τραμ και το μετέτρεψαν σε θωρακισμένο αυτοκίνητο για τις συγκρούσεις με τον στρατό.

Στις 20 Ιουλίου μία οπλισμένη ομάδα της CNT ανακάλυψε ότι η διοίκηση στην κορυφή της Tranvias de Barcelona το είχε σκάσει. Την επόμενη μέρα έγινε μία μαζική σύσκεψη των εργατών μεταφοράς. Η συνέλευση ψήφισε κατά συντριπτική πλειοψηφία την απαλλοτρίωση των μεταφορικών εταιρειών στο όνομα του λαού. Τρεις ιδιωτικές εταιρείες λεωφορείων, δύο τελεφερίκ, και ο Μητροπολιτικός Σιδηρόδρομος (υπόγειος) μαζί με την εταιρεία του τραμ καταλήφθηκαν.

Στις οδομοχαχίες που έγιναν, το σύστημα του τραμ κακοποιήθηκε άσχημα – σιδηροδρομικές γραμμές καταστράφηκαν, εναέρια καλώδια γκρεμίστηκαν κατά τόπους, κουτιά εξοπλισμού πυροβολήθηκαν, και οι γραμμές των τραμ χρησιμοποιήθηκαν στα οδοφράγματα. Οι εργαζόμενοι στις μεταφορές δουλεύοντας μέρα-νύχτα, επανέφεραν σε λειτουργία το δίκτυο του τραμ μέσα σε πέντε μέρες. Στις υπερωρίες τους τα τραμ ξανα βάφτηκαν σε διαγώνια κοκκινόμαυρα σχέδια του αναρχοσυνδικαλιστικού κινήματος (βλέπε την φώτο παρακάτω) Πριν την 19η Ιουλίου, τα κουτιά εξοπλισμού και ενέργειας της ηλεκτρικής εταιρείας που βρισκόταν στη μέση των δρόμων, ανάγκαζαν τα τραμ να κάνουν κλειστές στροφές γύρω τους, προκειμένου να ξεπεράσουν το εμπόδιο τους. Το γεγονός αυτό ήταν πηγή εκτροχιασμών. Μετά την ανάληψη της διαχείρισης από το σωματείο, οι εργαζόμενοι συμφώνησαν με τους συναδέλφους τους στη ομοσπονδία της δημόσιας ωφέλειας, να εγκαταστήσουν τον εξοπλισμό της ηλεκτρικής ενέργειας αλλού, ώστε τα οχήματα να κινούνται ανεμπόδιστα. Ένας αριθμός κολώνων των τηλεφωνικών γραμμών, που χρησιμοποιήθηκαν για την ανάρτηση των εναέριων καλωδίων του τραμ, αντικαταστάθηκαν με σταυρωτά δοχεία από στύλους στο πεζοδρόμιο, καθώς αυτό ήταν ασφαλέστερο.

Τα διάφορα μέσα μεταφοράς και οι σταθμοί επιδιόρθωσης – λεωφορεία, υπόγειος, τραμ – χωρίστηκαν σε τομείς του σωματείου. Όλοι οι τομείς διευθυνόταν από εκλεγμένες επιτροπές, υπόλογες στις συνελεύσεις των εργαζόμενων. Σε κάθε επιτροπή διαχείρισης εκλεγόταν ένας μηχανικός, για να διευκολύνει τη διαβούλευση ανάμεσα σε χειρωνάκτες εργαζόμενους και μηχανικούς. Δεν υπήρχε γενικός ή εκτελεστικός διευθυντής. Μία εφταμελής εκλεγμένη εργατική επιτροπή ήταν υπεύθυνη για όλο τον συντονισμό.

Η εταιρεία Barcelona Tramways λειτουργούσε με ένα σύστημα ζωνών ναύλων, που σήμαινε ότι το κόστος μετακίνησης των επιβατών στο κέντρο της πόλης από τα εργατικά προάστια ήταν μεγαλύτερο. Η εργατική διαχείριση αντικατέστησε το σύστημα των ζωνών με ένα ενιαίο εισιτήριο σε ολόκληρη τη μητροπολιτική περιοχή, ισοσταθμίζοντας έτσι το κόστος για τους επιβάτες. Παρά τη μείωση του εισιτηρίου, το σύστημα μεταφορών ήταν κερδοφόρο. Ένα αρκετά μεγάλο μέρος του κέρδους χρηματοδοτούσε τον αντιφασιστικό αγώνα. Οι εργαζόμενοι δώριζαν επίσης το χρόνο των Κυριακών στα εργαστήρια που στήθηκαν στα εργοστάσια του συστήματος μεταφοράς για την κατασκευή πυρομαχικών για τον Λαϊκό Στρατό.

Ένα μεγάλο ποσό γαλλικών και αμερικανικών μηχανικών εργαλείων αγοράστηκαν, για να πετύχουν την αυτάρκεια σε ανταλλακτικά για τη μετακίνηση. Αυτό συμπεριλάμβανε ένα μηχανικό εργαλείο αμερικανικής κατασκευής, που μπορούσε να κάνει πολλαπλά πανομοιότυπα αντίγραφα των μηχανικών μερών – η μοναδική μηχανή αυτού του είδους στην Ισπανία. Επίσης χρειαζόταν ένας φούρνος τήξης των χρησιμοποιημένων ρουλεμάν. Ο νέος εξοπλισμός σήμαινε ότι το σύστημα μεταφοράς είχε την ικανότητα αναβάθμισης του, κατασκευάζοντας τα δικά της τραμ. Πριν την επανάσταση, η ιδιωτική εταιρεία έκανε μόνο το 2% των επιδιορθώσεων μέσω των δικών της εργαστηρίων, τα οποία είχε οργανώσει για να υλοποιούν μόνο τις άμεσες επιδιορθώσεις. Μέσα στον έναν χρόνο της εργατικής διαχείρισης, τα εργαστήρια κατασκεύαζαν το 98% των μερών που χρησιμοποιούνταν στην κίνηση. Μάλιστα παρά την αύξηση κατά 150% των τιμών σε πρώτες ύλες, και την ανάληψη της υποστήριξης της κατασκευής και των επιδιορθώσεων, τα εργαστήρια είχαν ακόμα κέρδος.

Το σωματείο μεταφορών της CNT συμφώνησε με το νέο σωματείο των εργαζόμενων της CNT στην υγεία, να εξασφαλίζουν ελεύθερη ιατρική φροντίδα για τους εργαζόμενους των μεταφορών και τις οικογένειες τους. Οι εργαζόμενοι του σωματείου της υγείας οργανώθηκαν για να καταλάβουν τα νοσοκομεία, δημιουργώντας έτσι ένα δίκτυο από ελεύθερες κλινικές ως μέρος ενός νέου κοινωνικοποιημένου συστήματος ιατρικής φροντίδας στην Ισπανία. Η συμφωνία ανάμεσα στη κολλεκτίβα των μεταφορών και την ομοσπονδία της υγείας συμπεριλάμβανε απευθείας πληρωμές για τις υπηρεσίες των εργαζόμενων και των οικογενειών τους. Αυτό περιλάμβανε και την πρόσβαση στην κλινική που πριν ήταν επιτρεπτή μόνο στους πλούσιους.

Οι περιορισμοί στη μετακίνηση με αυτοκίνητο και η αυξανόμενη απασχόληση στις πολεμικές βιομηχανίες, οδήγησαν σε αύξηση κατά 62% των επιβατών στον πρώτο χρόνο της εργασιακής διαχείρισης του συστήματος μεταφορών. Δεν ήταν όμως εύκολο να αποκτήσουν νέα τραμ. Για να εξυπηρετήσουν την αυξανόμενη επιβατική κίνηση, οι εργαζόμενοι επανασχεδίασαν τη λειτουργία, προκειμένου να μειώσουν το χρόνο για πρόσβαση του τραμ στο κέντρο της πόλης, κατά την διάρκεια της καθημερινής λειτουργίας. Ένας αριθμός από παλιά τραμ επιδιορθώθηκαν και ξαναμπήκαν σε υπηρεσία. Νέα ελαφρύτερα οχήματα κατασκευάστηκαν για τα δύο τελεφερίκ.

Τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1936 υπήρξε μία έντονη πολιτική διαμάχη ανάμεσα στους συνδικαλιστές και τους κομμουνιστές για τις βιομηχανίες υπό εργατική διαχείριση. Οι συνδικαλιστές ήθελαν να δημιουργήσουν μία κοινωνικοποιημένη, δημοκρατικά συντονισμένη οικονομία “από τα κάτω”, διαχειριζόμενη από τους εργαζόμενους και τις συνελεύσεις γειτονιών, με σχέδια που αναπτύσσονταν για ολόκληρες περιοχές σε συνέδρια εκπροσώπων. Οι κομμουνιστές ενδιαφερόταν να ανοικοδομήσουν την εξουσία του παραδοσιακού γραφειοκρατικού κράτους… με τον σκοπό τελικά το κράτος να αναλάβει την οικονομία. Επομένως οι κομμουνιστές εναντιώνονταν στο σχέδιο των συνδικαλιστών για άμεση διαχείριση της οικονομίας από τους εργαζόμενους, και στόχευαν στο να την μπλοκάρουν. Σε αυτό είχαν τη βοήθεια των επαγγελματιών, και των μικρών αστικών και διευθυντικών τάξεων, που έβλεπαν τα προνόμια τους να χάνονται. Ως αποτέλεσμα της κύριας πολιτικής πάλης, το Generalitat – η περιφερειακή κυβέρνηση της Καταλωνίας – έκδοσε τον Οκτώβρη του 1936 ένα διάταγμα κολεκτιβοποίησης, που απαιτούσε από τις απαλλοτριωμένες βιομηχανίες να αναδιοργανωθούν σε εργατικές κολλεκτίβες.

Αφού πέρασε το διάταγμα αυτό, το σύστημα μεταφορών που διαχειριζόταν το σωματείο, αναδιοργανώθηκε στην Ενωμένη Κολλεκτίβα των Δημόσιων Υπηρεσιών, διαχωρισμένη τυπικά από το σωματείο της CNT. Σε μερικούς τομείς της κολλεκτίβας όπως στον υπόγειο υπήρχε σωματείο της UGT. Η UGT ήταν η ομοσπονδία των σοσιαλδημοκρατικών σωματείων – περισσότερο γραφειοκρατική από το CNT, που συμμαχούσε με τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα. Σε τομείς της κολλεκτίβας που η UGT είχε παρουσία, εξέλεγε τους δικούς της εκπροσώπους στις επιτροπές διαχείρισης.

Πριν την 19η Ιουλίου, οι peones (εργάτες στις σιδηροτροχιές) ήταν οι χαμηλότερα αμοιβόμενοι εργαζόμενοι και μαζί με τους ειδικευμένους εργαζόμενους ήταν πάνω από το 50%. Μετά την κατάληψη της βιομηχανίας, όλοι οι εργαζόμενοι εκτός των ειδικευμένων έπαιρναν την ίδια αμοιβή. Οι ειδικευμένοι εργαζόμενοι (όπως οι μηχανικοί) έπαιρναν μία αμοιβή κατά 6% μεγαλύτερη. Οι εργάτες που προσφέρονταν εθελοντικά τις Κυριακές στα εργαστήρια, τοποθετήθηκαν από το σωματείο μεταφορών στην παραγωγή πολεμικών υλικών για τις εργατικές πολιτοφυλακές, που πολεμούσαν τον ισπανικό στρατό. Επίσης κατασκευάστηκαν ντουζ και μπάνια σε όλα τα εργαστήρια και τα συνεργεία… κάτι που παλιότερα δεν υπήρχε.

Τα ζητήματα εργατικής πειθαρχίας λύνονταν από τις συνελεύσεις των εργατών. Υπήρχαν μερικές περιπτώσεις εργαζόμενων που παρουσιαζόταν μεθυσμένοι στην εργασία. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο εργαζόμενος έμπαινε σε διαθεσιμότητα για ένα χρονικό διάστημα και η αμοιβή του παραδινόταν στη γυναίκα του (εάν ήταν παντρεμένος) [1] Για μια κριτική του συστήματος πειθαρχίας στις εργατικές κολλεκτίβες βλέπε Μάικλ Σάιντμαν, όπως στην υποσημείωση

Λόγω της στρατολόγησης των εργατών στον Λαϊκό Στρατό για τον αγώνα ενάντια στους φασίστες, η εργατική διαχείριση του συστήματος μεταφορών έπρεπε επίσης να παλέψει με την έλλειψη χεριών. Αυτό οδήγησε στην απόφαση να προσλάβουν γυναίκες για πρώτη φορά για να δουλέψουν στο σύστημα μεταφορών. Το γεγονός αυτό σύντομα οδήγησε σε ένα άλλο πρόβλημα για το ελευθεριακό συνδικαλιστικό κίνημα, όχι μόνο στη δημόσια μεταφορά αλλά και σε άλλες βιομηχανίες.

Η Αντιφασιστική Ένωση Γυναικών (Asociación de Mujeres Anti-fascistas — AMA) οργανώθηκε από γυναίκες που εργαζόταν στη βιομηχανία. Η AΕΓ ήταν “ιμάντας μετάδοσης” του κομμουνιστικού κόμματος. Με την ΑΕΓ να κερδίζει επιρροή στις βιομηχανίες, οι συνδικαλιστές της CNT φοβήθηκαν ότι οι γυναίκες θα στρατολογούνταν στα σωματεία της UGT. Αυτό θα στήριζε και την επιρροή των κομμουνιστών στη βιομηχανία. Τα ελευθεριακά σωματεία της CNT μπορούσαν να παραμεριστούν

Προκειμένου να αντιμετωπίσουν το γεγονός, τα τοπικά σωματεία της CNT άνοιξαν τις πόρτες τους στις Ελεύθερες Γυναίκες (Mujeres Libres)Κατά τη διάρκεια της επανάστασης και του εμφύλιου πολέμου οι Mujeres Libres οργάνωσαν πάνω από 20.000 φτωχές και εργάτριες γυναίκες ενεργοποιώντας τους να συμμετέχουν στις κοινωνικές υποθέσεις και τους αγώνες, στα σωματεία και τις υπόλοιπες οργανώσεις ως ισότιμες με τους άντρες.

Τα σωματεία παρείχαν χώρο για κέντρα παιδικής μέριμνας, ομάδες μελετών για τις γυναίκες, μόρφωση και προγράμματα μαθητείας για τις γυναίκες. Στα κολλεκτιβοποιημένα εργοστάσια η εργασία θα σταματούσε για να επιτρέψει στους αγωνιστές της Mujeres Libres να δώσουν παρουσιάσεις. Και η βιομηχανία στην οποία οι Mujeres Libres είχαν μεγάλη παρουσία ήταν οι δημόσιες μεταφορές. Η Pura Perez μέλος των Mujeres Libres ήταν μία από τις πρώτες γυναίκες που οδήγησαν τραμ στη Βαρκελώνη. Σύμφωνα με την Perez οι άνδρες σωματείου μεταφορών της CNT αντιμετώπισαν τις γυναίκες “ως μαθητευόμενες, μηχανικούς, και οδηγούς και τις δίδασκαν τι να κάνουν”. Οι σύντροφοι της CNT, θυμάται η Perez, “πετούσαν πραγματικά με τις κλωτσιές έξω” τα κατάπληκτα βλέμματα των προσώπων των επιβατών, που καταλάβαιναν ότι μία γυναίκα ελέγχει το τραμ. Με το τέλος του εμφύλιου πολέμου οι γυναίκες ήταν μεγάλο κομμάτι της εργατικής δύναμης στο σύστημα μεταφορών της Βαρκελώνης

του Tom Wetzel – http://www.uncanny.net/

Μετάφραση- Επιμέλεια: Θοδωρής Σάρας

Πηγές:
Gaston Leval, Collectives in the Spanish Revolution
Martha A. Ackelsberg, Free Women of Spain: Anarchism and the Struggle for the Emancipation of Women
Μάικλ Σάιντμαν | Η αντίσταση των εργατών στην εργασία στο Παρίσι και τη Βαρκελώνη κατά τη διάρκεια του Γαλλικού Λαϊκού Μετώπου και της Ισπανικής Επανάστασης, 1936-38 στο http://www.kokkinonima.gr/?p=73 . Μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρη την μπροσούρα κάνοντας κλικ πάνω στο εξώφυλλο αριστερά.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[1] Στο σημείο αυτό οφείλουμε να παραθέσουμε την κριτική του Μάικλ Σάιντμαν σε σχέση με την εργοστασιακή πειθαρχία και τις ποινές, που χρησιμοποιούσαν οι εκπρόσωποι της CNT-UGT στους χώρους εργασίας. Λέει ο Σάιντμαν “Το Φλεβάρη του 1938, το συμβούλιο των CNT-UGT στο Pantaleoni Germans καθιέρωσε ένα εντατικό πρόγραμμα εργασίας και ποινές για την καθυστέρηση προσέλευσης στο χώρο εργασίας. Ένας σύντροφος ανέλαβε να ελέγχει την είσοδο και την έξοδο. Η ανάθεση των εργασιών και οι οδηγίες έπρεπε να γίνονται δεκτές «χωρίς σχόλια» και να εκτελούνται στην ώρα τους. Για κάθε μετακίνηση μέσα στο εργοστάσιο έπρεπε να υπάρχει άδεια από τον επικεφαλής του τομέα και όσοι μετακινούνταν χωρίς έγκριση θα ετίθεντο προσωρινά σε διαθεσιμότητα και θα παρακρατείτο ο μισθός τους για τρεις έως οκτώ μέρες. Κανένα εργαλείο δεν έφευγε από την κολεκτίβα χωρίς έγκριση και καθιερώθηκε δοκιμαστική περίοδος ενός μήνα για όλους τους εργάτες. Η ελεγκτική επιτροπή των CNT-UGT στην εταιρία Rabat προειδοποίησε ότι όποιος σύντροφος λείπει από τη δουλειά χωρίς να είναι άρρωστος θα χάνει το μεροκάματο. Οι εργαζόμενοι αυτής της εταιρίας, η πλειοψηφία των οποίων ήταν γυναίκες, ενημερώθηκαν ότι η ανυπακοή μπορούσε να οδηγήσει στην απόλυση σε έναν τομέα που, θα πρέπει να το έχουμε υπ’ όψιν μας, η ανεργία ήταν υψηλή. Καμία εργάτρια της Rabat δεν έπρεπε να απουσιάζει από τις συνελεύσεις υπό την απειλή προστίμου. Μόνο συζητήσεις σχετικά με την εργασία επιτρέπονταν κατά τη διάρκεια της εργάσιμης μέρας. Κι’ άλλες κολεκτίβες, όπως η Artgust, η οποία είχε ανεπιτυχώς ζητήσει από τους εργάτες να αυξήσουν την παραγωγή, επέβαλλαν επίσης κανόνες που απαγόρευαν τις συζητήσεις, την καθυστερημένη προσέλευση στο χώρο εργασίας ακόμη και τη λήψη τηλεφωνημάτων.” Περισσότερα στο Μάικλ Σάιντμαν | Η αντίσταση των εργατών στην εργασία στο Παρίσι και τη Βαρκελώνη κατά τη διάρκεια του Γαλλικού Λαϊκού Μετώπου και της Ισπανικής Επανάστασης, 1936-38 στο http://www.kokkinonima.gr/?p=73 . Μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρη την μπροσούρα κάνοντας κλικ πάνω στο εξώφυλλο αριστερά.

Σας καλούμε να συμμετάσχετε στο πρώτο «Φεστιβάλ της άμεσης δημοκρατίας» που θα πραγματοποιηθεί στις 8-10 Σεπτεμβρίου, και στην πορεία της 11 Σεπτεμβρίου του 2010 στα εγκαίνια τις ΔΕΘ με κοινό πρόταγμα της Άμεσης Δημοκρατίας.
Θεωρούμε ότι το διάχυτο ακηδεμόνευτο κίνημα αντίστασης και αγώνα ενάντια στις επιλογές του κράτους και των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών, διαμορφώνει ένα νέο πολιτισμικό κοινωνικό ρεύμα που εκφράζετε πολιτικά μέσω της άμεσης δημοκρατίας.

Από την «δημοκρατία του δρόμου» του Δεκέμβρη 2008, τις ανοιχτές συνελεύσεις γειτονιών, τα αυτόνομα σωματεία εργαζομένων, τους τοπικούς αγώνες ενάντια στα Χυτά σε Λευκίμη-Ελληνικό-Γραμματικό, ενάντια στα εργοστάσια λιθάνθρακα και φυσικού αερίου στην Βοιωτία, στον Αργολικό, στον Αστακό, στους αγώνες για την οικολογία, την ενέργεια και το νερό, για την διάσωση της Μεσοχώρας ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου, στα κινήματα και τις επιτροπές πολιτών, ενάντια στα διόδια, ενάντια στην ακρίβεια, ενάντια στις εταιρίες εξόρυξης χρυσού στην βόρεια Χαλκιδική, στους ελευθέρους κοινωνικού χώρους, στους κοινωνικούς αγώνες ενάντια στην εξαθλίωση της ζωής μας από το ΔΝΤ…σε όλα αυτά και σε άλλα τόσα η κρίση του πολιτικού συστήματος και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας είναι η βάση για την αναζήτηση μιας νέας κοινωνικής ταυτότητας έξω από αυτή που επιβάλει ο καπιταλισμός.

Ενάντια στη προσπάθεια του συστήματος να σωθεί και να μας ξεγελάσει με σοσιαλδημοκρατικές προτάσεις, με επαναφορά του κοινωνικού κράτους ( που ποτέ δεν γνωρίσαμε ) με αυτοτροφοδοτούμενες λύσεις τύπου Καλλικράτη σας καλούμε να διαδηλώσουμε όλοι μαζί στους δρόμους της Θεσσαλονίκης προτάσσοντας τους αγώνες μας στο κοινό μπλοκ της Άμεσης Δημοκρατίας.

Η παρουσία σας είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη συνεκτιμώντας τις παρούσες συνθήκες της γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης που από χρηματοπιστωτική έχει εξελιχθεί σε βαθιά συστημική φέρνοντας στην επιφάνεια ζητήματα που αφορούν την αποδόμηση της εργασίας, της ασφάλισης, των συντάξεων κλπ. Ζητήματα που αφορούν στην οικολογική καταστροφή και κατ’ επέκταση στην τρέλα της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Στο Φεστιβάλ της άμεσης δημοκρατίας θα υπάρχουν ομιλίες διεθνείς συμμετοχές με ανθρώπους από τον χώρο της διανόησης ,της επιστήμης, των κινημάτων, της εργασίας, της πόλης και της υπαίθρου. Θα υπάρχουν θεατρικές παραστάσεις, φεστιβάλ ταινιών και ντοκιμαντέρ, εκδηλώσεις και παιχνίδια για παιδιά, περίπτερα βιβλίων και προϊόντων οριζόντιου εμπορίου καθώς και συναυλίες. Τα θέματα που μας απασχολούν και θα συζητήσουμε είναι επάνω στην κρίση, την παραγωγή και την άμεση δημοκρατία. Θέλουμε να ακούσουμε αλλά και να προτείνουμε ρεαλιστικούς τρόπους για την διέξοδο έξω από το πλαίσιο του καπιταλισμού και της περιβαλλοντολογικής καταστροφής. Θέλουμε να απευθύνουμε στην κοινωνία την άμεση δημοκρατία ως την άμεση δυνατότητα κοινωνικής οργάνωσης σήμερα.

Ζητάμε όχι μόνο την παρουσία σας αλλά και την συμβολή και συμμετοχή σας. Αυτό σημαίνει ότι μέσα στο φεστιβάλ μπορείτε να προτείνετε μια ομιλία που αφορά τις θεματικές του τριημέρου ή μια παρουσίαση ενός ζητήματος που αφορά τους αγώνες στους οποίους συμμετέχετε.

Το μπλοκ της άμεσης δημοκρατίας δεν αποτελεί για μας μόνο μια στιγμή που εκτονώνει την διαμαρτυρία της σε μια διαδήλωση. Η παρουσία και η συμμετοχή όλων όσων υιοθετούμε την αμεσοδημοκρατική διαδικασία σε αυτό το μπλοκ θα είναι μια συνάντηση με συνέχεια και βάθος στον χρόνο.

Είναι ένα σημείο συνάντησης και αλληλεγγύης των αγώνων που κάνουμε. Είναι ένα μοίρασμα ενός κοινού οράματος για μια πιο δίκαιη και ελεύθερη κοινωνία.

Ελπίζουμε η απάντηση σας να είναι θετική, και συνεισφέροντας και εσείς απ’ την μεριά σας, πως η συμμετοχή σας στο 3μερο για την άμεση δημοκρατία και στο μπλοκ της 11/9 δεν θα είναι μια απλή φιλολογική συνεύρεση ή μια απλή «πορεία διαμαρτυρίας» αλλά μια τομή στα ελληνικά πράγματα και μια σχέση που θα ριζώσει και θα ξανασυναντηθεί για να αντισταθούμε ο καθένας από την μεριά του αλλά και όλοι μαζί στο παλιό που έχει αποτύχει και να δημιουργήσουμε το καινούργιο που μπορούμε να είμαστε.

Το τι θα συμβεί από εδώ και πέρα δεν αφορά μόνο το ευρώ και την τύχη της Ευρωζώνης αλλά και την κατεύθυνση της κοινωνικής δυναμικής της αντίστασης που έχει ήδη αναδυθεί ενάντια στην αγριότητα του κέρδους. Ξέρουμε ότι τα βλέμματα της Ευρώπης είναι στραμμένα επάνω μας και για τους δύο λόγους. Ο πρώτος αφορά τους κυβερνώντες, τις τράπεζες, τους εργοστασιάρχες, τα διευθυντικά στελέχη.

Ο δεύτερος αφορά την βάση. Τους ανθρώπους του μόχθου, τους αποκλεισμένους, το μεγάλο σύνολο της κοινωνίας, τους διευθυνόμενους.

Έχει ανοιχτεί ένα πεδίο μάχης από το οποίο δεν θέλουμε να λείψουμε, και στο οποίο η παρουσία σας, την οποία η εκτίμηση μας σε σας, την καθιστά ουσιαστική παράμετρο της μάχης, είναι ανεκτίμητη.

Παρακάτω σας παραθέτουμε μια σύντομη τοποθέτηση για την κρίση και το πώς βλέπουμε την έξοδο από αυτήν.

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Του ΜΠΛΟΚ Της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

8-10 Σεπτεμβρίου 2010 Θεσσαλονίκη

Η βαθιά κρίση μέσα στην οποία έχει εμβαπτισθεί ολόκληρη η κοινωνία δεν είναι απλώς οικονομική. Η οικονομική κρίση είναι η κορυφή ή μάλλον το ορατότερο σημείο του παγόβουνου. Στην βάση της κρίσης ανοίγονται ζητήματα που αφορούν στο σύνολο των κοινωνικών και πολιτικών θεσμίσεων.

Οι παραδοσιακές συνιστώσες που εκφράζονταν μέσα από το πολιτικό σύστημα των κομμάτων και του συνδικαλισμού που ελέγχουν, αδυνατούν να δώσουν μια προοπτική διεξόδου. Δεν υπάρχει τίποτα για διαπραγμάτευση πάνω στην οποία στηριζόταν μέχρι τώρα ο παραδοσιακός ανταγωνισμός-πολιτικός ή συνδικαλιστικός. Το «δεν υπάρχει σάλιο» του Υπουργού εργασίας Λοβέρδου διεμήνυσε προς όλες τις κατευθύνσεις πως η ποσόστωση της διαπραγμάτευσης δεν είναι απλώς μπλοκαρισμένη αλλά αρχίζει να μετράει ανάποδα και αρνητικά. Στο πηγάδι που μας έχουνε βυθίσει, η διέξοδος δεν είναι ποσοτική αλλά ποιοτική.

Η κρίση άνοιξε όλα τα ζητήματα. Η μορφή λαίλαπας, που από τον Σεπτέμβριο και μετά προβλέπεται να πάρει η κρίση, συμπαρασύρει στην κατάρρευση και χρεοκοπία όλο το σύστημα κυριαρχίας όχι μόνο με τη στενή έννοια των οικονομικών όρων της χρηματοπιστωτικής του αντοχής, αλλά συμπαρασύρει και όλο το δομικό και ιδεολογικό οικοδόμημα επάνω στο οποίο έχει στηριχθεί η καπιταλιστική συναίνεση. Στην κοινωνία μπαίνει με βίαιο τρόπο όχι μόνο η ικανότητα της να δίνει μια απάντηση αλλά πρώτα και κύρια η διαύγαση του ίδιου του ερωτήματος που πρέπει να θέσει.

Πρέπει να ξαναορίσουμε την ίδια μας την ύπαρξη σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής στην οποία συμμετέχουμε. Στην γη στο εργοστάσιο, στις υπηρεσίες, στην εκπαίδευση. Τα θεμελιώδη ερωτήματα που τίθενται κλονίζουν συθέμελα την ίδια τους την παραδοσιακή υπόσταση. Τι, πως και για ποιόν. Τρεις διαστάσεις του ποιοτικού άλματος μέσα στο οποίο συντελείτε η ριζική διέξοδος από την κρίση. Με αυτά τα ερωτήματα θα οδηγηθούμε στην φετινή Διεθνή Έκθεση στην Θεσσαλονίκη.

Το πρόταγμα της οριζόντιας κοινωνικής οργάνωσης μέσα στην οποία κατοικοεδρεύει η άμεση δημοκρατία δεν έρχεται απλώς να προσθέσει μια κριτική στο υπάρχον αλλά για να το καταργήσει. Ποτέ άλλοτε η αμεσοδημοκρατική στόχευση δεν είχε τέτοια απόκριση όχι μόνο στο κίνημα αλλά και στις πρωτόλειες κοινωνικές δράσεις. Οι αμεσοδημοκρατικές δομές δεν είναι το ερώτημα και η λύση αλλά ο τρόπος που θα διαυγασθεί το ερώτημα και ο τρόπος που θα αναζητηθεί η λύση. Στο απαξιωμένο πολιτικό και κομματικό σύστημα η αμεσοδημοκρατική διέξοδος μπορεί να αποτελέσει το σύγχρονο ριζοσπαστικό πρόταγμα, αρκεί να αντιληφθούμε ότι η κρίση δεν είναι απλά οικονομική ή απλά πολιτική αλλά πολιτειακή, δηλαδή φτάνει στον βαθύ πυρήνα του ίδιου του συστήματος

Το εγχείρημα για τη δημιουργία μπλοκ της Άμεσης Δημοκρατίας στην φετινή ΔΕΘ έρχεται για να συγκεραστεί όλες εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις που αντιλαμβάνονται την χρεοκοπία του παραδοσιακού ως ένα άνοιγμα στον ορίζοντα της ελευθερίας με άμεσα πραγματοποιήσιμους στόχους.

Η απεμπλοκή της δημόσιας σφαίρας από το κρατικό και ιδιωτικό συμφέρον, ως ένα νέο πλέγμα σχέσεων αδιαμεσολάβητων και κοινωνικά ελεύθερων δίνει στην άμεση δημοκρατία την εξεγερσιακή δυναμική που της αναλογεί. Η άμεση δημοκρατία δεν είναι ούτε άλλοθι ούτε πρόσχημα που να χωράει στην γειτονιά και να υποχωρεί στην κεντρική πολιτική σκηνή των δημοτικών και βουλευτικών εκλογών.

Η πολιτική πρόταση της κοινωνικής χειραφέτησης δεν είναι ένα σύγγραμμα ιδεών. Είναι η πραγματικότητα της κοινωνικής αντιεξουσίας που βιώνετε με την άμεση δημοκρατία σε τοπικούς και κοινωνικούς αγώνες και κινήματα. Είναι η διεκδίκηση των ελεύθερων χώρων και στις γειτονιές, είναι η δημιουργία λαϊκών συνελεύσεων και ανοιχτών ελεύθερων διαδικασιών. Των καταλήψεων δημοσίων χώρων εγκαταλειμμένων από την κερδοφορία ή ιδιωτικών χώρων που μετατρέπονται σε ελεύθερους δημόσιους & κοινωνικούς. Αυτοί οι χώροι μπορούν να μετατραπούν σε κέντρα αγώνα μέσα από την πολυσχιδή τους δραστηριότητα έτσι ώστε κάθε δράση να αποτελεί και μια άλλη σχέση με το παρόν και μια άλλη πρόταση στην κοινωνία.

Άμεση δημοκρατία στην γεωργική παραγωγή είναι η οριζοντίωση των σχέσεων παραγωγών και καταναλωτή που εκτείνεται από το χωράφι ως την συσκευασία και την διανομή. Ποια καλλιέργεια με ποιον τρόπο για ποιους και ποιες ανάγκες είναι τα άμεσα ερωτήματα που ζητούν απάντηση στην αμεσοδημοκρατική οργάνωση της διατροφικής αλυσίδας. Η αλυσίδα αυτή περικλείει και ενώνει την εργασία με την κοινωνία. Από την γεωργία και από τον κοινωνικό έλεγχο στο εργοστάσιο, το τρόπο και το προϊόν της παραγωγής έτσι ώστε η εργασία και η παραγωγή να απαντούν στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι στην συσσώρευση κέρδους.

Μια αλυσίδα άμεσα συνδεδεμένη με την οργάνωση της κοινωνίας που αν και φαίνεται χαώδης στην έκταση της μπορεί να υλοποιηθεί μέσα από αντιληπτούς και εγχειρηματικά πραγματοποιήσιμους στόχους που έχουν να κάνουν με μια γειτονιά ή με την δικτύωση γειτονιών που αφορούν ένα δήμο ή την δικτύωση δημοτικών συνελεύσεων που αφορούν μια πόλη.

ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ 8/7/2010 10:00 πμ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΟΡΙΝΘΟΥ


http://iliamovement.blogspot.com/

Η Ε.Α.Σ Αμαλιάδας , ζηλεύοντας τις πρακτικές των μεγάλων εταιρειών του ιδιωτικού τομέα , όπως του Βερόπουλου – Τερζης- Expert , πήρε την απόφαση να απολύσει 2 εργαζόμενες γυναίκες και τη μείωση απασχόλησης σε ένα ακόμη εργαζόμενο με 67% αναπηρία , χωρίς να τηρηθούν ούτε καν οι νόμιμες διαδικασίες κοινοποίησης και καταβολής αποζημιώσεων , και όλα αυτά στο όνομα
της περικοπής δαπανών για την εξυγίανση της οργάνωσης.
Αφού λοιπόν , τα τελευταία χρόνια οι Ενώσεις :
• Δεν βρέθηκαν στο πλάι των αγροτών και στα δίκαια αιτήματα τους ,
αλλά υποκλίνονταν στις πιο αντιαγροτικές πολιτικές
• Δεν ανάπτυξαν καμία ουσιαστική μεταποιητική πρωτοβουλία , άλλα
χάριζαν τον κόπο των αγροτών στο κάθε αεριτζή χονδρέμπορο και
μεσάζοντα
• Κατάντησαν πολιτικά γραφεία του κάθε ντόπιου πράσινου ή μπλε Βουλευτή
• Οι διοικήσεις τους πρωτοστάτησαν στην κακοδιαχείριση με αποτέλεσμα
να τις βουλιάξουν στα χρέη
αντί να αναλάβουν το πρωτοποριακό ρόλο τους , ειδικά σήμερα όπου η
συμμορία ΕΕ – ΔΝΤ – ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ οδηγούν τους εργαζόμενους και τους αγρότες , στη φτώχια – την ανέχεια και την ανεργία , απολύουν εργαζόμενους όπως
εδώ και τόσα
χρόνια <> τους αγρότες τους .
Καλούμε την τοπική κοινωνία και τους αγρότες :
σε άμεση κινητοποίηση με ενιαία δράση και με όπλο την
αλληλεγγύη να μην
περάσει καμία απόλυση , καμία μείωση μισθού ή απασχόλησης ,
κανένας
εργασιακός μεσαίωνας

Η «Επιτροπή Εναντία στα Μέτρα» επισκέφτηκε τους απεργούς ναυτεργάτες στο λιμάνι την παρασκευή 11/6. Έκφρασε την συμπαράσταση και την αλληλεγγύη τους στο δίκαιο αγώνα τους. Παραβρέθηκε επίσης στην συγκέντρωση του ΠΑΜΕ και συμμετείχε στην πορεία.

Η ενότητα, η αλληλεγγύη και ο αγώνας όλων όσων πλήττονται είναι η απάντηση στην φοβερή επίθεση που δέχεται η χώρα μας. από ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΤ, κυβέρνηση.

Επόμενη σελίδα: »