Uncategorized


http://www.facebook.com/note.php?note_id=375682000519&id=527578422&ref=mf

Μια προφητική ματιά
από τον Stavros Hadzistavros Σάββατο, 6 Μαρτίου 2010 στις
8:51 μ.μ.

Το χρέος της Ελλάδας απειλεί το ευρώ και την ευροζώνη. Δεν
έχουμε χρήματα να πληρώσουμε τους μισθούς. Δεν θέλουμε χρήματα θέλουμε
να δανειζόμαστε με τους ίδιους όρους. Μετά την ανακοίνωση των μέτρων
ανέβηκε το spread στις 296 μονάδες βάσης από τις 286 που ήταν την
προηγούμενη Τετάρτη. Η ΕΕ χαιρετίζει τα μέτρα. Οι διεθνείς αγορές
ικανοποιημένες από τα μέτρα. ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ!! Τότε γιατί ανέβηκε το
spread?
Μέσα σε όλη την μπουρδολογία πατριωτικές φούσκες και ανέξοδες
συζητήσεις στο χρεωκοπημένο σύστημα της εκπροσώπησης μεταξύ χορτάτων
διέφυγε η πραγματική είδηση της εβδομάδας. Οτι αυτό που όλοι χτυπιόταν
κάτω να κάνει η Ελλάδα, οταν τόκανε και το χαιρέτισαν ΑΝΕΒΑΣΕ ΤΟ
SPREAD ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΣΕ.
Γιατί?
Για να το καταλάβουμε πρέπει να δεχτούμε επιτέλους αυτό που είπε ο
Μαρξ οτι το σύστημα αυτό υπάρχει μόνο σε συνεχή κρίση. Πρέπει επίσης
να καταλάβουμε το πως και γιατί τυπώνεται πλέον το χρήμα οπως και το
που. Για αυτό δείτε τη σειρά Money as Debt που ανέβασα στον τοίχο μου
στο Facebook και δείτε και τα 5 κομμάτια της. Επιγραμματικά σας λέω
οτι όσο υπάρχει χρέος τόσο τυπώνει το διεθνές σύστημα χρήμα. Συμβατικά
έχει επικρατήσει μιά αναλογία περίπου 1 προς 10 αλλά δεν τηρείται
πάντα. Μετά τη πτώση του υπαρκτου σοσιαλισμού το Παγκόσμιο
Χρηματιστhριακό Προιόν εφτασε να είναι 11 φορές μεγαλύτερο απο ολο το
πλούτο της γης. Αυτό πρακτικά σημαίνει οτι αν ολοι οι παίκτες θέλαν
αύριο να εξαργυρώσουν τα κέρδη τους θα έπαιρναν ολο τον πλούτο της γης
και θα μας έβαζαν να δουλεύουμε τζάμπα σε 11 κύκλους με μέση ανάπτυξη
ίδια με αυτή που παρήγαγε τα σημερινά 68 τρισεκατομμύρια δολλάρια που
υπολογίζεται ο πλούτος της γης ωστε να εισπράξουν αυτοί η τα παιδιά
τους μετά απο αγνωστο χρονικό διάστημα τα περίπου 740 τρισεκατομμύρια
που έχουν παίξει στην παγκόσμια χρηματιστηριακή αγορά.
Η ζωή δεν είναι στατική. Αυτή η ανεδαφική άπληστη και φρούδα επιθυμία
τους είναι ένα το κρατούμενο. Ξέρουν οτι μέχρι να γίνει αυτό οι
κοινωνίες πρέπει να παράγουν και να επιβιώνουν. Ξέρουν οτι αμα
συνειδητοποιήσουμε οτι πρέπει να γίνουμε 11 φορές φτωχότεροι απο όσο
ηδη είμαστε θα αντιδράσουμε. Θα υπάρξουν εξεγέρσεις και βίαιες
μάλιστα, αρα πρέπει να κάνουν 3 πράγματα.
– Να κτίσουν συναίνεση για περιορισμό της ποιότητας ζωής μας.
– Να τρομοκρατήσουν την κοινωνία ωστε να μην εξεγερθεί.
– Να πουλάνε ελπίδα όσο υπακούμε.
Αυτά τα 3 πρέπει να τα επαναλαμβάνουν σε τακτούς κύκλους γιατί σε κάθε
ολοκλήρωση στόχου θα δημιουργούνται και πιο πολλά κοινωνικά ρήγματα
και η πίεση της δυνητικής εξέγερσης θα απαιτεί περισσότερη τέχνη-τρόμο
και κεφάλαια (καθρεφτάκια και χάντρες για τους ιθαγενείς) για να
περιοριστεί και να εγκυτιωθεί η κοινωνική δυναμική.
Υπάρχουν πολλές ιδέες κοροιδέματος της κοινωνίας και πολλές τακτικές
αλλά ποτέ κανείς δεν ξέρει απο πριν πως δουλεύει στην πράξη η καθεμιά.
Η δοκιμή – σε περίπτωση αποτυχίας- έχει τόσο μεγαλύτερο κόστος όσο
μεγαλύτερη είναι η οικονομία που δοκιμάζεται. Απο την άλλη πλευρά η
επιτυχία έχει τόσο μικρότερη αξιοπιστία και εγγύηση επαναληψιμότητας
οσο μικρότερη είναι η οικονομία που δοκιμάζεται. Αλλο να κάνεις ένα
πείραμα στην Αργεντινή, να την χρεωκοπήσεις και να την βάλεις να σου
δουλεύει τζάμπα χωρίς να εξεγείρεται και άλλο να το κάνεις αυτό στην
Γερμανία. Κανείς δεν θα νοιαστεί για πολύ καιρό για την Αργεντινή.
Ολοι θα κοιτάνε την Γερμανία. Το αναφέρω σαν παράδειγμα γιατί το
έκαναν ήδη στην Αργεντινή. Απέτυχαν γιατί το αποτέλεσμα μετά την
χρεωκοπία ήταν μια αριστερή στροφή της χώρας και μια σειρά καταλήψεων
σε εργοστάσια που οδήγησε σε επιτυχημένα αυτοδιοικούμενα κέντρα
παραγωγής στα χέρια των εργατών με την ανοχή της κυβέρνησης και την
στήριξη της τοπικής κοινωνίας.
Πρέπει λοιπόν να διαλέξουν μια οικονομία τόσο μικρή ώστε να μην
κινδυνέψουνε αν αποτύχουν σε γενίκευση μιάς εξέγερσης που θα επηρεάσει
αυτή την συνεχή τροφοδοσία υπεραξίας για 11 κύκλους ανάπτυξης που
ανέφερα αλλά που να χρησιμοποιηθή σαν μοντέλο επέκτασης σε μιά
ευρύτερη οικονομική μονάδα στην οποία συμβατικά ανήκει. Εδω μπαίνει η
Ελλάδα σαν μέλος της ΕΕ και σαν μέλος της ευρωζώνης. Θα μπορούσε νάναι
η Πορτογαλλία η Ισπανία η Ιρλανδία η Ιταλία. Γιατί η Ελλάδα?
Εχει σημασία το ερώτημα?
Στην ουσία του σχεδιασμού δεν έχει. Αν καταλάβουμε τι θέλουν και πως
θέλουν να το πετύχουν πρέπει να αντιδρούμε συνέχεια σε όποιο μέρος και
αν δοκιμάζεται. Εχει σημασία το ερώτημα γιατί είμαστε Ελληνες και θα
μας επηρεάσει άμεσα πριν επηρεάσει και τους υπόλοιπους. Αν δεν
αντιδράσουμε εδώ και δεν κάνουμε το πείραμα να αποτύχει τότε δεν θα
αντιδράσουμε για κανέναν άλλο οπουδήποτε και αν είναι γιατί είμαστε
αρκετά ανόητοι σαν είδος (οι άνθρωποι) ώστε να μην αντιλαμβανόμαστε
την μεγάλη εικόνα.
Οι λόγοι που διάλεξαν την Ελλάδα είναι οι παρακάτω, κατα την γνώμη
μου, και τους διακρίνω σε επίκαιρους και κλασσικούς η θεσμικούς αν
προτιμάτε:
Οι επίκαιροι είναι:
-Μιά κυβέρνηση πλατιάς αποδοχής με αριστερή φρασεολογία και δεξιά
πολιτική (ανέκαθεν)
-Ενας πρωθυπουργός διεθνούς ακτινοβολίας με κρίσιμες επεμβάσεις
στήριξης των διεθνών σχεδιασμών ( Βομβαρδισμοι Σερβίας, Ευρωπαική
προοπτικη Τουρκίας, Στήριξη πολέμων ΗΠΑ, Συμμετοχή στην Ευρωζώνη,
Αποδοχή πολιτικής χειρισμού μετανάστευσης Frontex κλπ)
-Μιά ισχνή ως ανύπαρκτη τοπική παραγωγή
-Μιά κατανάλωση αμερικάνικου τύπου 50’ς
Οι κλασσικοί λόγοι η θεσμικοί είναι:
-Ενας συντηρητικός σκληρος πυρήνας κοινωνικός με πίστη σε
ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, πατριδολαγνεία, ροπή προς δικτατορικές η
μονοκρατορικές η οικογενειοκρατικές μορφές διακυβέρνησης) Αυτό έχει
τις ρίζες του στο Βυζάντιο. Στη θέση της Βασιλικής οικογένειας που την
στήριζε το 30% (σκληρός πυρήνας) βάλτε τις οικογένειες -δυναστείες
Καραμανλή Παπανδρέου και έχετε μιά ζωντανή εικόνα του λόγου αυτού.
-Ενα δημόσιο οχημα εξαγοράς ψήφων και ανταμοιβής επιδραστικών φίλων
( σύμβουλοι και γραμματείς με παχυλότατους μισθούς και ακόμα
παχυλότερα έξοδα παράστασης -ζωής όσο καιρό είναι στα πράγματα)
-Ενα σύστημα μεταπρατικής αεριτζίδικης φοροδιαφεύγουσας απατεωνίστικης
πλουτοκρατίας με κεφαλή τις τράπεζες και εκλεκτά μέλη εφοπλιστές
εκδότες βιομήχανους χρηματιστές εργολάβους, που ποτέ δεν πλήρωνε
φόρους παρά κάτι προκλητικά χαμηλά ποσά που και αυτά τα αυξομείωναν
κατα το δοκούν οι πολιτικοί για να εκβιάζουν οικονομική στήριξη οχι
για το Κράτος αλλά για το κόμμα η την τσέπη τους. Αυτή η πλουτοκρατία
έχει τις ρίζες της στους Εφοπλιστές -πειρατές της Οθωμανικής
αυτοκρατορίας και στους Προσκυνητές των Οθωμανών εμποροτραπεζίτες
Φαναριώτες. Αργότερα εμπλουτίστηκε με πλούσιους έλληνες διασποράς
(Αλεξάνδρεια κυρίως). Οι πολυδιαφημισμένοι μετανάστες η ομογένεια ΗΠΑ-
Γερμανία-Αυστραλία -Καναδάς έχει τόσο προκλητική αποχή απο τα
κοινωνικο-οικονομικά δρώμενα της Ελλάδας τον μισό του προηγούμενου
αιώνα που θάτανε γελοίο να τους αναφέρω…
-Μια ισχυρότατη οικονομικά Εκκλησία και ακόμα ισχυρότερης πνευματικής
επιρροής που λειτουργούσε σαν πυροσβέστης κάθε κοινωνικής αντίδρασης
απο την εποχή της ιδρυσής της 2000 χρόνια τώρα. Αυτό το ξέρουν καλά τα
διεθνή χρηματοπιστωτικά κέντρα και το μόνο που έχουν να κάνουν είναι
να την ασημώσουν καλά και την έχουν στη τσέπη τους.
-Ενα εξαιρετικά αποτελεσματικό σύστημα ΜΜΕ -εφημερίδων που ηλιθιοποιεί
και παραπλανεί την ελληνική κοινωνία τουλάχιστον απο το 1936 και μετά
με απότομη αυξηση της επιρροής του και σημείο καμπής το 1986 όπου
δώθηκαν δωρεάν ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες σε μέσα άμεσα ελεγχόμενα
απο το τραπεζικο -εφοπλιστικο-εργολαβικό κεφάλαιο της Ελλάδας.
-Ενας προνομιακός γεωπολιτικός χώρος διακοπών επικοινωνίας εμπορίου με
κρυμμένους πόρους και στρατηγική τοποθέτηση μεταξύ Ανατολής-Δυσης
καθώς και ένας χώρος με επιρροή στις Σλαυικές χώρες και λόγω φυλετικής
συγγένειας που για εθνικούς λόγους ντύνεται το ένδυμα της θρησκευτικής
συγγένειας. Δεν θα ξεχάσουν ποτέ τα διεθνή κέντρα οτι χωρίς την
διαμεσολάβηση της Ελληνικής πολιτικής δεν θα σερνότανε τόσο εύκολα ολα
τα Βαλκάνια στο ΝΑΤΟ και δεν θα σταματούσαν οι Σέρβοι να αντιδρούνε
στο διαμελισμό της πατρίδας τους.
-Ενας κοινωνικός ιστός εξάρτησης. Τα παιδιά ακόμα και παντρεμμένα
μένουν η βοηθιούνται απο τους γονείς και αυτή η μικροκοινωνία
εξάρτησης μεγενθύνεται και μας κάνει μιά χώρα με πληθυσμό πρόθυμο να
πουληθεί, να εξαρτιέται. Ο ευφημισμός και ο εξορκισμός αυτής της
δουλοπρέπειας παρήγαγε το περίφημο «του έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν
υπομένει» γιατί ο καημένος ο ποιητής έβλεπε το αντίθετο και
προσπαθούσε να το εξορκίσει και να ξεσηκώσει τον κόσμο.
-Μια κοινωνία με αδρανείς αγρότες εξ αιτίας της ΚΑΠ. Οι αγρότες και το
επίπεδό τους καθορίζει και τον βαθμό ανάπτυξης αλλά και τον βαθμό
αντίδρασης μιάς χώρας σε ληστρική του εισοδήματος πολιτική. Οι πιο
ανεπτυγμένες χώρες έχουν πλούσιους και καλοζωισμένους και παραγωγικούς
αγρότες. Εδώ τους πληρώνουν για να κάθονται και μόλις τολμήσουν να
παραγουν κάτι τους το αγοράζουν τόσο φτηνά ώστε να τους χρεώσουν να
τους αποθαρρύνουν και να γυρίσουν πίσω στο τάβλι και στο καφενείο. Μην
ξεχνάμε οτι οι 4 τελευταίες πετυχημένες εξεγέρσεις-επαναστάσεις γίναν
σε αγροτικές κοινωνίες απο αγρότες και φοιτητές ( Κίνα-Κούβα-
Νικαράγουα-Ζαπατίστας)…λέω πετυχημένες στον βραχυπρόθεσμο στόχο της
ανατροπής.
Αυτοί είναι κατα την γνώμη μου οι επίκαιροι και οι κλασσικοί λόγοι που
διάλεξαν την Ελλάδα, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη γιατί κατά την γνώμη μου
τους ενδιέφερε η ταχύτητα αποδοχής και επιτυχίας του πειράματος και
δευτερευόντως οι επιπτώσεις που θα είχε αυτό στην ίδια τη χώρα.
Η δική μας στάση?
Ανυπακοή-Σεισάχθεια (αναστολή πληρωμών σε ατομικό και εθνικό επίπεδο) –
διαρκής απεργία και κοινωνική αναταραχή τώρα που είμαστε στην προσοχή
των διεθνών ΜΜΕ ώστε να φαίνεται η αποτυχία του πειράματος. Οχι οτι
δεν θα το προσπαθήσουν αλλού αν αποτύχει εδώ…αλλά έτσι όπως χαλάσαμε
σαν κοινωνία δεν θα αντιδράσουμε οταν θα κλέψουν την ζωή του Ισπανού
εργαζόμενου. Εδώ καλά-καλά δεν αντιδράμε τώρα που κλέβουν τη δική μας
ζωή, η τουλάχιστον δεν αντιδράμε οπως θα έπρεπε ώστε να τους φοβίσουμε
και να αναδιπλωθούν. Αν δεν συμφωνεί όλη η κοινωνία οτι πρέπει να
ανατραπεί ο καπιταλισμός τουλάχιστον ας καταλάβει οτι το πείραμά τους
πρέπει να αποτύχει

Το Μνημόνιο, η χύτρα και το «σημείο βρασμού»
Tου Σταυρου Λυγερου

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_08/08/2010_1292352

Με κηδεμόνα την τρόικα και με όπλο το εκβιαστικό δίλημμα «Μνημόνιο ή πτώχευση», η κυβέρνηση Παπανδρέου λειτουργεί σαν οδοστρωτήρας. Και μάλιστα μέχρι στιγμής με μεγάλη επιτυχία. Η διάλυση της απεργίας των φορτηγατζήδων είναι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας, που ενίσχυσε την εντύπωση ότι η αντίσταση στην κυβερνητική επιλογή είναι ατελέσφορη και ως εκ τούτου μάταιη. Κυριαρχεί η πεποίθηση πως λόγω των ειδικών συνθηκών η κυβέρνηση δεν έχει περιθώριο υποχώρησης.

Επιπροσθέτως, λόγω και της προπαγάνδας των ΜΜΕ, η οποιαδήποτε απεργία αντιμετωπίζεται από την κοινή γνώμη εχθρικά, με αποτέλεσμα να ασκείται στους απεργούς όχι μόνο η ασφυκτική πίεση της κυβέρνησης, αλλά και μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα, η απεργία έχει ηθικοπολιτικά κηρυχθεί αντικοινωνική ενέργεια, με πρακτικό αποτέλεσμα οι επαγγελματικές ομάδες να μην διαθέτουν πια καμία δυνατότητα άμυνας έναντι της κυβερνητικής πολιτικής.

Παρότι η κυβέρνηση έλαβε πρωτοφανή και επώδυνα μέτρα, έστω και με γκρίνιες, οι βουλευτές στοιχήθηκαν πίσω από τον πρωθυπουργό. Το ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά έχει διαβεί τον Ρουβίκωνα. Μπορεί η διαδικασία ιδεολογικοπολιτικής μετάλλαξης να είχε αρχίσει προ αρκετών ετών, αλλά τώρα διαρρηγνύονται οι δεσμοί του με τις κοινωνικές δυνάμεις, οι οποίες παραδοσιακά αποτελούσαν την προνομιακή εκλογική πελατεία του.

Στην πραγματικότητα, έχει πάψει να λειτουργεί ως αυτόνομος πολιτικός οργανισμός. Τραυματισμένο ηθικά και με βαρύτατες ευθύνες (όπως και η Ν.Δ.) για την κατάντια της χώρας, δεν μπορεί να θέσει όρια στις επιλογές του αρχηγού του. Η έννοια πολιτικό κόμμα τείνει να υποκατασταθεί στην πράξη από τον αρχηγό – «βασιλιά» και τους συνεργάτες – «αυλικούς» του. Γι’ αυτό και το ΠΑΣΟΚ μετατράπηκε τόσο εύκολα σε «κόμμα του Μνημονίου».

Αυτή η ιδεολογικοπολιτική μεταλλαγή δεν θα είναι χωρίς συνέπειες. Προς το παρόν, όμως, οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν πρώτο κόμμα και ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ένα αποφασιστικό επιχείρημα. Δεν φαίνεται να κατανοεί, όμως, ότι η κατάσταση στην κοινωνία είναι ρευστή. Η ηθική απαξίωση και οικονομική κατάρρευση του προηγούμενου μοντέλου ανάπτυξης συγκρατεί προς το παρόν τις αντιδράσεις και διευκολύνει την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής. Για πόσο ακόμα, όμως, θα αποδίδει ο εκβιασμός «Μνημόνιο ή πτώχευση»;

Οι πολίτες φοβούνται και προσπαθούν να επιβιώσουν στο νέο δυσμενές περιβάλλον. Εάν, όμως, η ανεργία και η καταστροφή μικρομεσαίων επιχειρήσεων υπερβούν ένα όριο, εάν δηλαδή συγκεντρωθεί η κρίσιμη μάζα απόγνωσης, θα μεταλλαχθεί σε οργή. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μια ασήμαντη αφορμή μπορεί να πυροδοτήσει κοινωνική έκρηξη. Οι ενδιάμεσες λύσεις έχουν φύγει από το τραπέζι. Η κατάσταση μοιάζει με ερμητικά κλεισμένη μεταλλική χύτρα, που έχει τοποθετηθεί στη φωτιά, κι αναμετριέται με την εγκλωβισμένη δύναμη του ατμού. Πόσο θα αντέξει;

Εάν το Μνημόνιο ήταν μόνο μία συνταγή δημοσιονομικής εξυγίανσης, τα πράγματα θα ήταν ευκολότερα. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι πρόγραμμα βίαιου μετασχηματισμού της ελληνικής οικονομίας-κοινωνίας, με βάση τις κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες προδιαγραφές. Είναι αλήθεια ότι η τρόικα επιβάλλει μέτρα, τα οποία έπρεπε να είχαν προ πολλού εφαρμοσθεί από τις κυβερνήσεις κυρίως για την καταπολέμηση της κλεπτοκρατίας, των πελατειακών σχέσεων και του ανορθολογισμού.

Από την άλλη πλευρά, όμως, η εφαρμοζόμενη συνταγή συνολικά λειτουργεί σαν προκρούστεια κλίνη, που τείνει να εγκλωβίσει την οικονομία σε ανατροφοδοτούμενη ύφεση. Εάν αυτό συμβεί η έκρηξη θα καταστεί αναπόφευκτη. Εάν αντιθέτως η οικονομία ανακάμψει, οι πιέσεις θα αμβλυνθούν και η κυβέρνηση θα κερδίσει το στοίχημα.

Ο Γιώργος Παπανδρέου επαναλαμβάνει συνεχώς ότι όσα κάνει τα κάνει για να σώσει την Ελλάδα. Είναι προφανές, όμως, ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πειραματόζωο. Οι αναφορές των διεθνών ΜΜΕ, αλλά και οι δηλώσεις Ευρωπαίων ηγετών επιβεβαιώνουν εδώ δοκιμάζονται οι κοινωνικές αντοχές στις σχεδιαζόμενες πολιτικές λιτότητας και κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους.

Από την έκβαση του ελληνικού πειράματος θα κριθεί η κατεύθυνση και η ένταση της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής, που θα εφαρμοσθεί στην Ευρώπη. Για να καμφθούν, όμως, οι αντιστάσεις των ευρωπαϊκών κοινωνιών, δεν αρκούσαν τα λόγια. Η Ελλάδα, ως ο αδύνατος κρίκος της Ευρωζώνης, παίζει σήμερα τον ρόλο του κακού μαθητή, που τιμωρείται αυστηρά για να πειθαρχήσουν οι υπόλοιποι.

Είτε επειδή έχει πεισθεί για την αποτελεσματικότητα του Μνημονίου, είτε επειδή δεν είναι σε θέση να εφαρμόσει ένα εθνικό σχέδιο ανάταξης της οικονομίας, ο Γιώργος Παπανδρέου και οι υπουργοί του λειτουργούν ως εντολοδόχοι κι όχι ως πραγματική κυβέρνηση, η οποία ναι μεν έχει αναλάβει συγκεκριμένες δεσμεύσεις, αλλά παραλλήλως ασκεί και τη δική της πολιτική για την έξοδο της χώρας από την κρίση.

Το εξοργιστικό είναι ότι οι ελίτ που εξέθρεψαν τη διαπλοκή, την κλεπτοκρατία, τη σπατάλη, τον παρασιτισμό και την ατιμωρησία μετατράπηκαν με επιδεξιότητα χαμαιλέοντα σε σημαιοφόρους του συμβολαίου κηδεμονίας, που παραπλανητικά ονομάσθηκε Μνημόνιο. Οι ελίτ όχι μόνο δεν βιώνουν τραυματικά το καθεστώς κηδεμονίας, αλλά έχουν βολευθεί πολιτικά. Δεν είναι πρώτη φορά, άλλωστε, που όταν έρχονται αντιμέτωποι με τις καταστροφικές συνέπειες των δικών τους πράξεων, βρίσκουν καταφύγιο στην αγκαλιά ξένων κηδεμόνων! Η μορφή μπορεί να άλλαξε, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι η εξάρτηση και η υποτέλεια έχουν βαθιές ρίζες στην Ελλάδα.

Σάββατο, 07 Αυγούστου 2010
Διδάγματα από το ’30 και το κίνημα ανέργων

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ

Kινητοποιήσεις ενάντια σε κλεισίματα εργοστασίων και κινήματα υπεράσπισης ανέργων διατρέχουν την ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος στη χώρα μας. Ποτέ άλλοτε όμως οι Επιτροπές Ανέργων δεν υπήρξαν η ραχοκοκαλιά ανάπτυξης και ενοποίησης του εργατικού κινήματος όπως συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του 1930, μια εποχή που έχει πολλές ομοιότητες με τη σημερινή.

Η μεγάλη οικονομική κρίση του 1929 είχε ως αποτέλεσμα την εκρηκτική αύξηση της ανεργίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Από το 1930 στην Ελλάδα άρχισαν να κλείνουν επιχειρήσεις. Η βιομηχανική παραγωγή και η οικοδομική δραστηριότητα μειώθηκαν, ενώ πολλά εργοστάσια λειτουργούσαν μόνο για κάποιους μήνες το χρόνο. Δεν ήταν μόνο η μείωση της απασχόλησης, τα χαμηλά μεροκάματα και η έλλειψη οποιασδήποτε πρόνοιας για τους ανέργους από την πλευρά του κράτους, αλλά περισσότερο η ανέχεια και το επιτακτικό ζήτημα επιβίωσης που δημιουργούσαν εκρηκτικές συνθήκες. Όποιος έχανε τη δουλειά του δεν μπορούσε καν να επιβιώσει. Οι φτωχοί άρπαζαν από τους φούρνους καρβέλια και το έβαζαν στα πόδια.

Στα 1930-’31 ξέσπασαν οι πρώτες μεγάλες απεργίες που έβαζαν στα αιτήματά τους επιτακτικά το θέμα της ανεργίας, ζητώντας την εξασφάλιση εργασίας, τη χορήγηση επιδομάτων ανεργίας (ή την αύξησή τους, σε όποιους κλάδους είχαν κατοχυρωθεί από προηγούμενους αγώνες, όπως οι καπνεργάτες). Πλάι στα σωματεία, η έκταση της ανεργίας έκανε επιτακτική την οργάνωση των ίδιων των ανέργων. Δημιουργήθηκαν επιτροπές ανέργων όχι μόνο ανά κλάδο, αλλά και ανά πόλη ή γειτονιά. Η Ενωτική ΓΣΕΕ (που ελεγχόταν από τις δυνάμεις του ΚΚΕ) ενθάρρυνε τη δημιουργία των Επιτροπών, ενώ σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι Αρχειομαρξιστές. Στις επιτροπές συγκεντρώνονταν άνεργοι, περιστασιακά εργαζόμενοι αλλά και εργαζόμενοι σε κλάδους που κινδύνευαν άμεσα να βρεθούν στην ανεργία. Σε συνεργασία με τα συνδικάτα διοργανώθηκαν συγκεντρώσεις, απεργίες και διαδηλώσεις.
Στα 1931 μεγάλα συλλαλητήρια κατά της ανεργίας πραγματοποιήθηκαν στον Πειραιά, την Καβάλα, την Ξάνθη και στο τέλος του χρόνου σε ολόκληρη τη χώρα. Το 1932 έγιναν συνολικά 200 απεργίες και στις 23 Δεκεμβρίου διοργανώθηκαν σε πολλές πόλεις διαδηλώσεις για την ανεργία. Το 1933, σε συλλαλητήριο ενάντια στην απόλυση 3.000 εργαζόμενων από τη βιομηχανία του Λαναρά στη Νάουσα, η αστυνομία σκότωσε τέσσερις εργάτες. Δεν ήταν οι τελευταίοι: Όσο αυξανόταν η δυναμική του εργατικού κινήματος, η αντιμετώπιση από το κράτος με τα όπλα και τη στρατιωτική επιβολή ήταν η πιο συχνή απάντηση. Το 1934 έγιναν συνολικά 482 απεργίες με συμμετοχή 182.000 εργαζόμενων και παραπάνω από τις μισές κατέληξαν με νίκη των απεργών. Πολλά συλλαλητήρια κατέληξαν σε μαζικές συγκρούσεις με την αστυνομία: Τον Αύγουστο του 1935 χρειάστηκε η επιβολή του στρατιωτικού νόμου για να κατασταλεί η παλλαϊκή εξέγερση της πόλης του Ηρακλείου, που είχε περάσει στα χέρια των διαδηλωτών μετά το δολοφονικό χτύπημα της αστυνομίας στην απεργία των σταφιδεργατών.
Μέσα στις κινητοποιήσεις των σωματείων και των επιτροπών ανέργων σφυρηλατήθηκε σταδιακά η ενότητα της τάξης. Η τρομακτική ένταση της ανεργίας, που έπληξε σχεδόν όλους τους κλάδους των εργαζόμενων, και η οργάνωση των ανέργων ανά συνοικίες διακλαδικά οδήγησε στο σταδιακό ξεπέρασμα συντεχνιακών αιτημάτων και τη συνειδητοποίηση των κοινών συμφερόντων, ανεξάρτητα από τον κλάδο ή τον τρόπο απασχόλησης.

Η ως τότε πρακτική της προσπάθειας να υπερασπιστεί κάθε κλάδος τα δικά του ειδικά συμφέροντα και την αποκλειστική διάθεση θέσεων εργασίας, έχανε το νόημά της. Εμφανίστηκαν πρακτικές αλληλεγγύης προς τους άνεργους και τους απεργούς, ακόμη και από επαγγελματίες. Γενικεύτηκε η πρακτική της κατάληψης εργοστασίων. Οι γυναίκες και οι πρόσφυγες συμμετείχαν μαζικά στις κινητοποιήσεις. Ο δρόμος για τα γεγονότα του ’36 ήταν πλέον ανοιχτός…

Νέες μορφές διεκδίκησης
ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ

Μπορεί να μην ευοδώθηκαν στην Ελλάδα οι προσπάθειες για σωματεία ανέργων, όμως η συνδικαλιστική οργάνωση των αδιόριστων, των συμβασιούχων, των σταζιέρ, των επισφαλώς εργαζόμενων έχει και αυτή τη μορφή. Τα μέλη αυτών των σωματείων εξ ορισμού περνούν διαστήματα ανεργίας ανάμεσα στις συμβάσεις ή περιπλανώνται από εργοδότη σε εργοδότη. Η πάλη ενάντια στη «λήξη» των συμβάσεων, δηλαδή το πέταγμα στην ανεργία, και η διεκδίκηση μόνιμης εργασίας τα τελευταία χρόνια συγκρότησαν σημαντικά κινήματα και πέτυχαν νίκες. Η Πανελλήνια Ένωση Αδιόριστων Εκπαιδευτικών είναι ίσως το μόνο (και τυπικά) σωματείο με ιστορία αγώνων που συγκροτήθηκε και δρα ενάντια στην ανεργία των μελών του.

Ιδιαίτερα σημαντικές είναι και οι μάχες ενάντια στις απολύσεις. Σε μια χώρα όπου το νομικό πλαίσιο επιτρέπει την απόλυση με διευθυντικό δικαίωμα, δηλαδή χωρίς καμία αιτιολόγηση, οι παραδειγματικές μάχες που έχουν δώσει σωματεία του ιδιωτικού τομέα, όπως ο Σύλλογος Βιβλίου – Χάρτου, ο ΣΕΦΚ, ο ΣΕΤΤΕΑ κ.λπ. και οι νίκες που έχουν κερδηθεί είναι πολύ σημαντικές.
Οι κινητοποιήσεις των απολυμένων του Λαναρά, των Λιπασμάτων και η απεργία στη Σέλμαν ενάντια στις απολύσεις που εξήγγειλε η εργοδοσία είναι μερικά ακόμη παραδείγματα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η στάση των υπόλοιπων εργαζόμενων απέναντι στους ελαστικά εργαζόμενους, τους απολυόμενους ή τους ανέργους. Η παρέμβαση της ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει φέρει αποτελέσματα σε μια σειρά από χώρους (π.χ. εκπαίδευση, ΟΤΑ) για να ξεπεραστεί ο συνδικαλιστικός διαχωρισμός των εργαζόμενων με βάση τη σχέση εργασίας τους. Το αίτημα για μαζικούς διορισμούς στο δημόσιο σχολείο αποτελεί προμετωπίδα των εκπαιδευτικών κινημάτων για πολλά χρόνια και συμβάλλει στην ενοποίηση των συμφερόντων των μόνιμων, των αναπληρωτών και των αδιόριστων εκπαιδευτικών. Παραδειγματικός ήταν ο αγώνας των νοσοκομειακών γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού το φθινόπωρο του 2008, που δεν σταμάτησε στην ικανοποίηση των οικονομικών αιτημάτων, αλλά συνέχισε μέχρι να κατοχυρώσει διά νόμου την πρόσληψη χιλιάδων νέων γιατρών και νοσηλευτών στα δημόσια νοσοκομεία.

Η κατάσταση σήμερα αλλάζει, γιατί η ανεργία αποτελεί όλο και περισσότερο μακροχρόνια κατάσταση και όχι «διάλειμμα» μεταξύ συμβάσεων. Χρειάζονται νέες ενέργειες αλληλεγγύης και διεκδίκησης. Η παράσταση του ΣΕΦΚ στον ΟΑΕΔ Αγίας Παρασκευής για την έγκαιρη καταβολή του επιδόματος ανεργίας, χωρίς τηνŸ καθιερωμένη δίμηνη (τουλάχιστον) καθυστέρηση, και η νικηφόρα έκβαση είχε και αντιμετωπίστηκε με συγκινητικά θετική διάθεση από τους ανέργους. Με εκκίνηση τέτοιες εμπειρίες, μπορούμε να μετατρέψουμε τις καταθλιπτικές ουρές των ανέργων έξω από τα παραρτήματα του ΟΑΕΔ σε ζωντανά κύτταρα διεκδίκησης.

Του Χρήστου Καραμάνου (αναδημοσίευση από την εφημερίδα Δρόμος 17/7/2010).

Τα όσα έρχονται στο προσκήνιο, σχετικά με τη διαχείριση των ελληνικών ομολόγων από την Τράπεζα της Ελλάδας, καθώς και ορισμένες άλλες κινήσεις του στενού επιτελείου του Γ. Παπανδρέου, ένα πράγμα αποδεικνύουν. Μπορεί η οικονομική κατάσταση της χώρας να ήταν ιδιαίτερα κακή, αλλά η χρεοκοπία και η παράδοση στα νύχια του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν ήταν καθόλου μονόδρομος.
Όσο αναδεικνύει, αλλά και η αναταραχή που –και πάλι- προκάλεσε στο οικονομικό επιτελείο η εκ νέου κατάθεση ερώτησης από 15 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τη Βάσω Παπανδρέου, σχετικά με τους χειρισμούς της ΤτΕ, είναι άκρως ενδεικτικά του παρασκηνίου και των μεθοδεύσεων, που ακολουθήθηκαν για να παραδοθεί η χώρα στο ΔΝΤ.

Ακόμη και μετά το φθινόπωρο του 2009 υπήρχαν άμεσα βραχυπρόθεσμες εναλλακτικές λύσεις, που θα μπορούσαν, μάλιστα, (αν υπήρχαν άλλοι πολιτικοί συσχετισμοί υπέρ του λαού) να ενταχθούν σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση, προς όφελος των εργαζομένων. Αλλά το επιτελείο του Γ. Παπανδρέου με την Τράπεζα της Ελλάδας, σε στενή συνεργασία με την Goldman Sachs, έκαναν μεθοδευμένα και συνειδητά όλες τις αναγκαίες κινήσεις, ώστε να ενταθεί η έως πνιγμού πίεση προς την οικονομία της χώρας από το χρηματιστικό κεφάλαιο και να ακυρωθούν οι όποιες εναλλακτικές δυνατότητες. Οι ευθύνες τους είναι τεράστιες, απέναντι στο λαό. Ιδού, πώς προώθησαν την εκχώρηση της χώρας στο ΔΝΤ και την Ε.Ε.:
1. Στις 5 Οκτωβρίου, την επομένη ακριβώς του εκλογικού θριάμβου του ΠΑΣΟΚ, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γ. Προβόπουλος, ο οποίος από πριν από τις εκλογές βρισκόταν σε συνεννόηση με τον Γ. Παπανδρέου και τον Γ. Παπακωνσταντίνου, προβαίνει σε μια αδιανόητη κίνηση. Επιτρέπει τις «ανοιχτές πωλήσεις» των ελληνικών ομολόγων, διευρύνοντας το χρόνο εκκαθάρισης (δηλαδή πληρωμής) των πωλήσεων, που ήταν τρεις ημέρες κατά 10 επιπλέον ημέρες. Στη συνέχεια δε, περιορίζει τις όποιες ποινές, σε περίπτωση που η συναλλαγή δεν εκκαθαρισθεί ούτε καν μετά την παρέλευση των 10 ημερών. Οι κινήσεις αυτές ανοίγουν το δρόμο στην υποτιμητική κερδοσκοπία πάνω στα ελληνικά ομόλογα.
Η αξία τους μπορεί να χειραγωγείται από τους διαχειριστές των μεγάλων κεφαλαίων και να πέφτει διαρκώς, ενώ την ίδια στιγμή εκτοξεύονται τα επιτόκια δανεισμού της χώρας (spreads) καθώς και τα ασφάλιστρα του χρέους (CDS), αποφέροντας τεράστια κέρδη στο χρηματιστικό κεφάλαιο. Ενώ, την ίδια στιγμή, η χώρα «πνίγεται» από τα επιτόκια δανεισμού, όπως ζήσαμε την προηγούμενη περίοδο. Χωρίς αυτή τη διευκόλυνση των 10 ημερών και την επί της ουσίας ακύρωση των ποινών, σε περίπτωση μη εκκαθάρισης, όλο αυτό το παιχνίδι δεν θα μπορούσε να παιχτεί. Άξιος ο (ευμεγέθης) μισθός του κ. Προβόπουλου -που τυγχάνει και καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
2. Στις 3 Νοεμβρίου 2009 έγινε ένα, ιδιαίτερης σημασίας, γεύμα εργασίας μεταξύ τού πρωθυπουργικού επιτελείου, παρόντος του Γ. Παπανδρέου, με την κεντρική διοίκηση της Goldman Sachs. Υπάρχει σχετικό ρεπορτάζ στον Δρόμο (φ. 2, σελ. 6-7). Η Goldman Sachs συντονίζει τις διαδικασίες διαχείρισης του ελληνικού δημόσιου χρέους στις διεθνείς αγορές, επικεφαλής ενός κονσόρτσιουμ 21 τραπεζών. Την ίδια στιγμή, η Goldman Sachs ποντάρει τεράστια κεφάλαια στη χρεοκοπία της Ελλάδας. Το τι διαμείφθηκε στη συγκεκριμένη σύσκεψη δεν έγινε γνωστό, αλλά η κατεύθυνση είναι προφανής και επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα: προς τη χρεοκοπία ή την ελεγχόμενη χρεοκοπία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Γ. Παπανδρέου, παρακάμπτοντας στην περίπτωση αυτή τις διαδικασίες της ανοιχτής διακυβέρνησης και τα βιογραφικά, έχει τοποθετήσει επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, τον Π. Χριστοδούλου, πρώην στέλεχος της ίδιας της Goldman Sachs.
3. Η Goldman Sachs αναλαμβάνει, υποτίθεται, να βρει εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης του ελληνικού δημόσιου χρέους. Στην πραγματικότητα, σταθερά προσανατολισμένη στη γραμμή της χρεοκοπίας, πετυχαίνει να «κάψει» κάθε τέτοια δυνατότητα. Αυτό έγινε με το ενδεχόμενο αγοράς ομολόγων από την Κίνα. Το ίδιο έγινε στα μέσα Φλεβάρη, με την περίπτωση αγοράς ελληνικών ομολόγων ύψους 20 δισ. ευρώ από αυστραλιανό fund με επιτόκιο 4,4% – πολύ καλύτερο από το 6-7% που έδιναν τότε οι λεγόμενες αγορές Υπάρχει, επίσης, σχετικό ρεπορτάζ στον Δρόμο (φ. 8, σελ. 6-7) όπου δημοσιεύεται και αντίγραφο της σχετικής επιστολής. Έχοντας κλείσει όλες αυτές τις «οδούς διαφυγής» η προσφυγή στο «μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε. και του ΔΝΤ» μπορούσε να παρουσιαστεί ως μονόδρομος. Στις 3 Μάρτη ανακοινώθηκε το πρώτο πακέτο σκληρών αντιλαϊκών μέτρων από την κυβέρνηση (μείωση μισθών, αύξηση ΦΠΑ στο 21%, άνοιγμα ασφαλιστικού) και στις 25 Μάρτη πάρθηκε η απόφαση για τη δημιουργία του «μηχανισμού στήριξης» από ΔΝΤ και Ε.Ε.
4.Όμως, ακόμη και όλη αυτή η μεθόδευση δεν ήταν αρκετή. Χρειαζόταν να γίνει και η κατάλληλη μεθόδευση για την ενεργοποίηση του «μηχανισμού στήριξης». Έτσι, λίγες μέρες μετά τις 6 Απριλίου, υπάρχει εκείνη η διαβόητη δήλωση κυβερνητικού αξιωματούχου, που αμέσως έκανε το γύρο του κόσμου, ότι η Ελλάδα θα ζητήσει την αναθεώρηση του μηχανισμού, καθώς δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα κριτήριά του. Γίνεται χαμός! Τα spreads να εκτινάσσονται και το χρηματιστήριο καταρρέει.
Σε λίγες μέρες, στις 23 Απριλίου, ο Γ. Παπανδρέου ανακοινώνει την προσφυγή στο «σίγουρο λιμάνι» του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Στις 6 Μαΐου ψηφίζεται το επαίσχυντο Μνημόνιο, από τη Βουλή. Η κρίσιμη δήλωση της 6ης Απριλίου, αυτή που πυροδότησε τον τελικό γύρο για την προσφυγή σε ΔΝΤ και Ε.Ε., δεν έγινε επίσημα γνωστό από ποιο κυβερνητικό στέλεχος προήλθε. Όλες, όμως, οι πληροφορίες συγκλίνουν στον Π. Χριστοδούλου, όπως προαναφέρθηκε, στενό συνεργάτη του Γ. Παπανδρέου.

Να φύγουν, να εκδιωχθούν
Τα στοιχεία που παραθέτουμε είναι συγκεκριμένα και αδιάψευστα. Η έλευση του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν ήταν αναπόφευκτη. Η τρόικα εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, με βάση την προδοτική μεθόδευση του στενού πρωθυπουργικού κέντρου και τη συνεργασία της Τράπεζας της Ελλάδας. «Αρχιτέκτονες» της μεθόδευσης δύο κεντρικοί κόμβοι του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού: Το χρηματιστικό κέντρο με πυρήνα την Goldman Sachs και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που παράρτημα της αποτελεί η Τράπεζα της Ελλάδας. Ο αμερικανικός και ο ευρωπαϊκός παράγοντας (με προεξάρχον το γερμανικό χρηματιστικό κεφάλαιο που, ουσιαστικά, διοικεί την ΕΚΤ) σχεδίασαν και οι Παπανδρέου, Προβόπουλος και λοιποί εκτέλεσαν. Είναι αυτονόητο το αίτημα: να παραιτηθούν, να φύγουν, να εκδιωχθούν. Δεν έχουν καμιά θέση στην ελληνική πολιτεία.

Η ΤτΕ δεν άκουγε τη Νομική της Υπηρεσία!
Είναι χαρακτηριστικό αυτό που αναφέρεται σε ερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή 15 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τη Βάσω Παπανδρέου. Ανάλογη ερώτηση είχαν καταθέσει και πριν από δύο μήνες, ενώ ερώτηση έχει καταθέσει και ο Π. Λαφαζάνης. Οι απαντήσεις του υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, καθώς και τα στοιχεία που επικαλείται ως απάντηση η ΤτΕ, είναι «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε».
Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ανταπαντώντας σε αυτήν την παρελκυστική τακτική, επικαλούνται τέσσερις γνωμοδοτήσεις της Νομικής Υπηρεσίας της ΤτΕ (30/12/2009, 01/02/2010, 04/02/.2010 και 11/02/2010), που επισημαίνει «τον κίνδυνο υποτιμητικής κερδοσκοπίας και χειραγώγησης που δημιουργεί η κατάργηση του υποχρεωτικού πλειστηριασμού και η παράλληλη κατάργηση του διακανονισμού των συναλλαγών τρεις (3) ημέρες μετά την συναλλαγή (Τ+3) με την εισαγωγή τεχνικών διακανονισμού που ισχύουν σε μη οργανωμένες αγορές (OTC), όπως η ανακύκλωση των συναλλαγών για δέκα (10) εργάσιμες ημέρες, μετά το Τ+3 και την κατάργηση των κυρώσεων για μη διακανονισμό των συναλλαγών και πέραν αυτής της περιόδου». Η νομική υπηρεσία της ΤτΕ, αντίθετα, είχε προτείνει «την αυστηριοποίηση των κυρώσεων που προβλέπει ο Κανονισμός του Συστήματος Αϋλων Τίτλων, για να μπορούν να λειτουργούν, αποτρεπτικά, για πράξεις κερδοσκοπίας».

Η δικαίωση του Δρόμου
Όπως αναφέρουμε και παραπάνω, ο Δρόμος, με διαδοχικά ρεπορτάζ, έχει προσπαθήσει να αποκαλύψει την όλη μεθόδευση.
Ειδικά αναφέρουμε τα ρεπορτάζ της 27ης Φεβρουαρίου του 2010 (φ. 2, σελ. 6-7) με τίτλο τα Goldman boys του ΠΑΣΟΚ και της 10ης Απριλιου 2010 (φ. 8, σελ. 6-7) με τίτλο Ένοχη σιωπή για ένα εκκολαπτόμενο colpo grosso. Αξιοπρόσεκτη, επίσης, είναι η αναφορά στα «παράδοξα του 20ετούς ομολόγου» στο άρθρο Πανωλεθρία ο θρίαμβος των Βρυξελλών (φ. 7, σελ. 6). Συστήνουμε στους αναγνώστες μας να τα ξαναδούν.

O άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια και αν είναι η ερώτηση !

Επόμενη σελίδα: »