Η Επιτροπή Ενάντια στα μέτρα Κορινθίας καταγγέλλει την ιδιοκτησία της Fulgor για το κλείσιμο του εργοστασίου της στην Κόρινθο. Με πρόσχημα την κρίση η εταιρεία κλείνει το εργοστάσιο, ενώ απειλεί τους εργαζομένους ότι δεν θα τους πληρώσει ούτε τις νόμιμες αποζημιώσεις τους!!!. Αδιαφορεί για το πέταγμα στην ανεργία 330 εργαζομένων. Δεν λέει κουβέντα για τα κέρδη που αποκόμισε τόσα χρόνια – 38 εκ € μόνο για τα χρόνια 2000-2007!!!! Ενώ δουλειά υπάρχει και δεν είναι μυστικό ότι η Fulgor διεκδικεί –και κατ’ άλλους έχει ήδη πάρει- κομμάτι από ένα χρυσό συμβόλαιο των δύο δισ € που αφορά τα υποβρύχια καλώδια υπερυψηλής τάσης με τα οποία θα γίνει η καλωδιακή σύνδεση των Κυκλάδων με την ηπειρωτική Ελλάδα.
Οι απολύσεις αυτές είναι η συνέχεια των απολύσεων που είχαν γίνει στην εταιρεία τα προηγούμενα χρόνια. Έρχονται σε συνέχεια των απολύσεων σε ΚΕΡΑΦΙΝΑ, ΜΟΥΡΙΚΗ και από ότι φαίνεται δεν υπάρχει τέλος.
Παρά τις ψεύτικες υποσχέσεις που δίνονται και θα δοθούν από διάφορους στους εργαζομένους, και στην τριμερή αλλά και μετά, η εμπειρία δείχνει ότι οι εργαζόμενοι μόνο με τον ανυποχώρητο αγώνα τους και την ενεργή συμπαράσταση της κοινωνίας μπορούν να κερδίσουν κάτι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι δηλώσεις των παραγόντων -πολιτικών και συνδικαλιστικών- είναι για την διατήρηση των θέσεων εργασίας (και όχι των εργαζομένων!!!), γεγονός που δείχνει ότι ο σχεδιασμός προβλέπει το εργοστάσιο να ανοίξει και πάλι, αλλά με καθεστώς νέων συνθηκών εργασίας. Αυτό γιατί απαίτηση των «επενδυτών» είναι να παραλάβουν το εργοστάσιο χωρίς το ανθρώπινο δυναμικό καθώς η Fulgor έχει αρκετούς εργαζόμενους «ανελαστικό», με «μεγάλο μισθολογικό κόστος» και «αδικαιολόγητα πολλά δικαιώματα…..»
Η αλληλεγγύη μας στον αγώνα τους είναι δεδομένη. Δε μπορεί να αφήνει κανέναν αδιάφορο το ότι στο μακρύ κατάλογο των ανέργων θα προστεθούν άλλες 330 οικογένειες. Το ζήτημα της FULGOR μας αφορά όλους. Για τον λόγο αυτό πρέπει η υπόθεση αυτή να ξεφύγει από το εργοστάσιο, από τους εργαζόμενους και από τα συνδικαλιστικά γραφεία και να γίνει υπόθεση της Κορινθιακής κοινωνίας. Πρέπει να σταματήσουμε τη μετατροπή του νομού μας σε περιοχή εγκαταλελειμμένων εργοστασίων, ανέργων και φτωχών. Η ανεργία στην Πελοπόννησο έχει φτάσει ήδη στο 10% και τα χειρότερα έπονται…..
Στην άκρη του ματιού υπάρχουν εικόνες, διδάγματα από τους εργαζόμενους άλλων χωρών που μπροστά στην απόγνωση της απόλυσης, αντιπαράθεσαν την ικανότητα τους να διαχειρίζονται το εργοστάσιο μόνοι τους. Η κυβέρνηση του μνημονίου και το υπουργείο Εργασίας οφείλουν να καταλάβουν ότι πέρα από τα spread υπάρχουν και οι ζωές των ανθρώπων. Πέρα από τις ανάγκες των δανειστών υπάρχουν και οι ανάγκες της κοινωνίας. Αν αυτή έχει βαλθεί να υπερασπίσει τις πρώτες εμείς είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπίσουμε τις ανάγκες μας και το δικαίωμα κάθε πολίτη σε αξιοπρεπή, καλά αμειβόμενη εργασία.
Συμμετέχουμε στην Πανκορινθιακή απεργία του εργατικού κέντρου την Τετάρτη 20 του Οκτώβρη

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
https://enantiastametra.wordpress.com
enantiastametrakor@gmail.com
Μπορείτε να βρείτε την επιτροπή επίσης και στα τηλέφωνα:
6977 137090, 6978 690644

Πρόγραμμα εκδηλώσεων του Φεστιβάλ της Άμεσης Δημοκρατίας

στο δρόμο της ελευθερίας ενάντια στην κρίση των αφεντικών

με την Άμεση Δημοκρατία
για την Κοινωνική Αντιεξουσία

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου
ΚΡΙΣΗ
έξοδος από την κρίση

18.00 : Κρίση στον χώρο της εργασίας. Από τον παραδοσιακό συνδικαλισμό στους αυτόνομους εργατικούς αγώνες.
Lars Röhm (FAU, Γερμανία)
Θοδωρής Θεοδωρόπουλος (Αντιεξουσιαστική Εφημερίδα Βαβυλωνία)
Κώστας Χαριτάκης (Εφημερίδα Δράση)

20.00 : Παγκόσμια Κρίση και οικονομική κρίση. Κρίση νοήματος του Καπιταλισμού.
Επαμεινώντας Σκυφτούλης (Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας)
Peter Bohmer (Οικονομολόγος, ZNet, Evergreen State College, ΗΠΑ)
Jelle Bruinsma (Griekenland is overall, Ολλανδία)

Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου
ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ
αντιεξουσιαστική οικονομία

18.00 : Γεωργία & ενέργεια της απελευθέρωσης. Οριζόντιες σχέσεις στην παραγωγή και στην κατανάλωση.
Federico Demaria (Αυτόνομο Πανεπιστήμιο Βαρκελώνης, Ισπανία)
Γιώργος Φούφας (Ελευθεριακή Κίνηση Κορινθίας)
Κ. Χατούπης (Αγρότης, Ζεμενό Κορινθίας)
Claudio Cattaneo (Κατειλημμένο αγρόκτημα Can Masdeu, Βαρκελώνη)

20.00 : Αποανάπτυξη, αντιεξουσιαστική οικονομία και έξοδος από τον καπιταλισμό.
Δημήτρης Κωνσταντίνου (Εκδότης περιοδικού Νυκτεγερσία)
Peter Bohmer (Οικονομολόγος, ZNet, Evergreen State College, ΗΠΑ)
Μarisa de Fatima Luz (Γραμματέας του κινήματος των ακτημόνων της Βραζιλίας, MST)
Σπύρος Μαρκέτος (Επίκ. Καθηγητής Ιστορίας, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ)

Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου
ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
τοπικές αυτοθεσμίσεις

18.00 : Από τις τοπικές αυτοθεσμίσεις στη γενικευμένη αυτοδιεύθυνση.
Νίκος Ιωάννου (Πανελλαδική κίνηση ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου)
Eirik Eiglad (Εκδότης του περιοδικού Communalism, social ecologist, Nορβηγία)
Marc Tomsin (Εκδόσεις Ludd και Rue des Cascades, Γαλλία)
Juan Manuel Sanchez Gordillo (Δήμαρχος της Marinaleda, Ανδαλουσία)

20.00 : Άμεση Δημοκρατία & Κοινωνική Ανατροπή.
Sergio Ghirardi (Δοκιμιογράφος, εκδότης, Ιταλία)
Berhouz Safdari (Κοινωνιολόγος, Ιράν)
Γρηγόρης Τσιλιμαντός (Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης)
Raoul Vaneigem (παρευρίσκεται και παρεμβαίνει με κείμενο)

Οι εκδηλώσεις που ξεκινάνε στις 18:00 θα πραγματοποιηθούν στο αμφιθέατρο της νέας πτέρυγας της Φιλοσοφικής και οι εκδηλώσεις στις 20:00 θα πραγματοποιηθούν στη Θεολογική σχολή.

ΠΟΡΕΙΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2010
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
18:00 ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΡΙΒΑΝΙΟΥ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ TVXS
http://tvxs.gr/node/65147

Την πλήρη διαφωνία τους με τη «μνημονιακή» κυβερνητική πολιτική εκφράζουν με κείμενο που έδωσαν στη δημοσιότητα προσωπικότητες από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, δηλώνοντας, παράλληλα, παρόντες σε κάθε προσκλητήριο μιας νέας πολιτικής αφύπνισης. Στο κείμενο που εξέδωσαν ανακοινώνουν τη συγκρότηση του Κέντρου Πολιτικού Διαλόγου και Δράσης «Δημοκρατική Συνεννόηση», μια κίνηση που συμπίπτει με τον εορτασμό των 36ων γενεθλίων του ΠΑΣΟΚ, αλλά και την έναρξη των εργασιών του 9ου Εθνικού Συμβουλίου του.
Οι 15 υπογράφοντες, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως «προερχόμενοι από τον σοσιαλιστικό χώρο και το χώρο της ιστορικής Αριστεράς και των ανέντακτων», κάνουν λόγο για «νεοφιλελεύθερη πολιτική –που υλοποιήθηκε από την προηγούμενη και έχει υιοθετηθεί από την παρούσα κυβέρνηση–, καθώς και απόλυτη υποταγή της στις εντολές του ΔΝΤ και της τρόικας, που έχουν βυθίσει τη χώρα σε μια βαθιά ύφεση και δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για οικονομική και κοινωνική ανάκαμψη».
Ο «μονόδρομος» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, τραγική συνέχεια της άφρονας δεξιάς πολιτικής της ΝΔ, μας οδηγεί στην υποθήκευση της εθνικής μας ανεξαρτησίας και στην αναπόφευκτη παραχώρηση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Μία χώρα, η οποία αποτελεί οικονομικό προτεκτοράτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει ελάχιστες πιθανότητες να αποφύγει τη γεωπολιτική της υποβάθμιση και να μην ενδώσει στις πιέσεις των κέντρων ισχύος της Δύσης, με δεδομένο ότι υπάρχουν ανοικτά εθνικά θέματα, σημειώνουν. Χαρακτηρίζουν, επίσης, επιτακτική ανάγκη όλες οι δημοκρατικές, πατριωτικές και προοδευτικές δυνάμεις να αφήσουν στην άκρη τις διαφορές του παρελθόντος και να προχωρήσουν στην εθνικά και πολιτικά αναγκαία συστράτευση και συνεννόηση για να ακυρώσουν το Μνημόνιο/ΔΝΤ–ΕΕ, να απαντήσουν στο ιδεολόγημα της μοναδικής πολιτικής, να αποφύγουν υποχωρήσεις στις πιέσεις των ιμπεριαλιστικών κέντρων και να διατυπώσουν μια υλοποιήσιμη προοδευτική–εναλλακτική πρόταση εξουσίας.
Σύμφωνα με τη διακήρυξη της «Δημοκρατικής Συνεννόησης», στόχος είναι η τελευταία να αποτελέσει ένα χώρο συνάντησης των ιδεών και των απόψεων όλων όσοι ενδιαφέρονται να υπάρξει μία νέα και διαφορετική πορεία στη χώρα μας.
Οι υπογράφοντες καλούν, τέλος, τη νέα γενιά «να σηκώσει το ανάστημά της και να μην δεχθεί να είναι η γενιά που θα μεταναστεύσει για να έχει δικαίωμα στη ζωή. Να αγωνιστούμε για την ανατροπή της «μνημονιακής» πολιτικής· να αγωνιστούμε για τη δημιουργία μίας μεγάλης δημοκρατικής προοδευτικής συμπαράταξης όλων των δυνάμεων που συνεχίζουν να πιστεύουν στην Πρόοδο, τη Δημοκρατία, την Ελευθερία και την Κοινωνική Δικαιοσύνη· να αγωνιστούμε με όλους αυτούς που πιστεύουν ότι μία άλλη Ελλάδα είναι εφικτή».
Τη διακήρυξη υπογράφουν οι: ΒΑΣΙΛΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΡΙΤΩΝ (ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ), ΕΞΑΡΧΟΣ ΝΙΚΟΣ (ΤΟΠΟΓΡΑΦΟΣ – ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ), ΙΕΡΩΝΥΜΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ (ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ Ν. ΠΕΡΑΜΟΥ), ΓΙΕΝΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑ (ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ), ΚΥΠΡΑΙΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ (ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΣ), ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΗΣ ΑΡΗΣ (ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ), ΜΑΡΙΑΣ ΝΟΤΗΣ (ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΣ), ΜΕΛΑΣ ΚΩΣΤΑΣ (ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΣ), ΜΗΛΙΩΝΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ (ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ Α. ΛΙΟΣΙΩΝ), ΜΗΤΡΟΣΥΛΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ (ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ), ΜΠΟΚΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ), ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΒΑΣΙΛΗΣ (ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ), ΤΟΥΜΑΝΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ (ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗΣ ΟΣΠΑ), ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΜΙΛΤΟΣ (ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ), ΧΩΡΑΦΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ (ΕΚΔΟΤΗΣ MONTHLY REVIEW).

Του Χρήστου Καραμάνου (αναδημοσίευση από την εφημερίδα Δρόμος 17/7/2010).

Τα όσα έρχονται στο προσκήνιο, σχετικά με τη διαχείριση των ελληνικών ομολόγων από την Τράπεζα της Ελλάδας, καθώς και ορισμένες άλλες κινήσεις του στενού επιτελείου του Γ. Παπανδρέου, ένα πράγμα αποδεικνύουν. Μπορεί η οικονομική κατάσταση της χώρας να ήταν ιδιαίτερα κακή, αλλά η χρεοκοπία και η παράδοση στα νύχια του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν ήταν καθόλου μονόδρομος.
Όσο αναδεικνύει, αλλά και η αναταραχή που –και πάλι- προκάλεσε στο οικονομικό επιτελείο η εκ νέου κατάθεση ερώτησης από 15 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τη Βάσω Παπανδρέου, σχετικά με τους χειρισμούς της ΤτΕ, είναι άκρως ενδεικτικά του παρασκηνίου και των μεθοδεύσεων, που ακολουθήθηκαν για να παραδοθεί η χώρα στο ΔΝΤ.

Ακόμη και μετά το φθινόπωρο του 2009 υπήρχαν άμεσα βραχυπρόθεσμες εναλλακτικές λύσεις, που θα μπορούσαν, μάλιστα, (αν υπήρχαν άλλοι πολιτικοί συσχετισμοί υπέρ του λαού) να ενταχθούν σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση, προς όφελος των εργαζομένων. Αλλά το επιτελείο του Γ. Παπανδρέου με την Τράπεζα της Ελλάδας, σε στενή συνεργασία με την Goldman Sachs, έκαναν μεθοδευμένα και συνειδητά όλες τις αναγκαίες κινήσεις, ώστε να ενταθεί η έως πνιγμού πίεση προς την οικονομία της χώρας από το χρηματιστικό κεφάλαιο και να ακυρωθούν οι όποιες εναλλακτικές δυνατότητες. Οι ευθύνες τους είναι τεράστιες, απέναντι στο λαό. Ιδού, πώς προώθησαν την εκχώρηση της χώρας στο ΔΝΤ και την Ε.Ε.:
1. Στις 5 Οκτωβρίου, την επομένη ακριβώς του εκλογικού θριάμβου του ΠΑΣΟΚ, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γ. Προβόπουλος, ο οποίος από πριν από τις εκλογές βρισκόταν σε συνεννόηση με τον Γ. Παπανδρέου και τον Γ. Παπακωνσταντίνου, προβαίνει σε μια αδιανόητη κίνηση. Επιτρέπει τις «ανοιχτές πωλήσεις» των ελληνικών ομολόγων, διευρύνοντας το χρόνο εκκαθάρισης (δηλαδή πληρωμής) των πωλήσεων, που ήταν τρεις ημέρες κατά 10 επιπλέον ημέρες. Στη συνέχεια δε, περιορίζει τις όποιες ποινές, σε περίπτωση που η συναλλαγή δεν εκκαθαρισθεί ούτε καν μετά την παρέλευση των 10 ημερών. Οι κινήσεις αυτές ανοίγουν το δρόμο στην υποτιμητική κερδοσκοπία πάνω στα ελληνικά ομόλογα.
Η αξία τους μπορεί να χειραγωγείται από τους διαχειριστές των μεγάλων κεφαλαίων και να πέφτει διαρκώς, ενώ την ίδια στιγμή εκτοξεύονται τα επιτόκια δανεισμού της χώρας (spreads) καθώς και τα ασφάλιστρα του χρέους (CDS), αποφέροντας τεράστια κέρδη στο χρηματιστικό κεφάλαιο. Ενώ, την ίδια στιγμή, η χώρα «πνίγεται» από τα επιτόκια δανεισμού, όπως ζήσαμε την προηγούμενη περίοδο. Χωρίς αυτή τη διευκόλυνση των 10 ημερών και την επί της ουσίας ακύρωση των ποινών, σε περίπτωση μη εκκαθάρισης, όλο αυτό το παιχνίδι δεν θα μπορούσε να παιχτεί. Άξιος ο (ευμεγέθης) μισθός του κ. Προβόπουλου -που τυγχάνει και καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
2. Στις 3 Νοεμβρίου 2009 έγινε ένα, ιδιαίτερης σημασίας, γεύμα εργασίας μεταξύ τού πρωθυπουργικού επιτελείου, παρόντος του Γ. Παπανδρέου, με την κεντρική διοίκηση της Goldman Sachs. Υπάρχει σχετικό ρεπορτάζ στον Δρόμο (φ. 2, σελ. 6-7). Η Goldman Sachs συντονίζει τις διαδικασίες διαχείρισης του ελληνικού δημόσιου χρέους στις διεθνείς αγορές, επικεφαλής ενός κονσόρτσιουμ 21 τραπεζών. Την ίδια στιγμή, η Goldman Sachs ποντάρει τεράστια κεφάλαια στη χρεοκοπία της Ελλάδας. Το τι διαμείφθηκε στη συγκεκριμένη σύσκεψη δεν έγινε γνωστό, αλλά η κατεύθυνση είναι προφανής και επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα: προς τη χρεοκοπία ή την ελεγχόμενη χρεοκοπία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Γ. Παπανδρέου, παρακάμπτοντας στην περίπτωση αυτή τις διαδικασίες της ανοιχτής διακυβέρνησης και τα βιογραφικά, έχει τοποθετήσει επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, τον Π. Χριστοδούλου, πρώην στέλεχος της ίδιας της Goldman Sachs.
3. Η Goldman Sachs αναλαμβάνει, υποτίθεται, να βρει εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης του ελληνικού δημόσιου χρέους. Στην πραγματικότητα, σταθερά προσανατολισμένη στη γραμμή της χρεοκοπίας, πετυχαίνει να «κάψει» κάθε τέτοια δυνατότητα. Αυτό έγινε με το ενδεχόμενο αγοράς ομολόγων από την Κίνα. Το ίδιο έγινε στα μέσα Φλεβάρη, με την περίπτωση αγοράς ελληνικών ομολόγων ύψους 20 δισ. ευρώ από αυστραλιανό fund με επιτόκιο 4,4% – πολύ καλύτερο από το 6-7% που έδιναν τότε οι λεγόμενες αγορές Υπάρχει, επίσης, σχετικό ρεπορτάζ στον Δρόμο (φ. 8, σελ. 6-7) όπου δημοσιεύεται και αντίγραφο της σχετικής επιστολής. Έχοντας κλείσει όλες αυτές τις «οδούς διαφυγής» η προσφυγή στο «μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε. και του ΔΝΤ» μπορούσε να παρουσιαστεί ως μονόδρομος. Στις 3 Μάρτη ανακοινώθηκε το πρώτο πακέτο σκληρών αντιλαϊκών μέτρων από την κυβέρνηση (μείωση μισθών, αύξηση ΦΠΑ στο 21%, άνοιγμα ασφαλιστικού) και στις 25 Μάρτη πάρθηκε η απόφαση για τη δημιουργία του «μηχανισμού στήριξης» από ΔΝΤ και Ε.Ε.
4.Όμως, ακόμη και όλη αυτή η μεθόδευση δεν ήταν αρκετή. Χρειαζόταν να γίνει και η κατάλληλη μεθόδευση για την ενεργοποίηση του «μηχανισμού στήριξης». Έτσι, λίγες μέρες μετά τις 6 Απριλίου, υπάρχει εκείνη η διαβόητη δήλωση κυβερνητικού αξιωματούχου, που αμέσως έκανε το γύρο του κόσμου, ότι η Ελλάδα θα ζητήσει την αναθεώρηση του μηχανισμού, καθώς δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα κριτήριά του. Γίνεται χαμός! Τα spreads να εκτινάσσονται και το χρηματιστήριο καταρρέει.
Σε λίγες μέρες, στις 23 Απριλίου, ο Γ. Παπανδρέου ανακοινώνει την προσφυγή στο «σίγουρο λιμάνι» του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Στις 6 Μαΐου ψηφίζεται το επαίσχυντο Μνημόνιο, από τη Βουλή. Η κρίσιμη δήλωση της 6ης Απριλίου, αυτή που πυροδότησε τον τελικό γύρο για την προσφυγή σε ΔΝΤ και Ε.Ε., δεν έγινε επίσημα γνωστό από ποιο κυβερνητικό στέλεχος προήλθε. Όλες, όμως, οι πληροφορίες συγκλίνουν στον Π. Χριστοδούλου, όπως προαναφέρθηκε, στενό συνεργάτη του Γ. Παπανδρέου.

Να φύγουν, να εκδιωχθούν
Τα στοιχεία που παραθέτουμε είναι συγκεκριμένα και αδιάψευστα. Η έλευση του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν ήταν αναπόφευκτη. Η τρόικα εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, με βάση την προδοτική μεθόδευση του στενού πρωθυπουργικού κέντρου και τη συνεργασία της Τράπεζας της Ελλάδας. «Αρχιτέκτονες» της μεθόδευσης δύο κεντρικοί κόμβοι του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού: Το χρηματιστικό κέντρο με πυρήνα την Goldman Sachs και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που παράρτημα της αποτελεί η Τράπεζα της Ελλάδας. Ο αμερικανικός και ο ευρωπαϊκός παράγοντας (με προεξάρχον το γερμανικό χρηματιστικό κεφάλαιο που, ουσιαστικά, διοικεί την ΕΚΤ) σχεδίασαν και οι Παπανδρέου, Προβόπουλος και λοιποί εκτέλεσαν. Είναι αυτονόητο το αίτημα: να παραιτηθούν, να φύγουν, να εκδιωχθούν. Δεν έχουν καμιά θέση στην ελληνική πολιτεία.

Η ΤτΕ δεν άκουγε τη Νομική της Υπηρεσία!
Είναι χαρακτηριστικό αυτό που αναφέρεται σε ερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή 15 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τη Βάσω Παπανδρέου. Ανάλογη ερώτηση είχαν καταθέσει και πριν από δύο μήνες, ενώ ερώτηση έχει καταθέσει και ο Π. Λαφαζάνης. Οι απαντήσεις του υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, καθώς και τα στοιχεία που επικαλείται ως απάντηση η ΤτΕ, είναι «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε».
Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ανταπαντώντας σε αυτήν την παρελκυστική τακτική, επικαλούνται τέσσερις γνωμοδοτήσεις της Νομικής Υπηρεσίας της ΤτΕ (30/12/2009, 01/02/2010, 04/02/.2010 και 11/02/2010), που επισημαίνει «τον κίνδυνο υποτιμητικής κερδοσκοπίας και χειραγώγησης που δημιουργεί η κατάργηση του υποχρεωτικού πλειστηριασμού και η παράλληλη κατάργηση του διακανονισμού των συναλλαγών τρεις (3) ημέρες μετά την συναλλαγή (Τ+3) με την εισαγωγή τεχνικών διακανονισμού που ισχύουν σε μη οργανωμένες αγορές (OTC), όπως η ανακύκλωση των συναλλαγών για δέκα (10) εργάσιμες ημέρες, μετά το Τ+3 και την κατάργηση των κυρώσεων για μη διακανονισμό των συναλλαγών και πέραν αυτής της περιόδου». Η νομική υπηρεσία της ΤτΕ, αντίθετα, είχε προτείνει «την αυστηριοποίηση των κυρώσεων που προβλέπει ο Κανονισμός του Συστήματος Αϋλων Τίτλων, για να μπορούν να λειτουργούν, αποτρεπτικά, για πράξεις κερδοσκοπίας».

Η δικαίωση του Δρόμου
Όπως αναφέρουμε και παραπάνω, ο Δρόμος, με διαδοχικά ρεπορτάζ, έχει προσπαθήσει να αποκαλύψει την όλη μεθόδευση.
Ειδικά αναφέρουμε τα ρεπορτάζ της 27ης Φεβρουαρίου του 2010 (φ. 2, σελ. 6-7) με τίτλο τα Goldman boys του ΠΑΣΟΚ και της 10ης Απριλιου 2010 (φ. 8, σελ. 6-7) με τίτλο Ένοχη σιωπή για ένα εκκολαπτόμενο colpo grosso. Αξιοπρόσεκτη, επίσης, είναι η αναφορά στα «παράδοξα του 20ετούς ομολόγου» στο άρθρο Πανωλεθρία ο θρίαμβος των Βρυξελλών (φ. 7, σελ. 6). Συστήνουμε στους αναγνώστες μας να τα ξαναδούν.


Συντάχθηκε απο τον/την Πανελλαδική Κίνηση Ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου και Αυτοδιοικητικές κινήσεις, Οικολογικές οργ. on Τετάρτη, 23 Ιούνιος 2010 23:01

Πέμπτη 15 Ιουλίου

•Η εκπαίδευση, οι μαθητές και η κοινωνική οικολογία
Εισήγηση : A.K. Μαθητών Αγρινίου, Συμμετοχή-τοθέτηση από μαθητές και φοιτητές του Αστακού και της γύρω περιοχής

• Οι νέες προτάσεις για την γεωργία. Το μέλλον της διατροφικής δημοκρατίας (Δημαρχείο Αστακού).
Εισηγήσεις : Γ. Φούφας, γεωπόνος-οικοκαλλιεργητής (Α.Κ. Αγροτών) Κ. Χατούπης, αγρότης (Ζεμενό Κορινθίας), Γ. Κολέμπας (Συγγραφέας-Βιοκαλλιεργητής)

• Συναυλία : Active Member

Παρασκευή 16 Ιουλίου

• Ο άνω ρούς του Αχελώου. Το φράγμα της Μεσοχώρας.
Εισήγηση : Γ. Χονδρός (Αχελώου Ρούς)

• Το οικοσύστημα των εκβολών του Αχελώου
Εισήγηση : Κ. Μπούρος

• Η πρόταση της κοινωνικής διαχείρισης του οικοσυστήματος του Αχελώου
Εισήγηση : Ν. Ιωάννου (Πανελλαδική Κίνηση Ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου)

• Συναυλία : Μ. Παπαδόπουλος (Τρύπες), Threesome band, illusion

Σάββατο 17 Ιουλίου

• Η πράσινη ενέργεια και τα “πράσινα άλογα”. Η υπερμονάδα φυσικού αερίου στον Αστακό. Το ενεργειακό «πρόβλημα» απ’ τη σκοπιά της κοινωνίας (Δημαρχείο Αστακού).
Εισηγητές : Ν. Σκάτζας (Κίνηση Πολιτών Αστακού), Λ. Τηλιγάδας (Κίνηση Πολιτών Αιτ/νιας), Τ. Κεφαλάς (Συμπαράταξη Βοιωτών),

• Συναυλία : Cube, The Crooks, Jane Doe, Nonsense Addiction

Κυριακή 18 Ιουλίου

ΠΡΩΙ
Τιμητική εκδήλωση για “Free Gaza”
Εισηγητές: Θ. Τζιούμπας, Β. Πισσίας

ΜΕΣΗΜΕΡΙ
dj Iraklis Mindphaser (Natural High)

ΑΠΟΓΕΥΜΑ
• Πρωταγόρας Vs Καλλικράτης : Οι δυνατότητες των τοπικών αυτοθεσμίσεων
Εισηγητές : A. Ζάρος (“Αρμονίστας”, Ξυλόκαστρο Κορινθίας), Η. Γεωργαλής, Ν. Ιωάννου

• Συναυλία : Άτροπον, Τάκης Άκος (λαϊκά-ρεμπέτικα), Μεσολογγίτικη Ζυγιά

Δευτέρα 19 Ιουλίου

• Η τοπικότητα και η σημερινή κρίση μοντέλου-η κοινωνική οικονομία-τα συνεταιριστικά «πειράματα» (Δημαρχείο Αστακού).
Εισηγητές: Ν. Ντάσιος (Περιβαλλοντολόγος), Γ. Σταμούλης (Καθηγητής Πανεπιστημίου Πάτρας), Ε. Πορτάλιου (Καθηγήτρια ΕΜΠ)

• Ο Καλλικράτης και η κρίση του πολιτικού συστήματος
Εισηγητές: Κ. Σαμάντης (Δημοτικός Σύμβουλος Υμηττού), Γ. Τσούτσιας (Δημοτικός Σύμβουλος Βριλησσίων), Κ. Καρακώστας (Κίνηση Πολιτών Ναυπάκτου) (Δημαρχείο Αστακού).

• Συναυλία : Μαθητικά συγκροτήματα από Αγρίνιο, Αστακό, Αμφιλοχία, Πάτρα

Τρίτη 20 Ιουλίου

• Οικολογικά και αυτοδιοικητικά κινήματα. Πεδία συγκλίσεων και προτάσεις οργανωτικών συνθέσεων (Δημαρχείο Αστακού).
Εισηγητές: Δ. Σπανούδη (Συμπαράταξη Βοιωτών), Γ. Σχίζας (εκδότης περιοδικού «οικολογείν»), Η. Γεωργαλής (Κίνηση Πολιτών Αστακού), Τ. Κεφαλάς, Ν. Ιωάννου

• Συναυλία : Σπυριδούλα

Έναρξη συζητήσεων 20:00
Έναρξη συναυλιών 22:00

Καθημερινά περιβαλλοντική εκπαίδευση : εργαστηριακό διαδραστικό παιχνίδι (θεατρικό) με βάση τα οικολογικά προβλήματα της περιοχής

Έκθεση-παζάρι προϊόντων οικολογικής γεωργίας

Διοργάνωση : Πανελλαδική Κίνηση Ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου και Αυτοδιοικητικές κινήσεις, Οικολογικές οργανώσεις, Κινήσεις πολιτών

Ecocamping online : http://www.kokkinoskufitsa.gr, http://www.babylonia.gr

Επομενη συναντηση επιτροπής στο Κιατο 14/7 τεταρτη
ωρα 8 00 μμ
Γραφεια Σικυωνιου Πολιτειας
Ανοιχτη προσκληση σε όλους
από όλες τις περιοχές της Κορινθίας
Η συμμετοχή όλων είναι πολύτιμη και ζωτικής σημασίας για τη λειτουργία
μας

Θέματα προς συζητηση

1) Διεκδικητικό πλαίσιο (θα ακολουθησει σε αλλο μηνυμα σχετικη
προταση)
2) Φεστιβαλ κρισης
3) Προωθηση της προτασης αλληλεγυης για δημιουργία κοινωνικου
παντοπωλειου σε όλους τους δημους
4) Οικονομικα της επιτροπής

και οποιοδηποτε θεμα θελει να θεσει φίλος/η


Σήμερα (Τρίτη, 6/7/2010) στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ στην οδό Ακαδημίας δόθηκε συνέντευξη τύπου και ακολούθησε συζήτηση της «πρωτοβουλίας για διάλογο και κοινή δράση της Αριστεράς». Η πρωτοβουλία αυτή δεν έχει ακόμα όνομα, αλλά την βαφτίσαμε εμείς έτσι προσπαθώντας να αποδώσουμε στον τίτλο της προσδιοριστικά στοιχεία της της ταυτότητάς της και κυρίως των δηλωμένων προθέσεών της. Η εκδήλωση είχε μεγάλο ενδιαφέρον όχι μόνον γιατί για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια συμμετείχε τόσο μεγάλο εύρος πολιτικών χώρων της Αριστεράς σε μια κοινή συζήτηση, αλλά και για αυτά που ακούστηκαν. Την Δευτέρα το απόγευμα 7.30 μμ Σίνα 16, θα γίνει η πρώτη ανοικτή συνέλευση των συμμετεχόντων στην οποία όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να συμμετέχει. Κατ αρχάς δημοσιεύουμε το κείμενο και τις πρώτες υπογραφές των συμμετεχόντων σε αυτή την πρωτοβουλία:

Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση έχει σαρωτικές επιπτώσεις σ’ όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Στην οικονομία, στην πολιτική, στον πολιτισμό, στη συνείδηση. Η βίαιη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων η κατάργηση κοινωνικών δικαιωμάτων και η ματαίωση των ονείρων και των προοπτικών της νεολαίας δεν είναι συγκυριακές επιλογές, όπως υποστηρίζει η κηδεμονευόμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά οργανωμένοι τρόποι μόνιμης υποβάθμισης της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας.

Σ’ αυτό το συνεχώς αυξανόμενο κλίμα αβεβαιότητας και ανασφάλειας η Αριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, οφείλει να αρθεί επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων και να ανταποκριθεί στις ανάγκες των εργαζομένων. Ανάμεσα στους πολιτικούς χώρους της Αριστεράς υπάρχουν αναμφισβήτητες διαφορές, όπως, για παράδειγμα αυτές που αφορούν τη θέση της Ελλάδας στην ΕΕ, αλλά και οι σχετικές με τον τρόπο μετάβασης στο σοσιαλισμό, το περιεχόμενο και τη μορφή που αυτός θα έχει τον 21ο αιώνα –ζήτημα που οπωσδήποτε πρέπει να διερευνηθεί και να συζητηθεί με συντροφικό τρόπο, σε μια περίοδο μάλιστα που η δομική κρίση του καπιταλισμού θέτει ‘επί τάπητος’ το στρατηγικό στόχο της σοσιαλιστικής εναλλακτικής. Σήμερα όμως αυτές οι υπαρκτές διαφορές γίνονται συχνά τροχοπέδη, στην πραγματική ανάγκη οργανωμένης αντίστασης του εργαζόμενου λαού απέναντι στην πιο αντιδραστική, αντιλαϊκή, ταξική πολιτική που γνώρισε η χώρα μας, τουλάχιστον στην εποχή της λεγόμενης «μεταπολίτευσης». Είναι ιστορικό καθήκον όλων των πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς, ανεξαρτήτως του ειδικού τους βάρους, να βρουν εκείνα τα ζητήματα –και είναι πολλά- που μπορούν να οδηγήσουν σε ενότητα δράσης, ανταποκρινόμενα στις διαθέσεις των εργαζόμενων στρωμάτων, των ανέργων και της νεολαίας για συσπείρωση των δυνάμεων του κινήματος.

Με όρους συλλογικού ηγεμόνα και οργανωτή, να διευκολύνουν έτσι τις κοινωνικές διεργασίες, τις αυθόρμητες και συνειδητές συμμαχίες των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Να απομονώσουν πρακτικές τυφλής βίας και αδιέξοδων δήθεν αντιεξουσιαστικών ξεσπασμάτων αλλά και κάθε δεξιόστροφη «αριστερή» φρασεολογία που διευκολύνει τελικά τις κυβερνητικές επιλογές. Να δώσουν πολιτική προοπτική στους κοινωνικούς αγώνες συμβάλλοντας στην ανάπτυξή τους. Να βοηθήσουν εργαζόμενες μάζες, που βρίσκονται εγκλωβισμένες σε άλλες πολιτικές επιλογές, να αγωνιστούν για τα πραγματικά δικά τους συμφέροντα. Να αναπτύξουν πρωτοβουλίες θεωρητικού διαλόγου ανάμεσα σ’ όλους τους φορείς της Αριστεράς, με άξονα την υπέρβαση του καπιταλισμού.

Χωρίς να εγκαταλείπουν τους στρατηγικούς στόχους τους, ούτε τις συζητήσεις, τις διαφορές, τις διαφωνίες γι’ αυτούς, οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς, εντός και εκτός του κοινοβουλίου, μπορούν και πρέπει να συναντηθούν στη διαμόρφωση μιας ρεαλιστικής πολιτικής πρότασης και κοινής δράσης για την αντιμετώπιση της κρίσης προς όφελος των εργαζομένων στην προσπάθεια εξόδου απ’ αυτήν. Ζητήματα όπως η αντιμετώπιση θεσμικών μορφών καπιταλιστικής ολοκλήρωσης (ΕΕ, ΟΝΕ, ΔΝΤ), η παύση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους, το αίτημα εθνικοποίησης τραπεζών, η ρήξη με τις πρακτικές του τραπεζικού και του επιχειρηματικού κατεστημένου, καθώς και η αντιμετώπιση της βίαιης επίθεσης του κεφαλαίου με ριζική αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου, αλλά και η υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, μπορούν να αποτελέσουν τη βάση τέτοιων διεργασιών.

Αθήνα, 6 Ιουλίου 2010

Αγγελόπουλος Θόδωρος, σκηνοθέτης
Αθανασιάδου Μυρσίνη, διδάκτωρ Ιστορίας
Αλαβάνου Αριάδνη, μεταφράστρια
Ανδρεάδης Γιάγκος, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Αντωνοπούλου Μαρία, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Βαλαβάνη Νάντια, συγγραφέας
Βαμβακάς Κώστας, συνδικαλιστής εκπαιδευτικός
Βασιλειάδου Τέα, δημοσιογράφος
Βατικιώτης Λεωνίδας, διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών
Βενετσάνου Νένα, τραγουδίστρια
Γαλάνης Γιώργος, συνδικαλιστής εκπαιδευτικός
Γέρου Κάτια, ηθοποιός
Γεωργακάκη Ρόδη, αντιδήμαρχος Ελληνικού
Γεωργίου Χρήστος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Πάτρας
Δημητρίου Αλίντα, σκηνοθέτης
Δημητρίου Σωτήρης, ανθρωπολόγος
Δουζίνας Κώστας, πανεπιστημιακός, πανεπιστήμιο Λονδίνου
Ευσταθίου Κώστας, συνδικαλιστής τραπεζοϋπάλληλος
Ήσυχος Κώστας, συνδικαλιστής Ολυμπιακής
Κακαράς Αντώνης, απόστρατος αρχιπλοίαρχος
Κακναβάτος Έκτωρ, ποιητής
Καλομοίρης Γρηγόρης, συνδικαλιστής εκπαιδευτικός
Καρτερός Θανάσης, δημοσιογράφος
Κιμπουρόπουλος Γιάννης, δημοσιογράφος
Κοκκίνου Μαρία, ζωγράφος
Κουβελάκης Στάθης, πανεπιστημιακός, King’s College (Λονδίνο)
Κουζής Γιάννης, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Κορτζίδης Χρήστος, δήμαρχος Ελληνικού
Κοτσυφάκης Θέμης, συνδικαλιστής, ΔΣ ΟΛΜΕ
Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης, δημοσιογράφος
Λαπαβίτσας Κώστας, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Λονδίνου
Λεοντής Χρήστος, συνθέτης
Μαίστρος Γιάννης, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ
Μανιάτης Γιώργος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Αθήνας
Μιχελής Κώστας, συνδικαλιστής λογιστής
Μπελαντής Δημήτρης, διδάκτωρ Νομικής
Μπιτσάκης Ευτύχης, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Ντούμας Χρήστος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Αθήνας
Παναγιωτόπουλος Χρήστος, συνδικαλιστής ΟΤΑ
Παπαδημητρίου Ζήσης, πανεπιστημιακός, ΑΠΘ
Παπαδημητρίου Μάνια, ηθοποιός
Παπακωνσταντίνου Πέτρος, δημοσιογράφος
Πεππές Ζώης, συνδικαλιστής ΟΤΟΕ
Πορτάλιου Ελένη, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ
Πρωτονοτάριος Γιάννης, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ
Ρηγοπούλου Πέππη, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Αθήνας
Ριζόπουλος Τάσος, συνδικαλιστής στη φαρμακοβιομηχανία
Ρούσης Γιώργος, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Ρούσσος Σίμος, τ. δημοτικός σύμβουλος Χαλανδρίου
Σακελαρόπουλος Σπύρος, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Σκαμνάκης Θανάσης, δημοσιογράφος
Σπαθής Μάκης, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ
Σπανού Δέσποινα, συνδικαλίστρια ΑΔΕΔΥ
Στάθης (Σταυρόπουλος), σκιτσογράφος
Σταμάτης Κώστας, πανεπιστημιακός, ΑΠΘ
Σωτήρης Παναγιώτης, διδάκτωρ Φιλοσοφίας
Τσακνής Διονύσης, μουσικός
Φράγκου Λία, συνδικαλίστρια, ιδιωτική υπάλληλος
Χατζηστεφάνου Άρης, δημοσιογράφος
Χατζόπουλος Στάθης, δικηγόρος
Χουρμουζιάδης Γιώργος, πανεπιστημιακός, ΑΠΘ
Χρύσης Αλέξανδρος, πανεπιστημιακός, Πάντειο

Θα παρουσιάσουμε στην συνέχεια ένα ενδεικτικό στιγμιότυπο από την συζήτηση που ακολούθησε μετά τις εισηγήσεις για να αντιληφθείτε το κλίμα της εκδήλωσης. Αφορά σε μια ερώτηση ενός ακροατή και την απάντηση που έδωσε ο Π. Παπακωνσταντίνου.


http://iliamovement.blogspot.com/

Η Ε.Α.Σ Αμαλιάδας , ζηλεύοντας τις πρακτικές των μεγάλων εταιρειών του ιδιωτικού τομέα , όπως του Βερόπουλου – Τερζης- Expert , πήρε την απόφαση να απολύσει 2 εργαζόμενες γυναίκες και τη μείωση απασχόλησης σε ένα ακόμη εργαζόμενο με 67% αναπηρία , χωρίς να τηρηθούν ούτε καν οι νόμιμες διαδικασίες κοινοποίησης και καταβολής αποζημιώσεων , και όλα αυτά στο όνομα
της περικοπής δαπανών για την εξυγίανση της οργάνωσης.
Αφού λοιπόν , τα τελευταία χρόνια οι Ενώσεις :
• Δεν βρέθηκαν στο πλάι των αγροτών και στα δίκαια αιτήματα τους ,
αλλά υποκλίνονταν στις πιο αντιαγροτικές πολιτικές
• Δεν ανάπτυξαν καμία ουσιαστική μεταποιητική πρωτοβουλία , άλλα
χάριζαν τον κόπο των αγροτών στο κάθε αεριτζή χονδρέμπορο και
μεσάζοντα
• Κατάντησαν πολιτικά γραφεία του κάθε ντόπιου πράσινου ή μπλε Βουλευτή
• Οι διοικήσεις τους πρωτοστάτησαν στην κακοδιαχείριση με αποτέλεσμα
να τις βουλιάξουν στα χρέη
αντί να αναλάβουν το πρωτοποριακό ρόλο τους , ειδικά σήμερα όπου η
συμμορία ΕΕ – ΔΝΤ – ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ οδηγούν τους εργαζόμενους και τους αγρότες , στη φτώχια – την ανέχεια και την ανεργία , απολύουν εργαζόμενους όπως
εδώ και τόσα
χρόνια <> τους αγρότες τους .
Καλούμε την τοπική κοινωνία και τους αγρότες :
σε άμεση κινητοποίηση με ενιαία δράση και με όπλο την
αλληλεγγύη να μην
περάσει καμία απόλυση , καμία μείωση μισθού ή απασχόλησης ,
κανένας
εργασιακός μεσαίωνας

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ 17-ΙΟΥΝΙΟΥ

—Η Άρνηση του χρέους από μέρους της Ελλάδας είναι τελείως δαιφορετικό από την αναδιαπραγμάτευσή του ή από την πτώχευση και αυτό ΣΚΟΠΙΜΩΣ αποσιωπείται από την κυρίαρχη άποψη. Αποτελεί εναλλακτική λύση συμφέρουσα για την Ελλάδα και τον κόσμο της Εργασίας σε συνδυασμό με την επανίδρση εθνικού νομίσματος και Εθνικό Δημόσιο Τραπεζικό Πυλώνα.
—-Η υπόθεση της ουσιαστικής δημοκρατίας πρέπει να περάσει από τη μιντιο-κρατεία του καναπέ και τη μαφιο-κρατία της διαπλοκής στα χέρια του Ενεργού Κινήματος των απλών ανθρώπων
—-Δημιουργίες Τοπικών αυτοθεσμίσεων, δικτύων οριζόντιας διακίνησης προϊόντων και υπηρεσιών και δημοκρατικές λήψεις αποφάσεων για τη διάθεση των πόρων με βάση το κοινωνικό και περιβαλλοντικό όφελος. «Αν δεν συμμετέχουμε όλοι, δεν έχουμε πόλη»
Από όλους εμάς θα δημιουργηθεί το Πολιτικό Υποκείμενο που θα προτάξει τα παραπάνω

Στο Ξυλόκαστρο το Σάββατο 29/5/2010 έγινε Λαϊκή Συνέλευση μετά από κάλεσμα της Επιτροπής ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ.
H Λαϊκή Συνέλευση άνοιξε με την προβολή του δεκάλεπτου φιλμ «ΤΟ ΧΡΈΟΣ», μια γνωστή πλέον εισαγωγή στο θέμα που απασχολεί την ελληνική κοινή γνώμη για τουλάχιστο ένα εξάμηνο.
Κατόπιν ξεκίνησαν οι εισηγητές :
Aπό την πλευρά του ο Λεωνίδας Βατικιώτης, οικονομολόγος – αναλυτής τόνισε :
1) τη φύση του ελληνικού Δημόσιου χρέους και το πώς η προσφυγή στο ΔΝΤ και το μηχανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμβάλλει στη διόγκωση του χρέους.
2) Την εξαρχής επιβάρυνση τιυ Δημόσιων Οικονομικών μέσα από την πρόσδεση στην ΟΝΕ και το ευρώ, τη δυσμενή επίπτωση στην ισοροπία εισαγωγών – εξαγωγών και τη ντόπια παραγωγική διαδικασία
3) Την ενθάρυνση και διόγκωσης τα τελευταία χρόνια της ντόπιας παρασιτικής «επιχειρηματικής» δραστηριότητας, κρατικοδίαιτης εν πολλοίς
4) Τη λειτουργία των τραπεζών όχι σαν μοχλό για την παραγωγική ανάπτυξη της ελλάδας αλλά σαν οργανισμούς «σαράφικους» πώλησης τοκογλυφικών δανείων σε νοικοκυριά και μικρο-επιχειρήσεις
5) Τις απώλειες του εθνικού πλούτου , χρήσιμου στα δημοσιονομικά της χώρας αλλά και στην απασχόληση μέσα από τα συνεχή ξεπουλήματα κερδοφόρων οργανισμών

Διευκρινίστηκε η διαφορά μεταξύ αναδιάρθρωσης του Χρέους, Πτώχευσης και ¨Αρνησης Πληρωμής του χρέους από μέρους της Ελλάδας.
Αυτή η τελευταία προτάθηκε σαν η μόνη λύση σε συνδυασμό με την έξοδο από το ευρώ και την επαναδημιουγία εθνικού νομίσματος, πράγμα που θα τόνωνε και την ντόπια παραγωγή και τον τουρισμό. Και το σημαντικότερο μέσα από τη δημιουργία ενός εθνικού Τραπεζικού πόλου, που θα δίνει πρόταγμα στην ανάπτυξη – απασχόληση και όχι στην εξυπηρέτηση τοκογλυφικών δανείων. Και τονίστηκε ότι αυτός ο τραπεζικός πόλος μπορεί να γίνει χωρίς καταβολή αποζημίωσης στα υπάρχοντα τραπεζικά «ιδρύματα» , μιας και αυτά ήδη έχουν κερδοσκοπήσει σε βάρος του ελληνικού δημοσίου και της κοινωνίας, μέσα από το μηχανισμό ενίσχυσης των 28 δις και μέσα από τις συμμετοχή τους στη διεθνή κερσοσκοπία σε βάρος της Ελλάδας.

Η οποιαδήποτε τεχνική-οικονομική λύση πρέπει να γίνει με όρους του Κόσμου της Εργασίας και όχι του Ισχύοντος Συστήματος.

Ο δημοσιογράφος –στοχαστής Γιώργος Σταματόπουλος τόνισε τη γάγγραινα του σημερινού κυρίαρχου Πολιτικού Συστήματος και τη Διαπλοκή του μέσα από αλληδιαδοχούμενες κυβερνήσεις του Δικοματισμού, που η μία κατηγορεί την άλλη για σκάνδαλα, η καθεμιά επαγγέλεται την κάθαρση, αλλά ουσιαστικά εκ του ασφαλούς καθώς μέσα από τη θεσπισμένη ατιμωρησία (άρθρο 86 του Συντάγματος) διαωνίζει την κατάσταση.

Τονίστηκε ότι η υπόθεση της ουσιαστικής δημοκρατίας πρέπει να ξεφύγει από το στάδιο της παθητικής τηλε-δημοκρατίας του καναπέ, της ΜΜΕ κρατίας με τα τηλεπαράθυρα και τις επικοινωνιακές ατάκες και να έρθει στα χέρια του ενεργού κόσμου που εφόσον αποδράσει από τον καναπέ, τότε θα μάθει να συζητά , δρα και συνδιαμορφώνει τις εξελίξεις .

Τη σκυτάλη πήρε ο Νίκος Ιωάννου από την Αντι-Εξουσιαστική Κίνηση της Αθήνας που επισήμανε δομικά χαρακτηριστικά του Καπιταλιστικού Συστήματος, με τις ιδιοσυγκρασίες της εποχής, τη lifestyle αντίληψη, το αδιέξοδο του Καταναλωτικού πρωτύπου των πλασματικών αναγκών που προβάλουν οι λίγοι σε σχέσεις με τις πραγματικές ανάγκες των πολλών που πρέπει όντως να καλυφτούν.
Πώς θα γίνει αυτό ; «Τα κινήματα έχουν δώσει απαντήσεις σε όλα τα ζητήματα» επισήμανε χαρακτηριστικά . Μέσα από τις αυτενέργειες τοπικών αυτοθεσμίσεων , με την δημιουργία οριζόντιων δικτύων μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών για τη διακίνηση προϊόντων και υπηρεσιών, μέσα από ένα άλλο μοντέλο πρωτύπων όπου ο άνθρωπος μέσα στη συλλογικότητα εργάζεται, τρέφεται, παράγει, εφευρίσκει, δημιουργεί, καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες του και συναποφασίζει με την υπόλοιπη συλλογικότητα για το πώς θα διατεθούν οι πόροι πχ μιας τράπεζας ώστε να διατεθούν προς όφελος της κοινωνίας και της φύσης και όχι σε κερδοσκοπικές σκοπιμότητες τοκογλύφων στο αντίκρυ σημείο λ.χ. της γης.

Ακολούθησε ζωντανή συζήτηση με ερωτήσεις και τοποθετήσεις πάνω στα ζητήματα αυτά, ενώ τέθηκαν και άλλες παράμετροι. Μπήκε ο προβληματισμός για περαιτέρω τοπικές πρωτοβουλίες, για την ανάγκη ενός πολιτικού υποκειμένου που θα προτάξει όλα αυτά τα ζητήματα, πέρα από το γεγονός ότι η ανατροπή των μέχρι τώρα εργασιακών σχέσεων και κεκτημένων – που καθόλου ικανοποιητικά δεν ήταν έτσι κι αλλιώς- αποτελεί αντικείμενο αντίδρασης και διαμαρτυρίας και όχι μοιρολατρικής παθητικότητας.

Εντύπωση έκανε το ποιοτικό δείγμα του κόσμου που συμμετείχε στη συνέλευση από ποικίλες προελεύσεις του κόσμου της εργασίας – αγρότες, υπάλληλοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, εργάτες, αυτο-απασχολούμενοι κλπ.

Το αντιπροσωπευτικό αυτό κοινωνικό δείγμα μπορεί και πρέπει να πλατιάσει και ποσοτικά στις επόμενες συνελεύσεις και δράσεις, ώστε να διαμορφωθούν τα δεδομένα με όρους του Κινήματος του Κόσμου της εργασίας (που με την πάροδο του χρόνου συνειδητοποιεί όλο και πιο πολύ τις τρομακτικες κοινωνικές συνέπειες της θεραπείας – σοκ αλλά ελληνικά και αναζητεί διέξοδο και εναλλακτικές λύσεις.

Υπάρχει κι άλλος δρόμος. Τον παλεύουμε. Τον συνδιαμορώνουμε.

«Η συμμετοχή όλων κάνει αυτό που λέμε πόλη» (Πρωταγόρας)

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Τετάρτη 19 Μαΐου 2010
http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh-aristera&id=163736
Το αμετάφραστο κείμενο, που στις 5/5/2010 έγινε νόμος από μια κυβέρνηση που βρίσκεται στα όρια της νομιμότητας, δεν επικυρώνει μια απλή επιτήρηση και κατοχή από τα αρπακτικά του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Δεν πρόκειται απλώς για κάποια αντιλαϊκά μέτρα. Πρόκειται για την κήρυξη ενός άγριου κοινωνικού πολέμου, για το τέλος μιας εποχής 35 και πλέον χρόνων, για την επιστροφή στην Ελλάδα της μετανάστευσης, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της βάρβαρης βίας και της καταστολής.

Ο κοινωνικός πόλεμος έχει στόχο τους εργαζόμενους, την αγροτιά και τα μικρομεσαία στρώματα. Στο κέντρο του στόχου βρίσκεται ο ανθός, η ελπίδα της κοινωνίας, η νεολαία. Δεν υπάρχει μέλλον, δεν υπάρχει πρόοδος, δεν υπάρχει αξιοπρέπεια για τη νέα γενιά.

Τέλος εποχής ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, της όποιας εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας, που εκφωνήθηκε και στην ιδρυτική του ΠΑΣΟΚ.

Εγκυμονείται μια νέα κατάσταση, όχι κατ’ ανάγκην θετική. Παρακολουθούμε μια μαζική αμφισβήτηση ιδεών, αξιών, κατεστημένης γλώσσας, πολιτικής εκπροσώπησης.

Είναι θυμός, αγανάκτηση, αντίσταση. Σίγουρα πρόκειται για τη χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος. Πρόκειται για μια υπόκωφη σήμερα, πιο φανερή αύριο, μάχη ανάμεσα στο παλιό και το νέο σε όλα τα επίπεδα, μια μάχη που θα κρίνει νικητές και νικημένους, που θα κρίνει την κοινωνική απελευθέρωση και προκοπή.

Το σημερινό ερώτημα είναι τούτο: Μπορεί η Αριστερά να γίνει η νέα ευκαιρία του πολιτικού βίου; Η ευκαιρία για ένα νέο πολιτικό σκηνικό, για την έκφραση των πραγματικών αναγκών και συμφερόντων του λαού, για το χτίσιμο νέων μορφών κοινωνικής οργάνωσης, για το ξεδίπλωμα νέων πολιτιστικών κινημάτων;

Μπορεί η Αριστερά να βάλει τον εαυτό της μέσα στην ιστορία, ενώ ταυτόχρονα θα αποδεικνύει ότι είναι εκτός του σημερινού πολιτικού συστήματος; Μπορεί η Αριστερά να βλέπει την κοινωνία και όχι το σπίτι της, το κάστρο της, τους μηχανισμούς της, τα μικροκομματικά της συμφέροντα; Για να γίνει η Αριστερά πρωταγωνίστρια στην ιστορία (για να γράψει ιστορία, όπως στην εποχή του ΕΑΜ) πρέπει να μετασχηματιστεί, γιατί δυστυχώς η σημερινή Αριστερά είναι ανυπόληπτη, δίγλωσση, κλειστή, είναι έξω από τον κόσμο και τις ανάγκες του.

Χρειάζεται να θέσει τον εαυτό της στην υπηρεσία του λαού, να τον κινητοποιεί και να τον ενθαρρύνει, και να σταθεί ανυποχώρητα απέναντι στο σημερινό σύστημα και τους κυβερνήτες του.

Απαιτείται να απαντήσει στα συγκεκριμένα λαϊκά ερωτήματα «πώς θα τους σταματήσουμε», «τι να κάνουμε», «τι θα γίνει παραπέρα».

Η απάντηση πρέπει να ‘ναι η οικοδόμηση ενός μετώπου αλλαγής και αλληλεγγύης, ενός λαϊκού μετώπου. Ενωμένες οι δυνάμεις της Αριστεράς, οι έντιμες δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, με τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους διανοούμενους, τα μικρομεσαία στρώματα, τη νεολαία, κάτω από τη σημαία ενός νέου ΕΑΜ που θα παλεύει για:

– Να ακυρωθεί η συνθήκη υποδούλωσης σε ΔΝΤ και Ε.Ε.

– Να φύγει η κατοχική κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου.

– Αρνηση πληρωμής του χρέους και έξοδος από την ευρωζώνη.

– Εθνικοποίηση τραπεζών, δημόσιο έλεγχο οικονομίας και κεφαλαίων.

– Παραγωγική ανασυγκρότηση με βάση τις ανάγκες των εργαζομένων.

Υπάρχει εναλλακτική λύση. Οι μύθοι του μονόδρομου χρεοκόπησαν μαζί με το σύστημά τους. Ο λαός το καταλαβαίνει, δεν παραμυθιάζεται από τους Πρετεντέρηδες. Αγωνίζεται και αντιλαμβάνεται πως «μας φαίνονταν μεγάλοι γιατί ήμασταν σκυφτοί-σηκώσαμε κεφάλι, θα σκύψουνε αυτοί».

*Μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και της Γραμματείας της ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδος)

Online petition – ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ-ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ
http://www.gopetition.com/online/36271.html

ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ-ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ 379 Signatures

Published by Npapada on May 15, 2010
Category: PoliticsRegion: GreeceTarget: ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ & ΠΑΝΕΠ/ΜΙΑΚΩΝ.
Background (Preamble):
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΓΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ,ΤΗΝ ΥΠΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΟ Δ.Ν.Τ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΝΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΠΟΡΕΙΑ,ΓΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ.
Petition:
ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ – ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ!

ΔΝΤ σημαίνει φτώχεια ανεργία, κατοχή κι επικυριαρχία

Δραματική επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων, της νεολαίας και των συνταξιούχων προοιωνίζεται η προσφυγή στο ΔΝΤ και το μηχανισμό διάσωσης της ΕΕ. Με αφορμή την δυσκολία δανεισμού του δημοσίου, επιχειρείται ένα πρωτοφανές για τα μεταπολεμικά δεδομένα πλήγμα στις κατακτήσεις των εργαζομένων.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μετά από ένα καταιγισμό αντιλαϊκών μέτρων (αύξηση του ΦΠΑ, την μείωση των μισθών των δημόσιων υπαλλήλων, κ.α.), με το μνημόνιο που ψήφισε στη Βουλή, φέρεται αποφασισμένη να επιβάλλει: καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων, δραματική συρρίκνωση σε βαθμό εξαφάνισης των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, κατάργηση του ορίου απολύσεων που θα οδηγήσει σε έκρηξη την ανεργία, περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας κ.α.
Ωστόσο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εκλέχτηκε με δέκα μονάδες διαφορά από τη ΝΔ τον Οκτώβρη υποσχόμενη αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος των εργαζομένων και πράττει ακριβώς τ’ αντίθετο. Επομένως, δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να σύρει τους εργαζόμενους στο σφαγείο του ΔΝΤ και του (κατ’ ευφημισμό) μηχανισμού διάσωσης της ΕΕ.
Η προσφυγή στο μισητό ΔΝΤ ισοδυναμεί με κοινωνικό όλεθρο γιατί θα προκαλέσει έκρηξη της φτώχειας και συνεχή μέτρα λιτότητας, καθώς η ύφεση θα οδηγεί σε συνεχή συρρίκνωση τα δημόσια έσοδα. Τι θετικό άλλωστε βρίσκει η κυβέρνηση στην Ουγγαρία, τη Λετονία, την Ουκρανία, την Τουρκία και δεκάδες άλλες χώρες του κόσμου που υποβλήθηκαν στο παρελθόν στις θεραπείες σοκ του μισητού οργανισμού;
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι εκτεθειμένη πολύ περισσότερο μετά την απόφαση της ΕΕ στις 9 Μαΐου όταν έγινε εμφανές πως υπήρχαν κι άλλοι δρόμοι από την μετατροπή των εργαζομένων της Ελλάδας σε πειραματόζωα για την εφαρμογή των νέων αντι-εργασιακών μέτρων. Πρόκειται για εξέλιξη που διευκολύνει την Ελλάδα να ζητήσει ακύρωση των αντιλαϊκών μέτρων.

Ο νέος Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος δεν είναι μονόδρομος

Η κυβέρνηση εξ αρχής είχε κι άλλους δρόμους πριν οδηγήσει την Ελλάδα στο τελευταίο σκαλοπάτι του διασυρμού, εκεί που συνωστίζονται όλα τα αποτυχημένα κράτη του κόσμου. Μπορούσε: να προσφύγει σε εσωτερικό δανεισμό (κάτι που δεν έκανε για να μη δυσαρεστήσει τους τραπεζίτες που θα έχαναν μέρος των καταθέσεων), να απαιτήσει ευνοϊκό δανεισμό από την ΕΚΤ (με επιτόκιο 1% που δανείζει τις τράπεζες), να απευθυνθεί στην Κίνα (όχι μέσω της …Goldman Sachs), στη Ρωσία και στις αραβικές χώρες, να απαιτήσει διμερή δανεισμό από άλλες χώρες της ΕΕ ακόμη κι απ’ τη Γερμανία με το επιτόκιο που δανείζεται η ίδια, ως ελάχιστη υποχρέωση τους για τη ζημιά που έχουν προκαλέσει στο εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας από το 1981, να συμπτύξει μέτωπο διεκδίκησης φθηνών δανείων με άλλες χώρες του νότου που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, κ.λπ), να αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή, που αγγίζει τα 19 δισ. ευρώ (8% του ΑΕΠ), να φορολογήσει την εκκλησία, τις τράπεζες, τους εφοπλιστές, να μειώσει τους εξοπλισμούς, κ.α.
Αντί για τα παραπάνω η κυβέρνηση επέλεξε ένα νέο Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο υπό το μανδύα του ΔΝΤ, επικαλούμενη τα σπρεντς της δευτερογενούς αγοράς (που μόνο ενδεικτική σημασία έχουν) πριν καν εκδώσει ομόλογα! Μια επιλογή που αποδεικνύεται καταστροφική κι επίσης ατελέσφορη. Ιδιαίτερα, μετά την ολιγωρία της κυβέρνησης να βάλει πρακτικά εμπόδια στη συνεχή φυγή κεφαλαίων από τις τράπεζες που οξύνει τα πρόβλημα ρευστότητας αυξάνοντας τον κίνδυνο δέσμευσης των καταθέσεων των μικροαποταμιευτών από τους τραπεζίτες!
Η κυβέρνηση επομένως, με τη συνενοχή του ΛΑΟΣ, των ξένων πρεσβειών, την ουσιαστική συμφωνία της ΝΔ και με την ενθάρρυνση των ΜΜΕ που καλλιεργούν κλίμα πανικού επωμίζεται τεράστιες, ιστορικές ευθύνες που ισοδυναμούν με πρωτοφανή οπισθοδρόμηση στο επίπεδο της οικονομίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Δραματικές είναι επίσης κι οι συνέπειες στο μέτωπο των δημοκρατικών ελευθεριών που σηματοδοτεί η ξένη κατοχή όπως φαίνεται από τις υπερεξουσίες που συγκεντρώνει ο υπουργός Οικονομικών, από την επίδειξη βίας των δυνάμεων καταστολής και τις επιθέσεις στην Αριστερά και σε τμήματα πρωτοπόρων εργατών που μάχονται για τα δικαιώματά τους, όπως οι ναυτεργάτες.

Σε αυτό το κλίμα προοδευτικοί οικονομολόγοι και επιστήμονες με διαφορετικές απόψεις κι από διαφορετικές πολιτικές διαδρομές:

• καλούμαστε να σπάσουμε τη συνήθη σιωπή, να στηρίξουμε τους αγώνες των εργαζομένων για υπεράσπιση και διεύρυνση των κοινωνικών τους κατακτήσεων, για να μην περάσει ο νέος Μεσαίωνας.
• θεωρούμε πλέον κοινωνική αναγκαιότητα την έξοδο από το ευρώ και την ΟΝΕ κι επίσης την παύση πληρωμών του χρέους και την επαναδιαπραγμάτευση του με στόχο την μείωση ή και τη διαγραφή του. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να επωμίζονται κάθε χρόνο το τεράστιο βάρος εξυπηρέτησης ενός χρέους που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι και παραλύει κάθε προσπάθεια άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής. Αρκεί ν΄ αναφερθεί πως με βάση τον κρατικό προϋπολογισμό, που έχει ανατραπεί επί τα χείρω, οι πληρωμές τόκων (12,3 δισ. ευρώ) είναι διπλάσιες από τις πληρωμές συντάξεων (6,4 δισ.), ενώ τα χρεολύσια (29,1 δισ.) ξεπερνούν τις δαπάνες προσωπικού (26,5 δισ.)!
• απαιτούμε από την κυβέρνηση να θέσει επιτέλους ένα φραγμό στη ασυδοσία των τραπεζών επιβάλλοντας απαγόρευση φυγής κεφαλαίων, να προχωρήσει στην κρατικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, την επαναφορά στο δημόσιο των στρατηγικής σημασίας ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων (ΟΤΕ, Ολυμπιακή κ.α.) την εφαρμογή μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων μιας μακρόπνοης βιομηχανικής πολιτικής.
• άμεσα δε, διεκδικούμε την αύξηση των συντελεστών φορολόγησης των μεγάλων επιχειρήσεων, στο 45%, όπως ήταν μέχρι το 1981. Με βάση υπολογισμούς του σημερινού υπουργού Οικονομικών, από την μείωση των συντελεστών φορολόγησης των ΑΕ (από 35% στο 25%) που ανακοίνωσε ο Κ. Καραμανλής από τη ΔΕΘ το 2004, το δημόσιο χάνει κάθε χρόνο 5 δισ. Επομένως, τα διαφυγόντα έσοδα την τελευταία 6ετία είναι ίσα με το έλλειμμα του προϋπολογισμού. Γι’ αυτό ζητάμε άμεση αύξηση της φορολόγησης κεφαλαίου για να στηριχθεί η δημόσια υγεία και παιδεία. Επίσης ζητάμε μείωση του ΦΠΑ και των έμμεσων φόρων και αύξηση του αφορολόγητου ορίου για τους εργαζόμενους. Αυτά τα μέτρα μπορούν να λύσουν το πρόβλημα χρηματοδότησης της οικονομίας κι αποτελούν αφετηρία μιας γενναίας αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου που έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι.
• καλούμε τον ελληνικό λαό να ανατρέψει τη νέα κατοχή. Να ακυρώσει τα εξευτελιστικά, αντιλαϊκά σχέδια υποταγής στο ΔΝΤ και τον μηχανισμό εξόντωσης της ΕΕ.
• Τέλος, αναγνωρίζοντας την ανάγκη διεύρυνσης του μετώπου δηλώνουμε την πρόθεσή μας να συμβάλουμε στο μέτρο των δυνάμεών μας σε κάθε ευρύτερη πρωτοβουλία που θα κινείται στην κατεύθυνση στήριξης των λαϊκών αγώνων και καταγγελίας της κυβερνητικής πολιτικής.
Αθήνα, 15 Μαΐου 2010

1. Βατικιώτης Λεωνίδας
2. Γαϊτανίδου Ευανθία
3. Γάτσιος Βασίλης
4. Γεωργίου Γιώργος
5. Γκαγκάτσος Γιάννης
6. Γρόλλιος Γιώργος
7. Διαβολάκης Θανάσης
8. Δημητούλης Δημήτρης
9. Ζέρβας Μάκης
10. Καζάκης Δημήτρης
11. Κόκκορης Μάκης
12. Κοσμάς Πέτρος
13. Κουτσομπίνα Καίτη
14. Κυράνας Μιχάλης
15. Κυριακάκης Γιάννης
16. Λάλος Κώστας
17. Μαρκέτος Σπύρος
18. Μπαλιώτης Θόδωρος
19. Μπιτσάκης Ευτύχης
20. Μωραϊτου Ευγενία
21. Παπαλεξίου Γιώργος
22. Παπανικολάου Νίκος
23. Παππάς Κώστας
24. Παυλόπουλος Γιώργος
25. Ρεκλείτης Αλέξανδρος
26. Ρούσης Γιώργος
27. Σκαμνάκης Θανάσης
28. Τασιάκος Χρίστος
29. Τρικαλινός Γιώργος
30. Χρήστου Ευαγγελία
Sign the petition

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΤΟ ΚΙΑΤΟ
ΔΕΥΤΕΡΑ 17/5/2010 ΩΡΑ 7 μμ
χωρος ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΙΣΟΓΕΙΟ (πρ ΔΕΑΠΑΣ)

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ


Γιατί λέτε ψέματα κύριοι της κυβέρνησης;
10/5/2010
Δημήτρης Καζάκης
ANAΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από
http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2010/05/blog-post_5312.html

Η προηγούμενη Πέμπτη, 6 Μαΐου, που ψηφίστηκε με τη διαδικασία του κατεπείγοντος η παράδοση της χώρας στο μηχανισμό κατοχής της ΕΕ και του ΔΝΤ, θα καταγραφεί στην ιστορία με τα μελανότερα χρώματα. Όπως έχει ήδη καταγραφεί στη συνείδηση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, που γνωρίζει τι σημαίνει αυτή η παράδοση. Ενώ όλοι εκείνοι που ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν τη βρώμικη δουλειά ελπίζοντας είτε σε κάποια θέση στο νέο καθεστώς κατοχής, είτε σε κάποιο κομμάτι από τη λεία, δεν έχουν καταλάβει ακόμη ότι οδηγώντας την χώρα στην καταστροφή έχουν ήδη καταστρέψει του εαυτούς τους. Η ιστορία δεν ανέχεται αυτουργούς ή μάρτυρες βρώμικων πράξεων. Κι αυτό θα το αντιληφθούν όλοι τους πολύ γρήγορα.

Τι ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα; «Δεν άκουσα και δεν έχει ακούσει κανένας εναλλακτική λύση. Πολύ θα το θέλαμε. Πείτε, εξηγήστε τι θα συμβεί αν χρεοκοπήσει η χώρα, αν κηρύξει στάση πληρωμών. Τι θα γίνει με τους μισθούς και τις συντάξεις, που όλοι κοπτόμαστε, κατά τα άλλα; Τι θα γίνει, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, με ένα κράτος που δεν μπορεί να δώσει τίποτα; Τι θα γίνει με τις καταθέσεις των κόπων του ελληνικού λαού σε μια οικονομία που θα καταρρεύσει;» (Βουλή, 6/4)

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο κ. Παπακωνσταντίνου: «Το πρόγραμμα το οποίο προτείνουμε σήμερα στους Έλληνες πολίτες, δεν είναι εύκολο, είναι δύσκολο και για πολλούς πολίτες είναι οδυνηρό. Μπορούσαμε να το είχαμε αποφύγει; Θα μπορούσαμε να είχαμε επιχειρήσει να συνεχίσουμε μόνοι μας, να κηρύξουμε μόνοι μας πτώχευση και στάση πληρωμών. Μάλιστα είναι μια επιλογή που προτείνεται από διάφορες μερίδες. Να πούμε «δεν έχω να πληρώσω» και να βάλουμε τη χώρα σε μια δεκαετία ύφεσης και απόλυτης εξαθλίωσης, ιδιαίτερα των πιο φτωχών στρωμάτων του πληθυσμού. Η Κυβέρνηση επέλεξε να μη βιώσει η χώρα αυτήν την εμπειρία.» (Βουλή, 6/4)

Δεν περιμένουμε από τον κ. Παπανδρέου να αναγνωρίσει εναλλακτικές λύσεις. Ποτέ κυβερνήτης αυτού του τόπου δεν αναγνώρισε ότι υπάρχει εναλλακτική πορεία από τον καταστροφικό μονόδρομο που έχει επιλέξει. Άλλωστε ο κ. Παπανδρέου έχει αποδείξει σ’ όλη την πολιτική του θητεία ότι αδυνατεί να αντιληφθεί οτιδήποτε υπερβαίνει τις εκάστοτε εντολές έξωθεν και άνωθεν. Ούτε βέβαια θα περιμέναμε τίποτε καλύτερο από έναν υπουργό οικονομικών, ο οποίος αδυνατεί να αντιληφθεί ότι εκπροσωπεί κυρίαρχο κράτος και δεν είναι πλέον υπάλληλος της ΕΕ και του ΔΝΤ. Είναι δύσκολο να βρει κανείς στη νεότερη πολιτική ιστορία του τόπου πιο ανεύθυνο και ευφάνταστο υπουργό οικονομικών από τον σημερινό, που μόνο με τις δηλώσεις του, περί «τιτανικού», περί επενδυτών που «θα χάσουν το πουκάμισό τους» αν επενδύσουν κατά της Ελλάδας και άλλα τέτοια φαιδρά έφεραν – σκοπίμως ή μη θα το δείξει η ιστορία – τις αγορές σε παροξυσμό εκθέτοντας τη χώρα στις πιο άγριες κερδοσκοπικές πιέσεις.

Όλο αυτό το διάστημα, κάθε κίνηση της κυβέρνησης για την «αποκατάσταση της αξιοπιστίας μας στις αγορές» στοίχησε πανάκριβα στη χώρα και το λαό της. Ποιος θα λογοδοτήσει για τα 13 δις ευρώ που έχει στοιχίσει η πολιτική της κυβέρνησης μέχρι σήμερα μόνο από τα αυξημένα επιτόκια δανεισμού; Ο Μπάμπης; Ποιος θα κληθεί να τα πληρώσει; Φυσικά, όπως πάντα, το γνωστό υποζύγιο, ο Έλληνας εργαζόμενος, ο Έλληνας μικρομεσαίος, ο Έλληνας συνταξιούχος.

Μόνο που αυτή τη φορά οι Έλληνες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, δεν καλούνται απλά να πληρώσουν το μάρμαρο, αλλά να αποδεχτούν την επίσημη υποθήκευση της χώρας τους από την ΕΕ και το ΔΝΤ για να κερδίσουν οι ευρωπαϊκές και αμερικανικές τράπεζες, οι διεθνείς τοκογλύφοι και κερδοσκόποι που κατέχουν τα ελληνικά ομόλογα. Δεν φτάνει που την τελευταία δεκαετία ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει κυριολεκτικά από το υστέρημά του μιάμιση φορά το τρέχον δημόσιο χρέος, με το καθεστώς κατοχής που εισήγαγε η κυβέρνηση προβλέπεται μέσα στην επόμενη τριετία να το πληρώσει εξολοκλήρου άλλη μια φορά! Και παρόλα αυτά το δημόσιο χρέος προβλέπεται να αυξηθεί μέσα στην τριετία περίπου κατά 100 δις ευρώ. Αυτό είναι που υπόσχεται η κυβέρνηση στον ελληνικό λαό.

Όταν ο πρωθυπουργός δήλωσε στο υπουργικό συμβούλιο της 3ης Μαΐου ότι «η αποφυγή της χρεοκοπίας είναι η εθνική κόκκινη γραμμή», δεν σκεφτόταν το εθνικό συμφέρον της χώρας, αλλά το συμφέρον των τραπεζών, των τοκογλύφων και των κερδοσκόπων. Σκεφτόταν επίσης και «τη σταθερότητα του κοινού μας νομίσματος, τη σταθερότητα της Ευρώπης», όπως δήλωσε ο ίδιος μετά την άτυπη σύνοδο στις 7 Μαΐου. Όποιος έχει παρακολουθήσει τα σημειώματά μας γνωρίζει πια πολύ καλά, βήμα το βήμα, τον δρόμο που επέλεξε να ακολουθήσει η κυβέρνηση για να εξυπηρετήσει, αφενός, τους διεθνείς κερδοσκόπους και, αφετέρου, τη «διάσωση του ευρώ».

Όταν λοιπόν ο πρωθυπουργός και οι δικοί του εκφράζουν την αγωνία τους για «αποφυγή της χρεωκοπίας», δεν εννοούν την δεδομένη πτώχευση της χώρας, αλλά τη διασφάλιση με κάθε μέσο και τρόπο των τεράστιων υπερκερδών που προσδοκούν να απομυζήσουν από τη χώρα οι αγορές. Έστω κι αν χρειαστεί να ξεπουληθεί ολόκληρη η χώρα, να καταστραφεί και να πολτοποιηθεί από τον «μηχανισμό στήριξης» της ΕΕ και του ΔΝΤ. Έτσι πιστεύουν οι ευρωκρατούντες ότι θα συγκρατήσουν το ευρώ, που μέρα με τη μέρα η επιβίωσή του γίνεται όλο και πιο προβληματική και αμφίβολη.

Το βασικό δηλαδή για όλους αυτούς είναι να επιβιώσει, κακήν κακώς, το ευρώ. Όσο για το αν θα επιβιώσει η Ελλάδα, όπως και η Πορτογαλία, η Ισπανία, κοκ, τους ενδιαφέρει μόνο στον βαθμό που θίγεται η κερδοφορία των μεγάλων τραπεζών και των αγορών. Αυτό έρχεται να εξασφαλίσει ο «μηχανισμός στήριξης» της ΕΕ και του ΔΝΤ. Πώς δηλαδή μέσα από την επίσημη πτώχευση της Ελλάδας, αλλά και των άλλων χωρών της ευρωζώνης σε παρόμοια κατάσταση, θα επιβιώσουν οι μεγάλες τράπεζες, οι αγορές των «ανοιχτών συνόρων» και το ευρώ.

Και μιλάμε για δεδομένη πτώχευση της χώρας, όχι μόνο γιατί οι αγορές την θεωρούν ως τέτοια και ποντάρουν σ’ αυτήν, αλλά κυρίως γιατί ο ίδιος ο χαρακτήρας του προγράμματος «στήριξης» της ΕΕ και του ΔΝΤ το εξασφαλίζει. Κι αυτό γιατί τα 110 δις ευρώ που υπόσχεται – στο βαθμό που θα δοθούν – όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της πλήρους αδυναμίας αποπληρωμής του χρέους, αλλά το επιδεινώνουν. Πρόκειται στην ουσία για πρόσθετο δανεισμό της χώρας με όρους και προϋποθέσεις επαχθείς. Γι’ αυτό τον λόγο και ο κ. Παπακωνσταντίνου έφερε την τροπολογία στη Βουλή, που του δίνει εν λευκώ εξουσιοδότηση να κλείνει συμβάσεις με την «τρόικα» δίχως να είναι υποχρεωμένος να τις φέρνει στο κοινοβούλιο και να αποκαλύπτει έτσι το περιεχόμενό τους.

Όμως αυτό που σίγουρα εξασφαλίζει την επίσημη πτώχευση της χώρας είναι οι ίδιοι οι όροι του προγράμματος, που αντί να ανασυντάσσουν με κάποιο τρόπο τα οικονομικά της χώρας, την καταδικάζουν στη χειρότερη ύφεση της μεταπολεμικής ιστορίας της. Ο Ντάνιελ Γκρος, διευθυντής του Κέντρου Μελετών για Ευρωπαϊκές Πολιτικές, ενός ινστιτούτου που χρηματοδοτείται από τις μεγαλύτερες τράπεζες της ΕΕ και την ίδια την Κομισιόν, εκτίμησε πρόσφατα ότι για κάθε 1% μείωση του ΑΕΠ της Ελλάδας σε κρατικές δαπάνες, η συνολική ζήτηση της χώρας πέφτει κατά 2,5% του ΑΕΠ. Αν λοιπόν η κυβέρνηση μειώσει πράγματι τις δαπάνες κατά 15% του ΑΕΠ, το αρχικό σοκ στη ζήτηση μπορεί να υπερβεί το 30% του ΑΕΠ. Ανάλογες εκτιμήσεις κάνουν σχεδόν όλοι οι διεθνείς αναλυτές που βλέπουν την πτώση του ΑΕΠ της χώρας για την τριετία ανάμεσα στο 25 και στο 37%. Αυτό σημαίνει εκτίναξη της επίσημης ανεργίας στο 30% και αντίστοιχη πτώση του καθαρού τζίρου της αγοράς με πάνω από τα 2/3 των μικρομεσαίων επιχειρήσεων να κλείνουν. Τα δεδομένα αυτά θα σημάνουν αναπόφεχτα δημοσιονομική κατάρρευση και μια μακροχρόνια ύφεση, που πολλοί εκτιμούν ότι ίσως να μην είναι αντιστρέψιμη.

Αυτό έκανε τον Σάϊμον Τζόνσον, οικονομικό σύμβουλο του ΔΝΤ και του προέδρου των ΗΠΑ να γράψει στις 7 του μηνός ότι

«η Ελλάδα πρέπει να καταλήξει σε μια αναδιάρθρωση του χρέους. Το πρόγραμμα του ΔΝΤ το κάνει ολοφάνερο – πώς είναι δυνατό η Ελλάδα να πραγματοποιήσει ένα σύνολο από 19% του ΑΕΠ σε περικοπές, μόνο και μόνο για να καταλήξει με 149% του ΑΕΠ σε χρέος και έναν λογαριασμό στο διηνεκές για να πληρώνει στους Γερμανούς, Γάλλους και άλλους ξένους ομολογιούχους περίπου το 10% του ετήσιου εισοδήματος μόνο και μόνο για να καλύπτει τους τόκους;»

Το συμπέρασμα είναι απλό και το εξέφρασε καθαρά η Στέφανι Φλάντερς του BBC στις 6 του μηνός:
«Στην πράξη, βλέποντας το οικονομικό πρόγραμμα με το οποίο συμφώνησε η Ελληνική κυβέρνηση, πολλοί βετεράνοι παλιότερων κρίσεων χρέους θα έλεγαν ότι μια αναδιάρθρωση του χρέους είναι μόνο ζήτημα χρόνου.»

Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε εκατοντάδες ανάλογες εκτιμήσεις από κάθε είδους αναλυτή της διεθνούς αγοράς, των τραπεζών και των θεσμικών επενδυτών, που καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα: η αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας είναι ζήτημα χρόνου! Γι’ αυτό και η αγορά φέρεται αδυσώπητα απέναντι στην Ελλάδα ώστε οι κερδοσκόποι ομολογιούχοι να ισχυροποιήσουν τη θέση τους σε αναμονή μιας αναδιαπραγμάτευσης, που πάντα προηγείται της αναδιάρθρωσης του χρέους.

Τι είναι όμως αναδιάρθρωση του χρέους;
Αναδιάρθρωση του χρέους γίνεται όταν μια χώρα δηλώνει επίσημα ότι αδυνατεί να πληρώσει του δανειστές της και προχωρά σε πτώχευση. Προηγείται ένας κύκλος διαπραγματεύσεων με τους δανειστές ομολογιούχους. Συνήθως οι διαπραγματεύσεις αυτές ξεκινούν πριν καν η χώρα δηλώσει επίσημα πτώχευση και προχωρήσει σε στάση πληρωμών. Όπως ακριβώς κάνει σήμερα και η Ελληνική κυβέρνηση, η οποία εδώ και ένα μήνα έχει προσλάβει ξένους διαμεσολαβητές, όπως την εταιρεία Lazard, που ειδικεύονται στην αναδιαπραγμάτευση και αναδιάρθρωση του χρέους.

Τι αφορούν αυτές οι διαπραγματεύσεις;
Πρώτα και κύρια την αντικατάσταση των ομολόγων που έχουν ήδη στα χέρια τους οι δανειστές του ελληνικού κράτους με νέα μακρύτερης διάρκειας και διαφορετικής αξίας. Με τον τρόπο αυτό το κράτος δεν απαλλάσσεται από το χρέος του, απλά προσπαθεί να το μεταθέσει για αργότερα, γιατί στην παρούσα φάση αδυνατεί να πληρώσει. Φυσικά αυτό δεν γίνεται με το αζημίωτο. Οι ομολογιούχοι για να συμφωνήσουν να ανταλλάξουν τις αξίες που κρατούν με τις νέες αξίες που προσφέρει το κράτος, ζητούν μεγάλες αποζημιώσεις και πολλά ανταλλάγματα. Έτσι μια τέτοια διαπραγμάτευση για την αναδιάρθρωση του χρέους καταλήγει όχι απλά να μεταθέτει το πρόβλημα του χρέους, αλλά αυξάνει σημαντικά και το κόστος της εξυπηρέτησής του.

Ορισμένες φορές, κυρίως μετά από παρέμβαση του ΔΝΤ, εκτιμάται ότι το χρέος είναι τόσο μεγάλο που το κράτος αδυνατεί να το πληρώσει ακόμη κι αν το μετατεθεί στο αόριστο μέλλον. Τότε, μετά πάντα από συμφωνία με τους ομολογιούχους, το κράτος εκδίδει νέα ομόλογα με μειωμένη αξία έναντι των παλιών. Έτσι η Αργεντινή εξέδωσε νέα ομόλογα το 2003 προς αντικατάσταση των παλαιών, στο 30% της αξίας που είχαν τα παλιά. Με αυτόν τον τρόπο διαγράφεται ένα μέρος των χρεών της χώρας και συνεχίζει να αποπληρώνει το υπόλοιπο.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ευνοείται η χώρα.
Κι αυτό γιατί εξαρτάται από το σε ποια χέρια βρίσκονται τα νέα ομόλογα, τι αποζημιώσεις και ανταλλάγματα ζητούν οι κάτοχοι ομολόγων. Στην περίπτωση της Αργεντινής για παράδειγμα, παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια σημαντική διαγραφή χρεών της τάξης του 70%, το υπόλοιπο 30% βρέθηκε στα χέρια των πιο αδίστακτων επενδυτικών κεφαλαίων που ονομάζονται γύπες. Αυτά τα επενδυτικά κεφάλαια συνέχισαν όλα αυτά τα χρόνια να πιέζουν την Αργεντινή ζητώντας τεράστιες αποζημιώσεις. Το αποτέλεσμα ήταν να οδηγηθεί φέτος η Αργεντινή ξανά στο δανεισμό από τη διεθνή αγορά ομολόγων, με επιτόκια που ξεπερνούν το 15%, σε μια προσπάθεια να βρει τα χρήματα για να αποζημιώσει τους γύπες ομολογιούχους. Έτσι μια εντυπωσιακή μονομερής διαγραφή χρέους, η πιο σημαντική των τελευταίων χρόνων, έκλεισε άδοξα με τη χώρα να ξαναπέφτει στα χέρια των διεθνών τοκογλύφων.

Με την τακτική της η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη καταφέρει να κερδίσουν τα επενδυτικά κεφάλαια γύπες μια καλή θέση στην αγορά του ελληνικού χρέους. Κι έτσι να έχουν καθοριστικό λόγο στις διαπραγματεύσεις για την αναδιάρθρωση του χρέους. Η χώρα ουσιαστικά βρίσκεται στο έλεός τους, χωρίς καμμιά δυνατότητα αντίδρασης, καθώς είναι υποταγμένη στο καθεστώς κατοχής της ΕΕ και του ΔΝΤ. Έτσι μια διαπραγμάτευση σήμερα με τους ξένους ομολογιούχους του ελληνικού χρέους σημαίνει οικιοθελή παράδοση της χώρας στους εκδοροσφαγείς της.

Όπως είμαστε σήμερα κάθε επιχείρηση διαπραγμάτευσης του χρέους θα οδηγήσει αναγκαστικά σε όλο και ακόμη μεγαλύτερες πιέσεις, σε χειρότερους εκβιασμούς από τις αγορές και κυρίως από όλους εκείνους τους κερδοσκόπους που ξέρουν πώς να εκμεταλλεύονται μια χώρα υπό χρεωκοπία. Σ’ αυτήν την αναδιαπραγμάτευση του χρέους σέρνεται ήδη και η κυβέρνηση, αφού πρώτα τσακιστεί κάθε αντίσταση ή αντίρρηση μέσα από το ξεπούλημα της χώρας. Κι επομένως δεν μπορεί να αποτελεί αίτημα του λαού, ούτε λύση για το χρέος.

Στο κάτω-κάτω της γραφής ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι έχουμε μια κυβέρνηση που προτάσσει το συμφέρον της χώρας και του λαού, το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Τι είναι εκείνο που θα αναγκάσει τους δανειστές να καθίσουν στο τραπέζι και να διαπραγματευτούν λύσεις επωφελείς για τη χώρα και το λαό της; Μήπως η καλή τους θέληση; Μάλλον αστείο ακούγεται. Μήπως θα τους εξαναγκάσει η ΕΕ και το ΔΝΤ; Μα οι μεγαλύτεροι δανειστές του ελληνικού δημοσίου είναι οι τράπεζες της ευρωζώνης και των ΗΠΑ.

Τι όπλο διαθέτει ένα κράτος για να εκβιάσει ή να πιέσει τους δανειστές του, ιδίως όταν πρόκειται για διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους;
Μόνο ένα: την άρνηση της πληρωμής του χρέους. Το γεγονός αυτό το ξέρουν πολύ καλά πρώτα και κύρια οι εκπρόσωποι του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Γι’ αυτό και όταν στη δεκαετία του ’80 οι χώρες της Λατινικής Αμερικής είχαν βρεθεί σε μια παρόμοια κρίση χρέους και κινδύνευαν κυρίως οι μεγάλες τράπεζες των ΗΠΑ, αλλά και διεθνώς, να υποστούν μεγάλες ζημιές από μια ενδεχόμενη παύση πληρωμών, ο Κίσινγκερ τότε έτρεξε και ξεκαθάρισε τη στρατηγική που έπρεπε να ακολουθηθεί για να «διασωθεί η παγκόσμια οικονομία» του κεφαλαίου:

«Το πρώτο βήμα είναι να αλλάξουμε το πλαίσιο διαπραγμάτευσης, πρέπει να αφαιρεθεί από τους οφειλέτες – στο βαθμό που είναι δυνατό – το όπλο της παύσης των πληρωμών. Οι βιομηχανικές δημοκρατίες χρειάζεται επειγόντως να προσφέρουν κάποιο είδος κρατικής βοήθειας έκτακτης ανάγκης προς τα απειλούμενα πιστωτικά ιδρύματα. Αυτό θα μειώσει τόσο την αίσθηση πανικού, όσο και τη δυνατότητα των οφειλετών να εκβιάζουν.» (Newsweek, 24/1/1983)

Μετά από πολλές πιέσεις όλες οι υπερχρεωμένες χώρες της λατινικής Αμερικής ακολούθησαν τον δρόμο που ήθελε ο Κίσινγκερ. Αποδέχτηκαν δηλαδή τις διάφορες βοήθειες έκτακτης ανάγκης και προχώρησαν σε αναδιαπραγμάτευση του χρέους αντί να αρνηθούν μονομερώς να το πληρώσουν όπως απαιτούσαν τα λαϊκά κινήματα σ’ αυτές τις χώρες. Το αποτέλεσμα ήταν οι χώρες αυτές μετά από σχεδόν δυο δεκαετίες άγριας λιτότητας, μαζικής εξαθλίωσης του πληθυσμού και καταστροφής βρέθηκαν με υπερδιπλάσια δημόσια χρέη από την εποχή της αναδιαπραγμάτευσης τη δεκαετία του ’80. Αυτό έχει κάνει όλους τους λαούς στη Λατινική Αμερική σήμερα να μην θέλουν ούτε να ακούσουν για διαπραγμάτευση του χρέους. Παραμένουν ασυμβίβαστοι στο βασικό τους αίτημα: εδώ και τώρα μονομερής άρνηση της πληρωμής του χρέους, καμμιά κηδεμονία από το ΔΝΤ.

Σε άλλες χώρες κατάφεραν να το επιβάλουν όπως στη Βενεζουέλα το 2001, την Αργεντινή το 2003, τη Βολιβία το 2004, το Εκουαδόρ το 2008, κ.ο.κ, ενώ αλλού ο αγώνας ακόμη συνεχίζεται. Όπου το κατάφεραν οι χώρες κατόρθωσαν να πατήσουν στα πόδια τους, άρχισαν μια νέα πορεία, έστω κι αν δεν έχουν κατορθώσει να λύσουν ακόμη τα προβλήματά τους, έστω κι αν υπάρχουν κάπου-κάπου πισωγυρίσματα. Σε κάθε περίπτωση όμως γλύτωσαν την οικονομική και κοινωνική καταστροφή στην οποία είχαν καταδικαστεί.

Τι σημαίνει όμως άρνηση της πληρωμής του χρέους;
Η κυβέρνηση επίσημα επιχειρεί να το ταυτίσει με την πτώχευση της χώρας, που έτσι ή αλλιώς προετοιμάζει. Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα, σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές.

Με απλά λόγια γλυτώνουμε τα 8 με 11 δις ευρώ που έχουμε να πληρώσουμε στις 19 Μαΐου και για τα οποία η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι αναγκάστηκε να αποδεχτεί τα σκληρά μέτρα που ζήτησε η «τρόικα». Γλυτώνουμε τα πάνω από 80 δις ευρώ που είμαστε αναγκασμένοι να καταβάλουμε κάθε χρόνο στους δανειστές μας και για τα οποία είμαστε υποχρεωμένοι να δανειζόμαστε συνεχώς διογκώνοντας το δημόσιο χρέος.

Μα δεν θα έχουμε λεφτά να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, ισχυρίζεται η κυβέρνηση. Ψέματα. Το 97% όσων δανειστήκαμε την τελευταία δεκαετία πήγαν στην εξυπηρέτηση παλιότερων δανείων. Μόλις το 3% κάλυψε ελλείμματα του δημοσίου. Δεν δανειζόμαστε δηλαδή για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, αλλά για να πληρώνουμε παλιότερα δάνεια. Αυτή είναι η αλήθεια.

Μόνο με την πτώχευση και την παύση πληρωμών που ετοιμάζει η κυβέρνηση και οι πάτρωνές της δεν θα πληρώνονται μισθοί και συντάξεις. Μόνο με την πολιτική που ακολουθείται σήμερα είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα καταντήσουμε σαν την Ιρλανδία που οι περιοριστικές πολιτικές που της επιβλήθηκαν την ανάγκασαν μετά την περικοπή του 13ου και 12ου μισθού να πληρώνει τους δημόσιους υπαλλήλους και συνταξιούχους κάθε δεύτερο ή τρίτο μήνα. Μόνο με αυτή την πολιτική θα βρεθεί στην ανάγκη η κυβέρνηση να δεσμεύσει τις λαϊκές καταθέσεις στις τράπεζες, όπως έγινε στην Αργεντινή, προκειμένου να περισώσει το τραπεζικό σύστημα της χώρας το οποίο βρίσκεται ένα μόλις βήμα πριν την χρεωκοπία.

Αντίθετα, γλυτώνοντας από τον φόρο αίματος που πληρώνει η χώρα στους δανειστές, ο οποίος το 2009 έφτασε στο 35% του ΑΕΠ, όχι μόνο μπορούμε να συνεχίσουμε να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, αλλά και με τους πόρους που θα περισώσουμε μπορούμε να προχωρήσουμε σε μια γενναία αναδιανομή εισοδημάτων προς όφελος πρώτα και κύρια των μισθωτών και συνταξιούχων. Κι αυτό όχι μόνο ή απλά για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, ή βελτίωσης του επιπέδου της ζωής τους, αλλά γιατί μόνο έτσι μπορεί να ξεκινήσει μια αληθινή παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Μα δεν θα μπορούμε να δανειστούμε για να καλύψουμε το έλλειμμα του κράτους.
Είναι αλήθεια ότι με την άρνηση της χώρας να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές της, δεν θα μπορέσει ξανά να βγει στη διεθνή αγορά ομολόγων για να δανειστεί. Αυτό όμως δεν είναι κακό, αλλά καλό. Αλλοίμονο αν η χώρα χρειάζεται να δανείζεται από τη διεθνή κερδοσκοπία, τότε το παιχνίδι το έχει χάσει από χέρι. Όπως είπαμε, αν φύγει η εξυπηρέτηση των δανείων, οι πραγματικές δανειακές ανάγκες της χώρας είναι ασήμαντες. Κάλλιστα μπορεί να τις καλύψει από το εσωτερικό με όπλο το δικό της εθνικό νόμισμα, όπως έκανε για δεκαετίες πριν μπει στο ευρώ χωρίς να κινδυνεύει από χρεωκοπία.

Τέλος το έλλειμμα του κράτους δεν αποτελεί ταμπού. Αν το κράτος σπαταλά τα έσοδά του σε «ημετέρους», σε κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μεγαλοεργολάβους και γενικά στο «τάϊσμα» της κομματικής ολιγαρχίας, τότε τα ελλείμματά του είναι εκ φύσεως παρασιτικά και αποτελούν μεγάλο βραχνά για την οικονομία. Αντίθετα, αν το έλλειμμα του κράτους εντάσσεται σε ένα ευρύ δημοκρατικό σχέδιο επενδύσεων στην παραγωγή που εξασφαλίζει για τον εργαζόμενο πληθυσμό σταθερή απασχόληση με αξιοπρεπείς αμοιβές και στην οικονομία ως σύνολο νέο εισόδημα, τότε μπορεί να αποτελέσει έναν από τους στυλοβάτες της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

Τι θα γίνει όμως με τους γύπες της αγοράς;
Μόνο με την μονομερή άρνηση της πληρωμής του χρέους, δηλαδή με την άρνηση της χώρας να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές της, μπορούν να αντιμετωπιστούν και οι γύπες. Επίσης η αποχώρηση από την ευρωζώνη δεν παρέχει μόνο τη δυνατότητα να επανέλθουμε στο εθνικό νόμισμα και έτσι να αποκτήσουμε τον έλεγχο της οικονομίας μας, αλλά στερούμε και από τους γύπες την δυνατότητα να αξιοποιήσουν τα ευρωπαϊκά δικαστήρια σε βάρος μας. Γι’ αυτό και το να πτωχεύσει η χώρα εντός του ευρώ είναι ειδικά γι’ αυτά τα επενδυτικά κεφάλαια η πιο πρόσφορη και ενδεδειγμένη λύση για την οποία πληρώνουν αδρά για να την προπαγανδίζουν πολλοί «αδέκαστοι» δημοσιολόγοι.

Όμως μια επαναφορά στο εθνικό νόμισμα δεν σημαίνει διαρκείς υποτιμήσεις και γενικά οικονομική καταστροφή;
Δεν είναι αλήθεια. Η Ελλάδα πριν μπει στο ευρώ υπέστη με τους χειρότερους δυνατούς όρους πάνω από 12 επίσημες υποτιμήσεις της δραχμής σε ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο. Καμιά απ’ αυτές δεν την οδήγησε στη χρεωκοπία. Η επαναφορά στο εθνικό νόμισμα δεν θα γίνει για να την διαθέσουμε βορά στους κερδοσκόπους της παγκόσμιας αγοράς συναλλάγματος, όπως έκαναν ανέκαθεν οι κυβερνήσεις αυτής της χώρας. Γίνεται για να λυτρωθούμε από τις διαρκείς πιέσεις της κερδοσκοπίας, για να ελέγξουμε την οικονομία μας, για να χρηματοδοτήσουμε την παραγωγική της ανάπτυξη, για να στηρίξουμε το λαϊκό εισόδημα, για να αναπροσανατολίσουμε το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας.

Το αν μια υποτίμηση ενός εθνικού νομίσματος είναι καταστροφική ή ενεργητική για την παραγωγή και τα εισοδήματα εξαρτάται από τις πολιτικές που το υποστηρίζουν. Αν συνοδεύεται με πολιτικές σκληρής λιτότητας, παραγωγικής αποεπένδυσης και διάλυσης του κοινωνικού κράτους στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας», τότε οδηγεί πράγματι στην καταστροφή. Αν γίνεται για να χρηματοδοτηθεί η παραγωγή και οι εξαγωγές της, αν συνοδεύεται με ισχυρές πολιτικές κοινωνικής προστασίας και στήριξης του λαϊκού εισοδήματος, τότε ακόμη και μια απρόσμενη μεγάλη υποτίμηση δεν θα επιφέρει σοβαρή ζημιά στην οικονομία και την κοινωνία.

Το τραπεζικό σύστημα όμως δεν θα καταρρεύσει;
Το σίγουρο είναι ότι ήδη οι τράπεζες είναι ήδη υπό κατάρρευση. Ο μόνος τρόπος για να διασωθούν, μαζί με τις λαϊκές αποταμιεύσεις και καταθέσεις, είναι η εθνικοποίηση των βασικών τραπεζών και η μεταστροφή τους από ιδρύματα σαράφικης εκμετάλλευσης της επιχείρησης και του νοικοκυριού, σε μοχλούς αναδιοργάνωσης και αναπτυξιακής στήριξης της μικρής και μεσαίας επιχείρησης, του ατομικού παραγωγού και επιχειρηματία, καθώς και του νοικοκυριού. Μόνο με τις τράπεζες στα χέρια του κράτους μπορεί να ελεγχθεί και η ροή κεφαλαίου στο εξωτερικού που αποτελεί εδώ και χρόνια μια από τις πιο μεγάλες πληγές της ελληνικής οικονομίας.

Η μονομερής άρνηση της πληρωμής του χρέους, όπως κι αν την δει κανείς είναι η μόνη λύση για να διασωθεί η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή. Είναι ο μόνος τρόπος για να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά τους, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους μικρομεσαίους, για την ίδια τη χώρα. Η στάση απέναντι σε αυτό το ζήτημα κρίνει ποιος είναι με ποιον, ποιος πραγματικά παλεύει για τη διάσωση της χώρας και του λαού.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Σάββατο, 01 Μαΐου 2010
ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ

Μια διαφορετική Πρωτομαγιά ζήσαμε φέτος στην Κόρινθο, καθώς η Επιτροπή Κορινθίας Ενάντια στα Μέτρα αποφάσισε να διοργανώσει το δικό της εορτασμό της ημέρας. Η προσυγκέντρωση έγινε στα δικαστήρια στις 10 και από εκεί κατευθυνθήκαμε προς το Εργατικό Κέντρο Κορίνθου, όπου με πανό και συνθήματα προτρέψαμε τους λιγοστούς συγκεντρωμένους να ξεκινήσουμε πορεία στο κέντρο της πόλης. Η πλειοψηφία των παρευρισκόμενων αποφάσισε να συμμετέχει μαζί μας κι έτσι διασχίσαμε το κέντρο της πόλης, διανέμοντας ταυτόχρονα ενημερωτικό υλικό.
Ήταν σημαντικό για την περιοχή μας ότι μετά από πολύ καιρό πραγματοποιήθηκε μια πορεία ανοιχτή σε όλους, ανεξαρτήτως πολιτικής αφετηρίας. Καλούμε τον απλό κόσμο από όποιες γραμμές αγωνίζεται, να ενωθεί μαζί μας στον κοινό στόχο που είναι η αντίσταση στα σκληρά μέτρα της κυβέρνησης και του ΔΝΤ.
Σε ότι αφορά την παρουσία της βουλευτή κας Φαρμάκη στο Εργατικό Κέντρο μια τέτοια μέρα, τη θεωρούμε τελείως υποκριτική. Η κυβέρνηση έχει χάσει κάθε δημοκρατική νομιμοποίηση, εφαρμόζοντας το ακριβώς αντίθετο πρόγραμμα από αυτό για το οποίο ψηφίστηκε πριν λίγους μήνες και έχει πάρει ήδη θέση απέναντι στα λαϊκά στρώματα με τα σκληρά μέτρα λιτότητας και ανεργίας. Οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης-ΔΝΤ προκαλούν όταν μιλούν για εργατική Πρωτομαγιά μία μέρα πριν την ψήφιση ενός ακόμα πακέτου μέτρων που θα αναγκάσει την κοινωνία να πληρώσει τα σπασμένα άλλων.
Τέλος, η Επιτροπή και η ομάδα Copyleft ξεκαθαρίζουν ότι δεν εκφράζονται από τις διασπαστικές λογικές ελάχιστων μεμονωμένων ατόμων τα οποία επιχείρησαν να κατεβάσουν το πανό του ΠΑΜΕ και επιτέθηκαν φραστικά σε μέλη του Εργατικού Κέντρου. Η δράση μας ήταν και θα παραμείνει ενωτική και η όποια αντιπαράθεση έχουμε γίνεται σε πολιτικό επίπεδο.
Επόμενο ραντεβού τη Δευτέρα 3/5 στις 19.00 στη συνάντηση της επιτροπής στο Κέντρο Νεότητας Ξυλοκάστρου και την Τετάρτη 5/5 με τη συμμετοχή στις κινητοποιήσεις των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ
ΟΜΑΔΑ COPYLEFT

ΣΩΜΑΤΕΙΟ
ΕΡΓΑΤΩΝ-ΤΕΧΝΙΤΩΝ ΚΑΙ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ
KERAFINA ΑΒΕΤΕ
ΚΑΛΑΜΑΚΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΤΟ Δ.Σ Σωματείου καταγγέλει την επιχείρηση
γιατί προέβη σε 2 απολύσεις συναδέλφων με το πρόσχημα της κρίσης,πως δεν υπάρχει δουλειά.
Αυτό που θέλει ο ιδιοκτήτης είναι να κλείσει τελείως την παραγωγή και να κρατήσει μόνο το εμπορικό τμήμα .
Ήδη εδώ και 5 χρόνια κάνει εισαγωγές από άλλες χώρες .Το Δ.Σ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ παλεύει να μην χαθούν και αυτές οι λίγες θέσεις εργασίας που έχουν μείνει στο εργοστασιο.
Οι εργαζόμενοι έχουν δώσει τον καλύτερο εαυτό τους για την ποιότητα και την παραγωγή των ειδών Υγιεινής της από το 1985 που ξαναλειτούργησε.
Το Δ.Σ του ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ παλεύει να υπέρξει ένας συντονισμός δράσης στα εργοστάσια ,,για τον λόγο αυτό η υπόθεση αυτή πρέπει να ξεφύγει από τα εργοστάσια ,από τους εργαζόμενους και από τα συνδικαλιστικά γραφεία και να γίνει υπόθεση της Κορινθιακής Κοινωνίας του Νομού μας.
Πρέπει να σταματήσει η μετατροπή της σε περιοχή εγκαταλειμένων εργοστασίων,ανέργων και φτωχών.
Η ανεργία στην Πελοπόννησο έχει ήδη φτάσει στο 20% και τα χειρότερα έπονται.
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν είναι πρόθυμες να οργανώσουν την αντιπαράθεση τους με τους εργοδότες .Το καθήκον πέφτει στις πλάτες των πρωτοβάθμιων σωματείων της βάσης του εργατικού κινήματος .Τα σωματεία πρέπει να παίξουν αυτό το ρόλο συντονίζοντας τους αγώνες ,κλιμακώνοντας ,ενημερώνοντας,εμπνέωντας.

ΓΙ’ΑΥΤΌ ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.
ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΝΕΡΓΙΑ.

ΤΟ Δ.Σ. ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ
ΕΡΓΑΤΩΝ-ΤΕΧΝΙΤΩΝ ΚΑΙ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ
KERAFINA ΑΒΕΤΕ <>
ΚΑΛΑΜΑΚΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΤΟ Δ.Σ Σωματείου καταγγέλει την επιχείρηση
<>γιατί προέβη σε 2 απολύσεις συναδέλφων με το πρόσχημα της κρίσης,πως δεν υπάρχει δουλειά.
Αυτό που θέλει ο ιδιοκτήτης είναι να κλείσει τελείως την παραγωγή και να κρατήσει μόνο το εμπορικό τμήμα .
Ήδη εδώ και 5 χρόνια κάνει εισαγωγές από άλλες χώρες .Το Δ.Σ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ παλεύει να μην χαθούν και αυτές οι λίγες θέσεις εργασίας που έχουν μείνει στο εργοστασιο.
Οι εργαζόμενοι έχουν δώσει τον καλύτερο εαυτό τους για την ποιότητα και την παραγωγή των ειδών Υγιεινής της <> από το 1985 που ξαναλειτούργησε.
Το Δ.Σ του ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ παλεύει να υπέρξει ένας συντονισμός δράσης στα εργοστάσια <>,<>,για τον λόγο αυτό η υπόθεση αυτή πρέπει να ξεφύγει από τα εργοστάσια ,από τους εργαζόμενους και από τα συνδικαλιστικά γραφεία και να γίνει υπόθεση της Κορινθιακής Κοινωνίας του Νομού μας.
Πρέπει να σταματήσει η μετατροπή της σε περιοχή εγκαταλειμένων εργοστασίων,ανέργων και φτωχών.
Η ανεργία στην Πελοπόννησο έχει ήδη φτάσει στο 20% και τα χειρότερα έπονται.
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν είναι πρόθυμες να οργανώσουν την αντιπαράθεση τους με τους εργοδότες .Το καθήκον πέφτει στις πλάτες των πρωτοβάθμιων σωματείων της βάσης του εργατικού κινήματος .Τα σωματεία πρέπει να παίξουν αυτό το ρόλο συντονίζοντας τους αγώνες ,κλιμακώνοντας ,ενημερώνοντας,εμπνέωντας.

ΓΙ’ΑΥΤΌ ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ <> ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.
ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΝΕΡΓΙΑ.

ΤΟ Δ.Σ. ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ
Spyfi61@otenet.gr
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
1

Κάλεσμα του Δημήτρη Καζάκη για νέο … σύγχρονο ΕΑΜ. (Συνάντηση 17 Οκτώβρη -Αθήνα)

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Η χώρα έχει οδηγηθεί σε ένα ασφυκτικό καθεστώς νέας κατοχής. Ο λαός με κομμένη την ανάσα ακούει καθημερινά να ανακοινώνονται όλο και πιο σκληρά, αντικοινωνικά μέτρα που ανατρέπουν τον οικογενειακό και προσωπικό προγραμματισμό, ισοπεδώνουν δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών και σπρώχνουν με βίαιο τρόπο τον λαό στη φτώχια, την ανεργία, την εξαθλίωση. Ο εργαζόμενος χάνει μέρα με τη μέρα όλα εκείνα τα εχέγγυα για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή, ενώ ο μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας καταστρέφονται.

Η επιβολή του καθεστώτος κατοχής με τη μορφή της κηδεμονίας από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ έρχεται να εξασφαλίσει ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να πληρώνει τους Ευρωπαίους και εγχώριους τραπεζίτες, θα εξακολουθήσει να βρίσκεται στο έλεος των αγορών, των πιο αδίστακτων αρπακτικών, των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων….

Ποιος είναι ο στόχος αυτού του νέου καθεστώτος κατοχής; Να τεθεί η χώρα σε ιδιότυπη «καραντίνα» για να μην επεκταθεί η αποκαλούμενη «μόλυνση» και στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης. Το κύριο ενδιαφέρον της «τρόικας» δεν είναι η αποκατάσταση της οικονομίας της χώρας αλλά η προστασία των μεγάλων τραπεζών και του ευρώ. Η χώρα και ο λαός της κρίθηκαν αναλώσιμοι προκειμένου να εξευμενίσουν τις αγορές και να επιβιώσει το ευρώ.

Οι Έλληνες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, παραγωγοί, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δεν καλούνται απλώς να πληρώσουν το μάρμαρο, αλλά να αποδεχθούν την επίσημη υποθήκευση της χώρας τους από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Δεν φθάνει που την τελευταία δεκαετία ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει κυριολεκτικά από το υστέρημά του μιάμιση φορά το τρέχον δημόσιο χρέος, με το καθεστώς κατοχής που αποδέχθηκε η κυβέρνηση προβλέπεται μέσα στην επόμενη τριετία να το πληρώσει εξ ολοκλήρου άλλη μία φορά! Και παρ’ όλα αυτά το δημόσιο χρέος θα αυξηθεί μέσα στην τριετία πάνω από 70 δις ευρώ.

Αυτό υπόσχεται η κυβέρνηση στον ελληνικό λαό.

Αλήθεια τι σόι βοήθεια είναι αυτή που έρχεται να προσφέρει η «τρόικα», όταν μετά το πέρας των τριών ετών η Ελλάδα θα χρωστάει τουλάχιστον 30% περισσότερα από αυτά που χρωστάει σήμερα, ενώ η εξυπηρέτηση των χρεών της θα της κοστίζει πολύ περισσότερο; Είναι δυνατό με αυτόν τον τρόπο να ξεφύγει η Ελλάδα από τη μέγκενη της χρεωκοπίας;

Μπορούν να επιβιώσουν η χώρα και ο λαός της με αυτή την πολιτική;

Η κυβέρνηση και το καθεστώς κατοχής επιχειρούν να συγκαλύψουν ότι το κυρίως ζητούμενο με το «πακέτο στήριξης» και την εγκατάσταση του ΔΝΤ στη χώρα υπό την εποπτεία της ΕΕ δεν είναι απλώς οι επιπλέον «θυσίες» που θα κληθούν να υποστούν τα λαϊκά στρώματα. Το επίδικο ζήτημα είναι η εθνική κυριαρχία της χώρας. Με την κηδεμονία του ΔΝΤ και της ΕΕ ο Έλληνας εργαζόμενος δεν κινδυνεύει να χάσει μόνο τη δουλειά του, τη σύνταξή του, τα δικαιώματά του αλλά και την ίδια την χώρα του.

Η ίδια η δυνατότητα επιβίωσης της χώρας αμφισβητείται πλέον ανοιχτά από τους ιθύνοντες της ευρωζώνης και τις αγορές. Αν χρειαστεί θα πρέπει τουλάχιστον οικονομικά να χωριστεί η χώρα σε περιοχές και περιφέρειες, να εκχωρήσει την εκμετάλλευση των νησιών και τα δικαιώματα στο Αιγαίο. Η χώρα απειλείται να μεταβληθεί σε κράτος υπό αίρεση, διαρθρωμένο σε ημι-αυτόνομες περιφέρειες εύκολα ιδιωτικοποιήσιμες και προσαρτήσιμες σε γειτονικά κράτη, κρατίδια και προτεκτοράτα ανάλογα με τα συμφέροντα των μεγάλων της ευρωζώνης και των ΗΠΑ.

Η μάχη την οποία καλείται να δώσει σήμερα ο εργαζόμενος, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος, ο επαγγελματίας, ο νέος δεν είναι απλώς και μόνο για τη δική του προσωπική επιβίωση. Κανείς δεν μπορεί να τη βγάλει καθαρή από μόνος του και ιδιαιτέρως στις σημερινές συνθήκες. Σήμερα κανένας δεν μπορεί να σωθεί δίχως να παλέψει για τη σωτηρία συνολικά της χώρας. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Δεν υπάρχουν πια άλλα περιθώρια για το «άσε πρώτα να δούμε τι θα γίνει και ύστερα βλέπουμε.» Ή οι εργαζόμενοι και ολόκληρος ο λαός παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους και αναλαμβάνουν δράση για τη διάσωση της χώρας ή θα ζήσουμε καταστάσεις τις οποίες έχουμε γνωρίσει μόνο στις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας μας.

Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να αλλάξει οτιδήποτε, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ’ όλα ο βρόγχος του δημόσιου δανεισμού, αν δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή των δανειστών της. Όποιος το αγνοεί αυτό απλώς ονειροβατεί.

Μια ριζικά διαφορετική πολιτική που ξεκινά στη βάση των αληθινών συμφερόντων του λαού και της χώρας οφείλει να ξεκαθαρίζει ευθύς εξαρχής τα στοιχειώδη:

Το χρέος δεν το δημιούργησε ο λαός.

Τα δανεικά δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού και της χώρας.

Ο δανεισμός χρηματοδότησε τη λεηλασία του τόπου και μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που σήμερα ρίχνει τη χώρα και τον λαό της στον Καιάδα του ΔΝΤ.

Ο λαός δεν χρωστά, του χρωστάνε. Δεν μπορεί λοιπόν να του ζητιέται να πληρώσει τον «λογαριασμό του χρέους» που άλλοι δημιούργησαν και επωφελήθηκαν από αυτό.

Ποια είναι η απάντηση; Μόνο μία:

Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα, άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος τον οποίο καταβάλλουν η χώρα και ο λαός στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους.

Αυτή είναι η μόνη λύση για να σωθεί η χώρα από την καταστροφή και να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά τους, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλυτώσει η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή που οργανώνουν ήδη η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ.

Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές. Σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε κανενός είδους απαίτηση που θα επιτρέψει στους δανειστές της χώρας να τη δημεύσουν, να την κατασχέσουν, να τη λεηλατήσουν. Σημαίνει ότι σταματάμε να πληρώνουμε δάνεια που έχουμε πληρώσει διπλά και τρίδιπλα. Σημαίνει ότι διαγράφουμε μονομερώς όλες τις οφειλές που υπήρξαν προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας εις βάρος της χώρας και του λαού της. Σημαίνει ότι αρνούμαστε επιτέλους να ματώνουμε για δάνεια που έρχονται από το 1880, αλλά οι αγορές και οι μεγάλοι «εταίροι» μας έχουν επιβάλει να τα πληρώνουμε έως σήμερα. Σημαίνει πολύ απλά ότι σταματάμε να πληρώνουμε τα κερατιάτικα στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους.

Ο ελληνικός λαός οφείλει να προχωρήσει σε άρνηση της πληρωμής του χρέους όχι γιατί θέλει να βλάψει κανέναν ή να «φάει» τα λεφτά των δανειστών του. Οφείλει να το κάνει γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σταθεί στα πόδια του, για να διεκδικήσει τη χώρα του από τις αγορές και τα αρπακτικά τους, για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, για να λυτρωθεί επιτέλους από το διεφθαρμένο σύστημα που τον κυβερνά. Γι’ αυτό και αιτήματα που αφορούν δάνεια τα οποία συνήφθησαν καλή τη πίστη και συνέβαλαν αποδεδειγμένα στην ανάπτυξη της χώρας, ο λαός δεν θα αρνηθεί να συζητήσει την ικανοποίησή τους. Στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Ιδίως αν συνδέονται με χρήματα μικροκαταθετών και ασφαλιστικών ταμείων, που έτσι κι αλλιώς δεν υπερβαίνουν το 15% του σημερινού δημόσιου χρέους. Πάντα με βασική προϋπόθεση ότι καμιά τέτοια απαίτηση δεν θα υπονομεύσει την πορεία της χώρας, δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον της και ούτε θα θέσει τη χώρα υπό καθεστώς ομηρείας. Αν είναι να χάσει κάποιος, αυτός σίγουρα δεν θα είναι ο λαός και η χώρα.

Όμως η άρνηση πληρωμής του χρέους είναι μόνο η αρχή, η αφετηρία για μια άλλη ριζικά διαφορετική πορεία που απαιτεί:

1. Την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος που να εκφράζει τη δυναμική μιας νέας οικονομικής πορείας της χώρας προς όφελος του λαού. Η καταστροφή δεν μας περιμένει αν φύγουμε από το ευρώ, αλλά όσο παραμένουμε υποτελείς στο ευρώ. Η χώρα θα πάψει να είναι έρμαιο κάθε είδους πίεσης, εκβιασμού και επιδρομής της διεθνούς κερδοσκοπίας, θα πάψει να είναι αναλώσιμο είδος των αγορών, μόνο αν ανακτήσει τον έλεγχο του νομίσματος και της οικονομίας της.

2. Την εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδας, με σκοπό τον έλεγχο της οικονομίας, τον επαναπροσανατολισμό της πιστωτικής πολιτικής, το χτύπημα της χρηματιστικής αγυρτείας και τον έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων.

3. Την ανάδειξη του κράτους σε βασικό μοχλό της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας με πρώτη την εθνικοποίηση των παλιών ΔΕΚΟ, των υποδομών και των υπηρεσιών που ιδιωτικοποιήθηκαν. Ένα κράτος που πρέπει να πάψει να αποτελεί φέουδο μιας παρασιτικής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας η οποία σήμερα κυβερνά τη χώρα.

4. Την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, η οποία δεν θα στηρίζεται σε ξένους και ντόπιους κερδοσκόπους επενδυτές, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μονοπώλια, αλλά στις ανάγκες και στο εισόδημα των εργαζομένων, στη δυναμική και στην πρωτοβουλία των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου.

5. Την αλλαγή του μονομερούς προσανατολισμού της χώρας και την απαλλαγή της από τα δεσμά που της έχουν επιβληθεί. Χρειάζεται η χώρα και ο λαός να ανοιχτούν επιτέλους στη διεθνή ζωή, να αξιοποιήσουν δυνατότητες και ευκαιρίες μέσα από την αναζήτηση νέων διεθνών ερεισμάτων, επαφών και σχέσεων με όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, δίχως καταναγκασμούς, επιβολές και μονοπωλιακές εξαρτήσεις.

Η διάσωση της χώρας δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον λαό στον «γύψο» ούτε με «εθνικές» ή «υπερκομματικές» κυβερνήσεις εκφασισμού της πολιτικής ζωής. Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη και όχι λιγότερη δημοκρατία.

Απαιτεί τον λαό στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων.

Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας.

Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.

Όλοι εμείς που υπογράφουμε το παρόν κείμενο πιστεύουμε πώς τώρα είναι η ώρα για να οικοδομηθεί ένα νέο ΕΑΜ, μια νέα Φιλική Εταιρεία, μια νέα Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας. Μόνο με τη δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση και την αναγέννηση της χώρας μπορούμε να ξεφύγουμε από τον καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης. Αυτό είναι σήμερα το κυρίαρχο εθνικό, πατριωτικό και συνάμα ταξικό καθήκον για τον εργάτη, τον αγρότη, τον μικρομεσαίο.

Ένα τέτοιο μέτωπο δεν είναι υπόθεση απλώς και μόνο ορισμένων οργανώσεων ή κομμάτων, αλλά αφορά το σύνολο του λαού πέρα και πάνω από κομματικές τοποθετήσεις και εξαρτήσεις. Ένας ενωμένος και αποφασισμένος λαός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν, δεν μπορεί να τον σταματήσει καμιά απειλή, κανένα αντίποινο των αγορών. Όποτε ο λαός αποφάσισε να ενωθεί και να διεκδικήσει τα δίκαιά του δεν υπήρξε καμιά δύναμη που να μπόρεσε να του σταθεί εμπόδιο.

Αντίθετα οι αγορές, οι τραπεζίτες, οι κερδοσκόποι και το πολιτικό τους προσωπικό έχουν κάθε λόγο να φοβούνται. Και είναι αλήθεια ότι τρέμουν σήμερα στην ιδέα μιας αυθεντικής λαϊκής αφύπνισης. Όχι μόνο γιατί ένας αποφασισμένος και ενωμένος λαός δεν υπήρξε ποτέ εύκολος αντίπαλος για την αντίδραση, αλλά γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι ένας τέτοιος αγωνιστής λαός δεν θα βρεθεί μόνος του, απομονωμένος, αλλά σχεδόν αμέσως θα σταθούν δίπλα του, σύμμαχοι και συναγωνιστές, και οι άλλοι λαοί της Ευρώπης, οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί και άλλοι που στενάζουν το ίδιο κάτω από την μπότα της υπερεθνικής χρηματιστικής απολυταρχίας.

Στην προοπτική ενός τέτοιου μετώπου στρατευόμαστε και αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία να προωθήσουμε τους στόχους και την οργάνωσή του μέσα στον ίδιο τον λαό, μέσα στις οργανώσεις του, μέσα από επιτροπές κοινής δράσης σε τόπους δουλειάς και κατοικίας ανεξάρτητα από ιδεολογικές, πολιτικές και κομματικές διαφορές. Δεσμευόμαστε να παλέψουμε για την ανάδειξη της αναγκαιότητας του μετώπου αλλά και των βασικών στόχων του σε όλους τους φορείς και τις δράσεις μέσα από τις οποίες εκδηλώνεται η κίνηση των μαζών.

30/5/2010

Υ.Γ.

1. Την επόμενη εβδομάδα θα κυκλοφορήσει μια πρόσκληση με όλες τις αναγκαίες πληροφορίες (τόπος και ώρα) όπου θα υπάρχουν και καμμιά 30ριά υπογραφές που θα σηματοδοτούν την ευρύτητα του εγχειρήματος και θα συνιστούν τα πρόσωπα-συνδέσμους με την πρωτοβουλία, ώστε όποιος θέλει να μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας.

2. Το κείμενο που επισυνάπτω, όπως σας έχω εξηγήσει, δεν είναι διακήρυξη, ούτε προγραμματική αναφορά, μόνο κάλεσμα. Καλεί τους πάντες, ανεξάρτητα ιδεολογικής ή κομματικής τοποθέτησης στην πάλη στη βάση της συμφωνίας τους με τα βασικά αιτήματα. Αυτή είναι και η μόνη προαπαίτηση. Καμιά άλλη. Από εκεί και πέρα η γενική συνέλευση έχει δυο βασικούς στόχους: Αφενός, να εξειδικεύσει τα βασικά αιτήματα και να διαμορφώσει τη διακήρυξη της πρωτοβουλίας όπου θα ενσωματώνονται στο μέτρο του δυνατού όλες οι διαφορετικές ευαισθησίες, οπτικές και ανησυχίες που εστιάζονται στην κοινή συμφωνία. Αφετέρου, να αναδείξει μια οργανωτική γραμματεία ανοιχτή στη λειτουργία της και στη συμμετοχή της, που θα αναλάβει να συντονίσει τις διάφορες ενέργειες και να φέρει σε επαφή αγωνιστές, κινήσεις και πρωτοβουλίες από διάφορες περιοχές. Ταυτόχρονα θα δημιουργήσει μια «ομάδα κρούσης» από «επαΐοντες», δηλαδή στρατευμένους στην προσπάθεια διανοούμενους, που θα μπορούν να υπερασπιστούν και να αναπτύξουν τις θέσεις και τα αιτήματά μας, αλλά και ανθρώπους της δράσης, πρακτικούς αγωνιστές που θα βοηθήσουν στην συγκρότηση όλον αυτόν τον κόσμο που ψάχνει να κάνει κάτι. Ήδη έχουν ταχθεί αρκετοί πανεπιστημιακοί και ειδικοί, αλλά η κύρια δύναμη είναι οι απλοί πρακτικοί αγωνιστές.

Η 17η Οκτώβρη είναι Κυριακή πρωί και επιλέχθηκε έτσι ώστε να μπορούν να έρθουν αρκετοί από την επαρχία που έχουν δηλώσει ήδη συμμετοχή. Πρόκειται για πάνω από 250 κινήσεις και πρωτοβουλίες εντελώς διαφορετικών συνθέσεων και αποχρώσεων που για πρώτη φορά κάνουν την προσπάθεια να συντονιστούν και να ενωθούν στον κοινό αγώνα πάνω σε κοινά αιτήματα. Η συζήτηση αναμένεται έντονη και πολύ ενδιαφέρουσα.

Από κει και πέρα η πρωτοβουλία θα αναλάβει κεντρικά μια εκστρατεία ανά τη χώρα για να ενημερώσει, να διαφωτίσει, να βοηθήσει στην οργάνωση παρόμοιων κινήσεων και πρωτοβουλιών παντού όπου υπάρχει ενδιαφέρον και διάθεση. Να αισθανθούν οι χιλιάδες αγωνιστές που προσπαθούν κατά τόπους και κατά χώρους να κάνουν κάτι, ότι υπάρχει πια μια κεντρική πρωτοβουλία, υπάρχει συντονισμός και προσπάθεια οργάνωσης της δράσης.

Επίσης θα αναρτηθεί στο διαδύκτιο ιστοσελίδα της πρωτοβουλίας, η οποία θα αποτελέσει – τουλάχιστον στην αρχή – το βασικό εργαλείο επικοινωνίας με τις τοπικές κινήσεις και πρωτοβουλίες, αλλά και αναμεταξύ μας με στόχο να συνεχιστεί η συζήτηση που θα ανοίξει στη γενική συνέλευση, να δημοσιεύονται υλικά για ενημέρωση και εξοπλισμό, κοκ.

Η πρωτοβουλία αυτή δεν έρχεται να αντιπαρατεθεί με καμμιά άλλη ανάλογη ή παρόμοια πρωτοβουλία, ούτε με τα κόμματα της αριστεράς, αφού όπως θα διαπιστώσεις αρκετοί που υπογράφουν ανήκουν σ’ αυτά. Αυτό που επιχειρεί να κάνει είναι να θέσει το πολιτικό ζήτημα στη βάση των βασικών αιτημάτων που απασχολούν όλη την κοινωνία και να βοηθήσει στη συγκρότηση ενός αληθινού λαϊκού μετώπου πρώτα και κύρια μέσα στον ίδιο το λαό.

Με ειλικρινείς χαιρετισμούς

http://www.livestream.com/114news/video?clipId=flv_f604493d-313b-4899-b822-b6f3dff8dd3b&utm_source=lsplayer&utm_medium=ui-content&utm_campaign=114news&utm_content=114news